Έκδοση Μετεωρίτικης Βιβλιοθήκης 2025
Αναχωρώντας από το Άγιο Όρος, την Κυριακή 28 Αυγούστου 1960, ο Γ. Θεοτοκάς κάνει ένα απολογισμό του ταξιδιού του, αλλά και του σύγχρονου πολιτισμού. Διαπιστώνει ότι στην ελληνική κοινωνία «έχουν αρχίσει να προβάλλονται συμπτώματα μεταφυσικής αγωνίας σε ένα γενικευμένο αίσθημα κενού, σε μια κατάσταση πνευματικής ναυτίας». Την ίδια περίοδο (Δεκέμβριος 1960), ο νεαρός Αλέξανδρος Βαφείδης τελείωνε τις σπουδές Θεολογίας στην Αθήνα και κείρεται μοναχός στη μονή Βαρλαάμ Μετεώρων με το όνομα Αιμιλιανός. Το 1964 υπό την καθοδήγησή του αρχίζει και σχηματίζεται μια μοναστική αδελφότητα από νέους της περιοχής, η οποία το 1973 μετεγκαθίσταται στην Ιερά Μονή Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους· «τα υπόλοιπα ανήκουν στην Ιστορία», χρησιμοποιώντας μια ξενόφερτη κοινοτυπία του συρμού.
Για το αποτύπωμα του μακαριστού γέροντα Αιμιλιανού στην πνευματική ζωή της Εκκλησίας μίλησε πρόσφατα από το «περίσσευμα της καρδίας του» ο μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος στη σειρά «Αγιασμένων Μορφών Νοσταλγία» της Πεμπτουσίας, συζητώντας με τον διευθυντή ανάπτυξης του Ινστιτούτου Άγ. Μάξιμος ο Γραικός κ Νικόλαο Γκουράρο
Πενήντα χρόνια αργότερα, η αδελφότητα του γέροντα Αιμιλιανού, συγκέντρωσε τις μνήμες της σε ένα εξαιρετικό φωτογραφικό οδοιπορικό που επιμελήθηκαν ο ιερομόναχος Ιουστίνος και ο μοναχός Νήφων με περισσή αγάπη και μεράκι. Το λεύκωμα αφιερώνεται «στα πνευματικά έκγονα του μακαριστού Γέροντα Αιμιλιανού του Μετεωρίτη και Σιμωνοπετρίτη», μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται εκκλησιαστικοί άνδρες, επιστήμονες, και πνευματικά τέκνα με τις οικογένειές τους, που παρέμειναν ως μέλη της ευρύτερης μετεωρίτικης και σιμωνοπετρίτικης αδελφότητος, όπως σημειώνει στον πρόλογό του ο ηγούμενος της Σιμωνόπετρας, αρχιμανδρίτης Ελισαίος. Για τον γέροντα Αιμιλιανό «Το Μετέωρο ήταν ή ζωή του» ενώ για την αδελφότητα, «ο γέροντας ήταν η ζωή τους» γράφει ο γέροντας Ελισαίος.
Το λεύκωμα χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο, αναφέρεται στα πρόσωπα του Μεγάλου Μετεώρου (1961-1973), ενώ το δεύτερο στην εξερεύνηση των εγκαταλελειμμένων ασκηταριών με παράτολμες αναρριχήσεις των αδελφών της μονής. Πρόκειται για μια συναρπαστική αναβίωση της ιστορίας των ασκηταριών της μοναστικής πολιτείας των Μετεώρων, που κινδυνεύουν να παραδοθούν στη λήθη. Τα κείμενα είναι λιτά και περιεκτικά, ενώ οι φωτογραφίες ζωντανεύουν το κείμενο με τρόπο μοναδικό. Η μακρά και παραγωγική διακονία του π. Ιουστίνου στη φωτογραφία είναι εμφανής.
Η εποχή μετά το 1960 συνδέθηκε με μια αναγέννηση του ορθόδοξου μοναχισμού στα Μετέωρα αλλά και στον ευρύτερο ελλαδικό και χριστιανικό χώρο. Στα Μετέωρα, ο μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Διονύσιος (1959-1970) και ο γέροντας Αιμιλιανός (1961-1973) υπήρξαν πρωτοπόροι αυτής της αναγέννησης. Το λεύκωμα αναδεικνύει τη διαχρονική σημασία του μοναχισμού των Μετεώρων –όχι μόνο για τη γεωγραφική περιοχή της Θεσσαλίας–, αλλά και τον ευρύτερο ορθόδοξο κόσμο και τη συνεισφορά των μακαριστών Διονυσίου και Αιμιλιανού. Ταυτόχρονα, χρησιμεύει και ως μια διαρκής υπενθύμιση ότι στην ορθόδοξη Ελλάδα δεν υπάρχουν αδιέξοδα και ότι στη μεταφυσική αγωνία της ελληνικής κοινωνίας –για την οποία έγραψε με τόση ενάργεια ο Γ Θεοτοκάς–, ο Θεός συνεχίζει να δίνει λύσεις.
Θερμές ευχαριστίες στη σιμωνοπετρίτικη αδελφότητα για το καλοκαιρινό τους δώρο.
Για περισσότερες πληροφορίες: https://meteoralibrary.blogspot.com/2025/08/blog-post.html
