(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Κάποια στιγμή έτυχε να βρεθώ για δουλειά σε κάποιο μέρος της Κορινθίας.
Κατεβαίνοντας μια κατηφόρα, που ήταν και παλιόδρομος, αγροτικός δρόμος, είδα έναν λόφο και κάθισα και τον χάζευα.
Γύρω-γύρω ήταν ρέματα και στη μέση υψωνόταν ένας λόφος, που η κορυφή του ήταν επίπεδη. Όλος ο λόφος ήταν από χώμα.
Στη μέση είχε μία λωρίδα από πέτρα συμπαγή και κάποιες άλλες πέτρες, που από την πάροδο του χρόνου, είχαν κυλήσει κάτω.
Τον περιεργάστηκα από μακριά και έφυγα.
Τελικά, επέστρεψα στην Αθήνα και έπειτα από μερικές μέρες, επισκέφθηκα τον Άγιο.
– Έλα να σου πω. Αυτός ο λόφος, που σου άρεσε, ξέρεις τι έχει πάνω; Είναι θαμμένος εκεί ένας βασιλιάς με πάρα πολλά πλούτη. Εσύ περιεργάστηκες το έδαφος, που κι αυτό πράγματι είναι εντυπωσιακό.
Από το βιβλίο του Παρασκευά Λαμπρόπουλου, «Οι εμπειρίες μου κοντά στον Άγιο Πορφύριο», εκδόσεων η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος.
