Ερμηνεία Β΄ κανόνος Γενεσίου τη Θεοτόκου
Ὁ Κανὼν τοῦ Κυρίου Ἀνδρέου.
Ἦχος πλ. δ’ Ὁ Εἱρμὸς
«Τῷ συντρίψαντι πολέμους, ἐν βραχίονι αὐτοῦ,
καὶ διαβιβάσαντι, τὸν Ἰσραὴλ ἐν Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ,
ᾄσωμεν αὐτῷ, ὡς λυτρωτῇ ἡμῶν Θεῷ, ὅτι δεδόξασται».
Σχολιασμός
Και η α΄ Ωδή του Β΄ Κανόνος του Κυρίου Ανδρέου αναφέρεται στο κοινό θέμα όλων των πρώτων Ωδών των Κανόνων, που είναι η επιτυχής διάβαση της Ερυθράς θάλασσας από τους Εβραίους.
Χορευέτω πᾶσα κτίσις, εὐφραινέσθω καὶ Δαυΐδ, ὅτι ἐκ φυλῆς αὐτοῦ, καὶ ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ, προῆλθε ῥάβδος, ἄνθος φέρουσα
τὸν Κύριον, καὶ λυτρωτὴν τοῦ παντός.
Σχολιασμός
Το Γενέσιον της Θεοτόκου γίνεται αφορμή να χορεύει όλη η κτίση από την χαρά της και να ευφραίνεται ο Δαυίδ, διότι πραγματοποιείται η προφητεία της άνθισης της «Ράβδου εκ της ρίζης Ιεσσαί», πατρός του Δαυίδ, σύμφωνα με την οποία Ράβδος είναι η Παναγία και το άνθος που «εξήνθισε» είναι Κύριος και Λυτρωτής των πάντων.
Ἡ Ἁγία τῶν Ἁγίων ἐν ἁγίῳ ἱερῷ βρέφος ἀνατίθεται,
ἀνατραφῆναι ἐκ χειρὸς Ἀγγέλου·
πάντες οὖν πιστῶς συνεορτάσωμεν ἐν τῇ γεννήσει αὐτῆς.
Σχολιασμός
Η «Παναγία» που είναι η αγία των Αγίων μπαίνει βρέφος μέσα στα Άγια των Αγίων του Ναού του Σολομώντα, για να ανατραφεί από το χέρι του Αρχαγγέλου Γαβριήλ. Αυτό γίνεται μετά, στα Εισόδια της Θεοτόκου, ενώ τώρα γιορτάζουμε την Γέννηση της Θεοτόκου έχοντας κατά νουν και τα Εισόδια που θα ακολουθήσουν, με τα οποία δρομολογείται το σχέδιο του Θεού για την σωτηρία των ανθρώπων.
Στεῖρα ἄγονος ἡ Ἄννα, ἀλλ’ οὐκ ἄτεκνος Θεῷ· ἤδη γὰρ προώριστο,
ἐκ γενεῶν ἁγνῆς Παρθένου Μήτηρ· ὅθεν ὁ τῆς κτίσεως ἐβλάστησε,
Κτίστης ἐν δούλου μορφῇ.
Σχολιασμός
Η Άννα, η μητέρα της Θεοτόκου, μπορεί να ήταν στείρα αλλά ο Θεός δεν επέτρεψε να μείνει άτεκνη. Πριν από πολλές γενιές ήταν προορισμένη να γίνει μητέρα της Αγνής Παρθένου, διότι ο Κτίστης, ο Δημιουργός της κτίσης, προνόησε να βλαστήσει από τα σπλάχνα της Παρθένου ο βλαστός σε μορφή δούλου, δηλαδή ανθρώπου, ο Χριστός.
Σὲ τὴν ἄσπιλον ἀμνάδα, τὴν τὸ ἔριον Χριστῷ,
μόνην ἐκ κοιλίας σου προσαγαγοῦσαν,
τὴν ἡμῶν οὐσίαν, πάντες ἐκ τῆς Ἄννης τικτομένην σε,
ὕμνοις γεραίρομεν.
