(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ο Όσιος Ηλίας νουθετεί τον Φαντίνο
Ενώ αυτός [ο νεαρός Όσιος Φαντίνος] έτσι προόδευε, μία ημέρα ο μέγας Ηλίας τον κάλεσε κοντά του, και του είπε:
– Παιδί μου, Φαντίνε, γιατί, ενώ είσαι τόσο νέος, απεφάσισες να καταπονηθείς πάρα πολύ με το να μπεις στον κόπο να έλθεις σε μας τους τιποτένιους γέροντες; [Ο πατέρας του Οσίου Φαντίνου τον πήγε στο μοναστήρι του Οσίου Ηλία για να γίνει μοναχός σε ηλικία οκτώ ετών επειδή κατάλαβε πως αυτός ήταν ο δρόμος που έπρεπε να ακολουθήσει].
Αυτός απήντησε:
– Για τον Χριστό και τις αμαρτίες μου.
Και ο μέγας του είπε πάλι:
– Αλλά η οδός προς τον Χριστό, παιδί μου, όπως αυτός ο Ίδιος είπε, είναι στενή και όχι πλατειά, και δύσκολα φθάνει κανείς στο τέρμα της. Και όσοι διαλέγουν να έλθουν προς Εκείνον διά μέσου αυτής, και πεινούν και διψούν και γυμνητεύουν, αλλά και επί πλέον κοπιάζουν δουλεύοντας με τα ίδια τους τα χέρια, για να δίνουν όσα χρειάζονται σε αυτούς που έχουν ανάγκη.
Πρόσεχε, λοιπόν, και συ ο ίδιος, που σκοπεύεις να βαδίσεις την στενήν οδό, με την οποία αντήλλαξες λίγο πιο πριν την πλατειά, μήπως δεν βρεις να σε ακολουθεί την ώρα του χωρισμού σου το κατάλυμα της οδού.
Να γνωρίζεις, λοιπόν, ότι είναι πολλές οι πανουργίες του εχθρού, και για αυτό πρέπει να στέκεσαι αντιμέτωπος στην κάθε μια από αυτές με σοφία, ώστε από καμία να μην υποσκελισθείς και γίνεις έτσι σε όλους που θέλουν να βαδίζουν την ίδια οδό αφορμή να σκανδαλισθούν και να λυγίσουν.
Διότι για αυτόν είπε ο Κύριος· Συμφέρει να κρεμασθεί μια μυλόπετρα γύρω από το λαιμό του παρά να σκανδαλίσει έναν από τους αδελφούς.
Κουρά και διακονία στο μαγειρείο
Αυτά είπε και αφού έκειρε μοναχό αυτόν που ήταν νεότατος, έπειτα τον συγκαταρίθμησε στην συνοδεία των μοναχών και του είπε τα εξής λόγια:
– Θέλω, παιδί μου, να αναλάβεις την διακονία που ωφελεί όλους τους αδελφούς, ήτοι την του μαγειρείου, η οποία για αυτούς μεν που έχουν άγνοια είναι η χειρίστη, για αυτούς όμως που γνωρίζουν στην πράξη το ύψος της, αποβαίνει η πιο μεγάλη από όλες, και τόσο πολύ ώστε, αυτός που θα την εξασκήσει με θείο πόθο και θερμή πίστη, σύντομα θα εφελκύσει το βλέμμα του επουρανίου Βασιλέως.
Και αυτός αφού δέχθηκε τα λόγια ωσάν να βγήκαν από το στόμα του Θεού και όχι ανθρώπου, με πολύ μεγάλη χαρά ανέλαβε το έργο της διακονίας, αναλογιζόμενος από την αισθητή εκείνην φωτιά το πυρ που περιμένει τους αμαρτωλούς και το οποίο διαμένει εις τους αιώνες, και ότι μέσα σε αυτό θα τιμωρηθούν αιωνίως όσοι έχουν την ψυχή τους γεμάτη από μίσος.
Αυτό συλλογιζόμενος και θρηνώντας, αμέσως καρπώθηκε το δώρο της κατανύξεως. Και υπηρετώντας τους αδελφούς και παραστεκόμενος στην κοινή τράπεζα και βλέποντας αυτούς ως αγγέλους, όπως θα έλεγε κανείς, και όχι ως ανθρώπους, αλλά αληθινά κρίνοντας με το μυαλό του ότι δεν είναι άξιος ούτε να βλέπεται από αυτούς, είχε φθάσει σε τόσο μεγάλη απλότητα και καλωσύνη, ώστε όλοι να εκπλήσσωνται από την χάρη της προκοπής του και να δοξάζουν τον Κύριον.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Βίος και Πολιτεία του Οσίου Φαντίνου του Νέου», των εκδόσεων της Ι. Μ. Εὐαγγελισμοῦ Θεοτόκου Ορμύλιας.
