(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Της οσίας μητρός ημών Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2025/08/archim-symeon-kragiopoulos-gia-tin-agia-theodora-tin-en-thessaloniki/
Κάνε με δικόν σου, Κύριε, ό,τι κι αν μου στοιχίσει
Εκείνο που αισθάνομαι την ανάγκη να τονίσω –γιατί διαπιστώνω κάποια πράγματα, και πρέπει να τα λέμε, κι από κει και πέρα όποιος καταλάβει βέβαια– είναι το εξής: Έχω παρατηρήσει ότι, ενώ ο Θεός, καθώς βλέπει βαθύτερα την ψυχή μας, τον πόθο μας –είμαστε βαπτισμένοι χριστιανοί, μέλη της Εκκλησίας του, δεν εξαιρεί κανέναν ο Θεός– επιτρέπει να έρθουν του καθενός έτσι όπως θα έρθουν, και τρόπον τινά ανοίγει δρόμους ο Θεός, και βοηθάει να προχωρήσει η ψυχή έτσι που να αγιασθεί, ο άνθρωπος κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Αυτό είναι γεγονός.
Το έχω πει κι άλλη φορά και το τονίζω· δεν λέμε απλώς φράσεις και λόγια. Είναι μια πραγματικότητα αυτό, ότι κάνει κανείς πως δεν καταλαβαίνει. Πολύ ευλογημένος, πάρα πολύ ευλογημένος είναι και πολύ θα ευλογηθεί και θα χαριτωθεί ο άνθρωπος εκείνος ο οποίος τείνει ευήκοον ους να ακούσει τι λέει ο Θεός, να δει πως τον οδηγεί ο Θεός, και αμέσως να ανταποκρίνεται.
Δεν δίστασε η αγία Θεοδώρα, καθώς έδειξαν τα πράγματα ότι ήταν καλό να ρθει στη Θεσσαλονίκη, να έρθει εδώ και έμεινε. Δεν τη δέσμευσε το ότι από κάπου αλλού καταγόταν και πώς να ρθει εδώ με τα μέσα εκείνης της εποχής. Επίσης δεν κάθισε να κλαίει που πήρε ο Θεός τίς δυο κόρες της, αλλά αμέσως κανόνισε τι θα γίνει με την άλλη.
Και όταν ο Θεός πήρε και τον σύντροφό της, πάλι δεν κάθισε να κλαίει και να οδύρεται. Οπωσδήποτε τον ξεπροβόδισε καλώς, οπωσδήποτε ήταν κοντά του και τον βοήθησε να έχει καλό τέλος και να σωθεί η ψυχή του. Κι εκείνη, χωρίς να ζηλέψει τον σύζυγό της, που πήγε στις ουρανίους μονές, ενώ αυτή θα χρειαζόταν να ζήσει πολλά χρόνια ακόμη και να παιδευτεί, δέχθηκε ευχαρίστως αυτό που έδειχνε ο Θεός: να κάνει τον αγώνα της, να κάνει την άσκησή της. Και το ‘κανε και έγινε αγία.
Γενικά βλέπουμε ότι τόσο ομαλά και τόσο απλά προχωρούν τα πράγματα.
Βέβαια όταν έρθουμε στις λεπτομέρειες –γενικά-γενικά λέμε ότι πήγαμε εδώ, πήγαμε εκεί, ζήσαμε έτσι, ζήσαμε αλλιώς, κάναμε τούτο, κάναμε το άλλο– ο καθένας ξέρει τι ζει κάθε στιγμή, τι δυσκολίες συναντάει, ποια πράγματα παρά λίγο να τον βουλιάξουν και σώθηκε τρόπον τινά την τελευταία στιγμή. Αυτά τα γνωρίζει ο καθένας.
Επομένως από το ένα μέρος έχει τα οδυνηρά της η ζωή και τα δύσκολα, αλλά γενικά όμως και τελικά είναι απλά και φυσιολογικά τα πράγματα, και κάποτε τελειώνει ο δρόμος, όσο κι αν είναι μακρύς· σιγά-σιγά τελειώνει.
Παρακαλώ λοιπόν, όπως λέγαμε και ξαναλέγαμε χθες, να σταθούμε ενώπιον του Θεού και να θέλουμε ακριβώς αυτό που θέλει ο Θεός. «Ναι, θέλω, Κύριέ μου, ό,τι κι αν μου στοιχίσει, να με φωτίσεις, ό,τι κι αν μου στοιχίσει, να με ξυπνήσεις, ό,τι κι αν μου στοιχίσει, να με οδηγήσεις, να με βάλεις στον δρόμο σου, να με κάνεις δικό σου, Θεέ μου. Να με πας όπως θέλεις, ό,τι κι αν μου στοιχίσει».
Έτσι λοιπόν με μια τέτοια διάθεση να ξεκινήσουμε· όχι στα λόγια όμως, αλλά στην πράξη.
Αυτά τα χρόνια που πέρασαν μέχρι σήμερα μπορεί να χάσαμε πολλές ευκαιρίες, όμως, αν θελήσουμε να το συνειδητοποιήσουμε, θα μας βοηθήσει ο Θεός και θα το νιώσουμε και θα ομολογήσουμε: «Πόσα χρόνια έχασα, Θεέ μου, πόσες ευκαιρίες έχασα! Πόσες φορές μου μίλησες κι εγώ έκανα ότι δεν άκουσα! Πόσες φορές μου έδειξες δρόμο κι εγώ σαν να μην τον είδα: Πόσες φορές με σκούντηξες και θέλησες να με αναλάβεις και δεν ανταποκρίθηκα!»
Και δεν αρκεί απλώς να πει κανείς: «Κρίμα που έχασα όλον αυτόν τον καιρό, κρίμα που έχασα όλες αυτές τις ευκαιρίες όλα αυτά τα χρόνια». Όχι. Μη μείνει απλώς μόνο σ’ αυτό. Δηλαδή σε έναν που συνειδητοποιεί τώρα ότι έχασε πολύ καιρό και έκανε ότι δεν πρόσεξε και δεν κατάλαβε, και ότι, ενώ πολλές φορές του μίλησε ο Θεός, έκανε πως δεν άκουσε, σ’ αυτόν ακόμη πιο πολύ ύστερα ανάβει ο ζήλος: «Θεέ μου, έχασα τον καιρό μου, αλλά τώρα έρχομαι σε εσένα», και είναι πρόθυμος να ακολουθήσει τον Κύριο. Αυτό να κάνουμε· αυτό.
Δεν βγαίνει τίποτε απλώς που ακούσαμε μια φορά ακόμη κάποια καλά λόγια, εκκλησιαστήκαμε ακόμη μια φορά, κάναμε την προσευχή μας, αλλά τελικά γυρίσαμε στον εαυτό μας. Δεν ωφελεί αυτό, όχι· να δοθούμε στον Θεό. Και ξέρει ο Θεός· δεν θα μας αδικήσει.
Συνεχίζεται
Λόγος του μακαριστού Γέροντα, π. Συμεών Κραγιόπουλου κατά την αγρυπνία της Οσίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη 2/3-8-2000
Από την ιστοσελίδα του Ιερού Ησυχαστηρίου η «Αγία Τριάς» Πανοράματος Θεσσαλονίκης: https://agia-triada-panorama.gr/texts/65-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%e1%bd%81%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%82-%e1%bc%a1%ce%bc%e1%bf%b6%ce%bd-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%b4%cf%8e%cf%81%ce%b1%cf%82-%cf%84%e1%bf%86%cf%82/