Σχολιασμός
Η αμνάδα είναι το αγνό και όμορφο προβατάκι. Έτσι την παρομοιάζει ο υμνογράφος την Παναγία που γεννήθηκε από την Άννα. Από την κοιλιά αυτού του προβάτου βγάζουμε «το έριον», δηλαδή το μαλλί. Στην υμνογραφία η Παναγία είναι «ο πόκος (τούφα μαλλιών) ο ένδροσος», σύμφωνα με την ιστορία του Γεδεών σχετικά με την ανάδειξή του ως αρχηγού των Εβραίων. Αυτή λοιπόν που γεννήθηκε από την Άννα είναι για εμάς η ουσία, την οποία πρέπει να την τιμούμε με σεβασμό.
Δόξα…
Τρία ἄναρχα δοξάζω, τρία ἅγια ὑμνῶ,
τρία συναΐδια ἐν οὐσιότητι μιᾷ κηρύττω·
εἷς γὰρ ἐν Πατρὶ Υἱῷ καὶ Πνεύματι, δοξολογεῖται Θεός.
Σχολιασμός
Τα δοξαστικά αναφέρονται στον Τριαδικό Θεό, ο οποίος είναι τρισυπόστατος, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, και έχουν όλα τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας κοινά χαρακτηριστικά: Δεν έχουν αρχή και τέλος (άναρχα), είναι άγια και γι’ αυτό οι άγγελοι υμνούν το Θεό με το «Τρισάγιο Ύμνο» και φυσικά έχουν την ίδια ουσία, είναι δηλαδή ομοούσια. Ένας Θεός με τρία πρόσωπα υμνείται και δοξολογείται πάντοτε.
Καὶ νῦν… Θεοτοκίον
Τὶς ἑώρακε παιδίον, ὃ οὐκ ἔσπειρε πατήρ, γάλακτι τρεφόμενον;
ἢ ποῦ τεθέαται παρθένος Μήτηρ; Ὄντως ὑπὲρ ἔννοιαν ἀμφότερα, Θεογεννῆτορ ἁγνή.
Σχολιασμός
Τα «καινά και παράδοξα» στο πρόσωπο της Παναγίας είναι ότι είναι ένα παιδί που δεν το έσπειρε κάποιος πατέρας, κι όμως τρέφεται με γάλα, όπως όλα τα παιδιά των ανθρώπων. Ακόμη ξέρουμε ότι μια μητέρα, όταν γεννήσει και μετά, δεν είναι παρθένος. Κι όμως η Παναγία ήταν και μητέρα και Παρθένος. Αυτά που δεν θα χωράει ο ανθρώπινος νους υπάρχουν στην περίπτωση της Παναγίας, δηλαδή να γεννήσει έναν Θεό και να παραμείνει αγνή.
Κανών β’, ᾨδὴ γ’, τῆς Θεοτόκου
Ἦχος πλ. δ’ Ὁ Εἱρμὸς
«Ἐστερεώθη ἡ καρδία μου ἐν Κυρίῳ, ὑψώθη τὸ κέρας μου ἐν Θεῷ μου, ἐπλατύνθη ἐπ᾿ ἐχθρούς μου τὸ στόμα μου, εὐφράνθη ἐν σωτηρίῳ σου».
Εὐλογημένη ἡ κοιλία σου σώφρων Ἄννα· καρπὸν γὰρ ἤνθησε παρθενίας, τὴν ἀσπόρως τὸν τροφέα τῆς κτίσεως, τεκοῦσαν
καὶ λυτρωτὴν Ἰησοῦν.
Σχολιασμός
Η στερέωση της καρδίας ή της εκκλησίας είναι μέσα στο πνεύμα της γ΄ Βιβλικής Ωδής, που σχετίζεται με τον προφήτη Αββακούμ. Ο Κύριος στερεώνει την καρδία του πιστού, ενισχύει την δύναμή του (κέρας), δίνει ευκαιρίες να καταδικάσει τους εχθρούς και την γεμίζει με ευφροσύνη.
Μετά την δέουσα αναφορά στο πνεύμα της γ΄ Βιβλικής Ωδής επανέρχεται στην βασική θεματολογία του Γενεσίου της Θεοτόκου. Από την ευλογημένη κοιλία της σώφρονος Άννας άνθησε ο καρπός της Παρθενίας, η οποία γέννησε χωρίς σπορά τον τροφέα της κτίσης, τον Λυτρωτή μας Ιησού.
Σὲ μακαρίζει Ἀειπάρθενε πᾶσα κτίσις, ἐξ Ἄννης σήμερον γεννηθεῖσαν, τὴν ἐκ ῥίζης Ἰεσσαὶ ῥάβδον ἄχραντον, τὸ ἄνθος Χριστὸν βλαστήσασαν.
Όλη η κτίση μακαρίζει την Αειπάρθενο, που γεννήθηκε από την αμόλυντη ράβδο της ρίζας του Ιεσσαί, η οποία αν και ξερή και άκαρπη βλάστησε έναν ανθό, τον Χριστό μας. Η προτύπωση της άνθησης της ξερής ράβδου του Ααρών με την γέννηση του Χριστού από την Παναγία είναι πολύ προσφιλής στους υμνογράφους.
Σὲ πάσης κτίσεως Θεοτόκε, δεικνύων ἄχραντε ὁ Υἱός σου,
τὴν ἐξ Ἄννης μεγαλύνει σου γέννησιν, καὶ πάντας εὐφραίνει σήμερον.
Με την βούληση του Υιού της και Θεού της αναδείχθηκε η Παναγία ανώτερη από όλη την κτίση και έτσι σήμερα μας ευχαριστεί απόλυτα η γέννησης της από την Αγία Άννα.
Ἀνατραφεῖσα εἰς τὰ Ἅγια τῷν Ἁγίων, Παρθένε ἄχραντε Θεοτόκε, ἀνωτέρα ἀνεδείχθης τῆς κτίσεως, τὸν Κτίστην σαρκὶ κυήσασα.
Σχολιασμός
Η παραμονή της Παναγίας μέσα στα Άγια των Αγίων του ναού του Σολομώντα την ανέδειξε ανώτερη από όλη την κτίση, αφού παρέμεινε αμόλυντη Παρθένος και γέννησε έναν Θεό (Θεοτόκος).
Δόξα…
Σὲ προσκυνοῦμεν Πάτερ ἄναρχε τῇ οὐσίᾳ, ὑμνοῦμεν ἄχρονον τὸν Υἱόν σου, καὶ τὸ Πνεῦμα συναΐδιον σέβομεν, ὡς ἕνα τὰ τρία φύσει Θεόν.
Εξ αφορμής της μελλοντικής της κατά σάρκα γέννησης του Χριστού από την Θεοτόκο ο υμνογράφος σπεύδει να τονίσει «το άναρχο (χωρίς αρχή) της ουσίας του Πατρός», το οποίο και προσκυνούμε, το «άχρονον του Υιού του και Θεού», τον οποίο ανυμνούμε, και το ταυτόσημο με τα δύο άλλα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, στο οποίο υποβάλλουμε κάθε σεβασμό κι έτσι έχουμε τα τρία πρόσωπα σε μια φύση Θεϊκή.
Καὶ νῦν… Θεοτοκίον
Τὸν φωτοδότην καὶ ἀρχίζωον τῷν ἀνθρώπων τεκοῦσα,
ἄχραντε Θεοτόκε, ἀνεδείχθης θησαυρὸς τῆς ζωῆς ἡμῶν,
καὶ πύλη τοῦ ἀπροσίτου φωτός.
Σχολιασμός
Η Άχραντος Θεοτόκος με το να γεννήσει αυτόν που έδωσε το φως και την ζωή στον άνθρωπο, αναδείχθηκε ο θησαυρός της ζωής και η πύλη από την οποία θα εισέλθουμε στο απρόσιτο φως του Χριστού.
Κανών β’, ᾨδὴ δ’, τῆς Θεοτόκου
Ἦχος πλ. δ’ Ὁ Εἱρμὸς
«Ἀκήκοα Κύριε τὴν ἀκοήν σου καὶ ἐφοβήθην· ὅτι ἀρρήτῳ βουλῇ, Θεὸς ὢν ἀΐδιος, ἐκ τῆς Παρθένου προῆλθες σαρκωθείς, Δόξα τῇ δόξῃ σου Χριστέ, δόξα τῇ δυνάμει σου».
Σχολιασμός
Ο υμνογράφος και εδώ εκμεταλλεύεται την περίπτωση του Αββακούμ και μας μιλάει για το φόβο που αισθάνθηκε γι’ αυτά που άκουσε, δηλαδή ότι ο Θεός με μια απερίγραπτη απόφαση, ενώ ήταν αιώνιος, καταδέχτηκε να πάρει σάρκα και οστά από μια Παρθένα γυναίκα. Δεν έχουμε παρά να δοξάζουμε την Δόξα Του και να δοξάζουμε την δύναμή Του γι’ αυτά που επιτελεί για τον άνθρωπο.
Τὴν πάνσεπτον γέννησιν τῆς Θεοτόκου, ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις, δοξολογοῦντες πιστοί, τὸν ἄψευστον, τὸν τῷ Δαυῒδ προομόσαντα καρπόν, ἐκ τῆς ὀσφύος παρασχεῖν, πίστει προσκυνήσωμεν.
Ας προσκυνήσουμε με πολλή πίστη, λέγει ο υμνογράφος, την καθόλα σεβάσμια Γέννηση της Θεοτόκου με ψαλμούς και ύμνους κι ας δοξολογήσουμε τον αδιάψευστο λόγο του Δαυίδ, ο οποίος προφήτευσε τον καρπό που θα γεννηθεί από τα σπλάχνα της Θεοτόκου
Διήνοιξας Κύριε τὴν μήτραν Σάρρας καρπὸν ἐν γήρᾳ τὸν Ἰσαὰκ παρασχών· ὁ αὐτὸς καὶ σήμερον, τῇ εὐσεβεῖ Ἄννῃ δέδωκας Σωτήρ,
ἐκ μήτρας γόνιμον καρπόν, ἄσπιλον Μητέρα τὴν σήν.
Εδώ γίνεται παραλληλισμός της ατεκνίας της Άννας με την ατεκνία της Σάρας, που απέκτησε τον Ισαάκ στα βαθιά της γηρατειά. Το ίδιο επαναλαμβάνεται, γιατί σήμερα έδωσε γόνιμο καρπό τεκνογονίας στην ευσεβή Άννα, που είναι η κατά σάρκα αλλά και άσπιλος Μητέρα του Κυρίου μας.
Ἐπήκουσας Κύριε τῆς προσευχῆς μου, λεγέτω Ἄννα, ἐπαγγελίας καρπόν, παρασχών μοι σήμερον, τὴν ἐκ πασῶν γενεῶν καὶ γυναικῶν προορισθεῖσαν εἰς ἁγνὴν ἄχραντον Μητέρα σου.
Άκουσες με πολύ προσοχή την προσευχή μου, ας πει η Άννα στον Θεό, με το να μου χαρίσεις σήμερα τον καρπό που μου υποσχέθηκες, αυτήν που ήταν προορισμένη από όλες τις γενεές και τις γυναίκες να αξιωθεί να γίνει η Αγνή και Άχραντη Μητέρα σου.
Συγχαίρει σοι σήμερον θεόφρον Ἄννα, ἡ οἰκουμένη·
τοῦ λυτρωτοῦ γὰρ αὐτῆς, τὴν Μητέρα ἤνθησας,
τὴν ἐκ ῥίζης βλαστήσασαν Δαυΐδ, δυνάμεως ῥάβδον ἡμῖν,
φέρουσαν τὸ ἄνθος Χριστόν.
Σχολιασμός
Μαζί σου Άννα, φρόνιμη του Θεού, χαίρεται σήμερα όλη η οικουμένη, γιατί άνθησες την Μητέρα του Λυτρωτή μας, εσύ μια την γυναίκα που κατάγεται από τη γενεά του Δαυίδ, εσύ που είναι για εμάς στήριγμα δύναμης, με το να φέρεις σαν άνθος τον Χριστό.
Δόξα…
Δοξάζω σε ἄναρχε Τριάς, ἀμέριστε τῇ οὐσίᾳ, χερουβικῶς ἐκβοῶν,
τῇ πηλίνῃ γλώσσῃ μου· Ἅγιος Ἅγιος Ἅγιος,
ὁ ὤν καὶ διαμένων εἷς ἀεί, εἷς Θεὸς ἀΐδιος.
Σχολιασμός
Ο υμνογράφος αισθάνεται την ανάγκη να δοξάσει την «άναρχη και αμέριστη» Τριαδική ουσία ψάλλοντας τον χερουβικό ύμνο, Άγιος, Άγιος, Άγιος, σε αυτόν που υπάρχει και παραμένει ένας, ένας Θεός αιώνιος.
Καὶ νῦν… Θεοτοκίον
Πεπλήρωνται Ἄχραντε, τῷν θεηγόρων αἱ προφητεῖαι,
ἐν τῇ γεννήσει τῇ σῇ, τῶν πιστῶς καλούντων σε,
σκηνὴν καὶ πύλην καὶ ὄρος νοητόν, βάτον καὶ ῥάβδον Ἀαρών,
φυεῖσαν ἐκ ῥίζης Δαυΐδ.
Σχολιασμός
Στο πρόσωπο της Παναγίας εκπληρώθηκαν με την Γέννησή της όλες οι προφητείες των θεόπνευστων προφητών που μιλούν για σκηνή, πύλη, νοητό όρος, βάτος και ράβδος του Ααρών, που βλάστησε από την ρίζα του Δαυΐδ.
Κανών β’, ᾨδὴ ε’, τῆς Θεοτόκου
Ἦχος πλ. δ’ Ὁ Εἱρμὸς
«Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν·
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν· κτῆσαι ἡμᾶς·
Κύριε, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τὸ ὄνομά σου ὀνομάζομεν».
Ἄχραντός σου ἡ γέννησις, Παρθένε ἄχραντε·
ἄφραστος καὶ ἡ σύλληψις, καὶ ἡ ὠδίς·
ἄρρητος ὁ τόκος σου, νύμφη ἀνύμφευτε·
Θεὸς γὰρ ἦν, ὅλον φορέσας ἐμέ.
Σχολιασμός
Πρόκειται για μια επίκληση και μια ομολογία. Επίκληση για να μας δώσει την ειρήνη και να μας αποκτήσει,(να μας κάνει κτήμα του). Ομολογία για το ότι ανήκουμε μόνο στον Κύριο και Θεό μας και πουθενά αλλού. Όμως αυτά όλα είναι ένα ξέσπασμα με την ευκαιρία του μεγάλου δώρου που μας δίνει ο Θεός, την Παναγία, που αποτελεί «το μέγα αίνιγμα και το μέγα μυστήριο και αγγέλοις και ανθρώποις». Άχραντη η Παρθένος και η Γέννησή της, απερίφραστη και η σύλληψη και η ωδίνη του τοκετού, απερίγραπτος ο τοκετός από μια νύμφη του Θεού, η οποία ποτέ δεν τον «νυμφεύτηκε κατά κόσμον».
Σήμερον εὐφραινέσθωσαν, Ἀγγέλων τάγματα·
ᾄσμασι χορευέτωσαν οἱ ἐξ Ἀδάμ·
ἐτέχθη γὰρ ῥάβδος, τὸ ἄνθος βλαστάνουσα,
Χριστὸν τὸν μόνον λυτρωτὴν τοῦ Ἀδάμ.
Σχολιασμός
Σήμερα τα τάγματα των αγγέλων ας γεμίσουν από ευφροσύνη.
Οι απόγονοι του Αδάμ ας χορέψουν με τραγούδια,
γιατί γεννήθηκε η «ράβδος» που βλάστησε το άνθος, που λέγεται Χριστός, ο οποίος αποτελεί τον μόνο Λυτρωτή του Αδάμ και των απογόνων του.
Σήμερον Εὔα λέλυται τῆς καταδίκης,
λέλυται καὶ ὁ Ἀδάμ, τῆς ἀρχαίας ἀρᾶς,
ἐπὶ τῇ γεννήσει τῇ σῇ βοῶν ἄχραντε·
Ἐν σοὶ τῆς φθορᾶς ἐλυτρώθημεν.
Σχολιασμός
Σήμερα με την Γέννησή της Θεοτοκου αθωώνεται η Εύα από την αιώνια καταδίκη, απελευθερώνεται ο Αδάμ από την αρχαία κατάρα, ο οποίος φωνάζει δυνατά: Εξαιτίας σου λυτρωθήκαμε από την φθορά του θανάτου.
Δόξα σοι τῷ δοξάσαντι τὴν στεῖραν σήμερον·
ἔτεκε γὰρ τὴν ῥάβδον τὴν ἀειθαλῆ, ἐξ ἐπαγγελίας,
ἐξ ἧς ἀνεβλάστησε Χριστός, τὸ ἄνθος τῆς ζωῆς ἡμῶν.
Σχολιασμός
Δόξα σε Σένα που δόξασες σήμερα (αποκατέστησες την εκτίμησή της στον κόσμο) την στείρα (Άννα), γιατί γέννησε την αμάραντο ράβδο σύμφωνα με την υπόσχεσή σου, από την οποία βλάστησε ο Χριστός, που είναι το άνθος της ζωής μας. Βλέπετε έρχεται και ξανάρχεται στην προτύπωση της βλάστησης της ξερής ράβδου του Ααρών με την γέννηση της Παρθένου από μια στείρα.
Δόξα…
Ἄναρχον προσκυνοῦμέν σε Τριὰς ἀμέριστε,
ἄκτιστον συναΐδιον καὶ συμφυῆ
ἐν μιᾷ οὐσίᾳ τρισὶν ὑποστάσεσιν
ὑπερφυῶς κηρυττομένην ἀεί.
Σχολιασμός
Η αναφορά στον Τριαδικό Θεό στο «Δόξα Πατρί…» είναι επιβεβλημένη γιατί τονίζεται ότι, ενώ αποτελείται από τρεις υποστάσεις, είναι και οι τρεις μια ουσία, άναρχη, άκτιστη και αιώνια.
Καὶ νῦν… Θεοτοκίον
Γέγονεν ἡ κοιλία σου Ἁγία Τράπεζα,
ἔμεινεν ἡ ἁγνεία σου ὥσπερ τὸ πρίν, ἀσινὴς Παρθένε·
Χριστὸς γὰρ ὁ ἥλιος, ὡς ἐκ παστοῦ νυμφίος ὤφθη ἐκ σοῦ.
Σχολιασμός
Η κοιλία της Θεοτόκου έγινε Αγία Τράπεζα, γιατί η αγνότητά της έμεινε όπως πριν, χωρίς να πειραχτεί καθόλου. Ο Χριστός ο ήλιος της Δικαιοσύνης εμφανίστηκε ως ο Νυμφίος που βγαίνει από νυμφική παστάδα (θάλαμο).
Κανών β’, ᾨδὴ ς’, τῆς Θεοτόκου
Ἦχος πλ. δ’ Ὁ Εἱρμὸς
«Ὡς ὕδατα θαλάσσης φιλάνθρωπε,
τὰ κύματα τοῦ βίου χειμάζει με·
ἀλλ᾿ ὥσπερ τὸν Ἰωνᾶν ἐκ τοῦ κήτους,
ἀνάγαγε ἐκ φθορᾶς τὴν ζωήν μου, εὔσπλαγχνε Κύριε».
Σχολιασμός
Η περιπέτεια του Ιωνά στην θάλασσα γίνεται μνεία συχνά στις στ΄ Ωδές των Κανόνων. Στην προκειμένη περίπτωση ο υμνογράφος παρομοιάζει τα κύματα της ζωής με τα κύματα της θάλασσας, που τον ταλαιπωρούν, γι’ αυτό και αισθάνεται την ανάγκη να ζητήσει την βοήθεια του εύσπλαχνου Κυρίου, για να τον βγάλει από την φθορά της ζωής.
Ὑμνοῦμεν τὴν ἁγίαν σου γέννησιν, τιμῶμεν καὶ τὴν ἄσπορον σύλληψιν, σοῦ νύμφη Θεόνυμφε καὶ Παρθένε· σκιρτῶσι δὲ σὺν ἡμῖν
Ἀγγέλων τάξεις, καὶ τῶν Ἁγίων ψυχαί.
Σχολιασμός
Η αγία Γέννηση και η άσπορος Σύλληψη της Θεόνυμφης νύφης και Παρθένου γίνεται αφορμή να σκιρτούν από χαρά τα τάγματα των Αγγέλων και οι ψυχές των Αγίων.
Ἁγίαν τῶν Ἁγίων ὑπάρχουσαν, οἱ σώφρονες πατέρες σου Ἄχραντε, ἀνέθεντό σε ἐν οἴκῳ Κυρίου, ἀνατραφῆναι σεμνῶς, καὶ εἰς Μητέρα ἑτοιμασθῆναι αὐτῷ.
Σχολιασμός
Οι σώφρονες πατέρες της, Ιωακείμ και Άννα, αφιέρωσαν την κόρη τους στο οίκο του Κυρίου στα Άγια των Αγίων ως Άγια που ήταν και η ίδια , για να ανατραφεί με σεμνότητα και να ετοιμαστεί να γίνει η Μητέρα του Θεού.
Αἱ στεῖραι καὶ μητέρες χορεύσατε· θαρσεῖτε καὶ σκιρτήσατε ἄγονοι·
ἡ ἄτεκνος γὰρ στεῖρα, τὴν Θεοτόκον βλαστάνει,
ἥτις λύσει τῶν ὠδίνων τὴν Εὔαν, καὶ τῆς ἀρᾶς τὸν Ἀδάμ.
Σχολιασμός
Μητέρες γόνιμες και στείρες όλες σας πάρτε θάρρος χορέψετε και χαρείτε, γιατί μια άτεκνη σαν κι εσάς γεννάει την Θεοτόκο, η οποία θα απαλλάξει την Εύα από τις ωδίνες και τον Αδάμ από την κατάρα.
Ἀκούω τοῦ Δαυῒδ μελῳδοῦντός σοι·
Ἀχθήσονται παρθένοι ὀπίσω σου,
ἀχθήσονται εἰς ναὸν Βασιλέως καὶ σὺν αὐτῷ σε κἀγώ,
θυγατέρα τοῦ Βασιλέως ὑμνῶ.
Ο υμνογράφος θυμάται τον Δαυίδ να μιλάει για παρθένες που συνοδεύουν την Παναγία στον δικό της νυμφώνα, που είναι ο οίκος του Κυρίου. Θέλει να μπει και αυτός σε αυτή την χορεία των παρθένων κοριτσιών, για να υμνήσει και αυτός την θυγατέρα του Βασιλιά Χριστού.
Δόξα…
Ἐν σοὶ τὸ τῆς Τριάδος μυστήριον, ὑμνεῖται καὶ δοξάζεται ἄχραντε· Πατὴρ γὰρ ηὐδόκησε, καὶ ὁ Λόγος ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ θεῖον Πνεῦμα σοὶ ἐπεσκίασε.
Σχολιασμός
Το Τριαδικό μυστήριο υμνείται και δοξάζεται στην υπόθεση της Παναγίας, διότι και τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας συνέβαλαν με τον τρόπο του ο καθένας στην πραγμάτωση αυτού του θαύματος. Ο Θεός Πατέρας πήρε την καλή αυτήν απόφαση, ο Υιός και Λόγος του Θεού κατασκήνωσε μέσα της και το θείο Πνεύμα την επισκίασε με την Χάρη του.
Καὶ νῦν… Θεοτοκίον
Χρυσοῦν θυμιατήριον γέγονας· τὸ πῦρ γὰρ ἐν γαστρί σου ἐσκήνωσεν,
ὁ Λόγος ἐκ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, καὶ ἐν ἀνθρώπου μορφῇ καθωράθη, Θεογεννῆτορ ἁγνή.
Σχολιασμός
Η Παναγία, λέγει ο υμνογράφος, έγινε χρυσό θυμιατήρι που δέχτηκε μέσα της το πυρ της Θεότητας μέσα στα σπλάχνα της και ο Υιός και Λόγος του Θεού με την συνδρομή του Αγίου Πνεύματος πήρε μορφή ανθρώπου, γιατί δεν γινόταν αλλιώς. Είσαι η αγνή μητέρα του Θεού.
Κανών β’, ᾨδὴ ζ’, τῆς Θεοτόκου
Ἦχος πλ. δ’ Ὁ Εἱρμὸς
«Τῶν Χαλδαίων ἡ κάμινος, πυρὶ φλογιζομένη, ἐδροσίζετο Πνεύματος, Θεοῦ ἐπιστασίᾳ· οἱ Παῖδες ὑπέψαλλον· Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ τῶν Πατέρων».
Η γνωστή αναφορά στην δροσερή φλόγα της καμίνου των Χαλδαίων, όπου εκδηλώθηκε η επιστασία και η φροντίδα του Θεού στους Τρεις Παίδες, οι οποίοι δεν έπαυαν να υμνούν και να δοξάζουν τον Θεό, που τους δόξασε.
Ἑορτάζομεν, Ἄχραντε, καὶ πιστῶς προσκυνοῦμεν
τὴν ἁγίαν σου γέννησιν, τὴν ἐξ ἐπαγγελίας,
δι᾿ ἧς ἐλυτρώθημεν τῆς ἀρχεγόνου ἀρᾶς ἐπιφανέντος Χριστοῦ.
Σχολιασμός
Η εορτή της Γέννησης της Θεοτόκου είναι μια ευκαιρία να προσκυνήσουμε και να δοξολογήσουμε την αγία Γέννησή της, που ήρθε να εκπληρώνει την επαγγελία του ευαγγελισμού του Θεού, με την οποία λυτρωθήκαμε από αρχέγονη κατάρα με την εμφάνιση του Χριστού.
Νῦν ἡ Ἄννα εὐφραίνεται, καὶ βοᾷ καυχωμένη:
Στεῖρα οὖσα γεγέννηκα, τοῦ Θεοῦ τὴν Μητέρα,
δι’ ἧς τὸ κατάκριμα τῆς Εὔας λέλυται καὶ ἡ ἐν λύπαις ὠδίς.
Σχολιασμός
Ο υμνογράφος παρουσιάζει την ίδια την Άννα να είναι κατευχαριστημένη και να φωνάζει καυχώμενη: Ήμουν στείρα και γέννησα και μάλιστα την Μητέρα του Θεού, με την οποία καταργήθηκε η κατάκριση της Εύας και οι λύπες από τα βάσανα της ζωής.
Ὁ Ἀδὰμ ἠλευθέρωται καὶ ἡ Εὔα χορεύει
καὶ βοῶσιν ἐν πνεύματι πρὸς σὲ τὴν Θεοτόκον·
Ἐν σοὶ ἐλυτρώθημεν τῆς ἀρχεγόνου ἀρᾶς
ἐπιφανέντος Χριστοῦ.
Σχολιασμός
Εδώ παρουσιάζει τους Πρωτοπλάστους, τον Αδάμ, που λευτερώθηκε από τα δεσμά του θανάτου, και την Εύα να χορεύει από την χαρά της και τα πνεύματά τους να φωνάζουν σε Εσένα Θεοτόκε: Εξαιτίας σου λυτρωθήκαμε από την αρχέγονη κατάρα με την εμφάνιση του Χριστού. Ο υμνογράφος έρχεται και ξανάρχεται στο ίδιο θέμα λόγω εορτής αλλά και λόγω της απερίγραπτης χαράς που νιώθει για το γεγονός αυτό.
Στεῖραι ἄγονοι σπεύσατε, ψυχαὶ ἠτεκνωμέναι,
ὅτι Ἄννα πολύτεκνος καὶ νῦν εὐφραινομένη.
Μητέρες χορεύσατε σὺν τῇ Μητρὶ τοῦ Θεοῦ καὶ συναγάλλεσθε.
Σχολιασμός
Το παράδειγμα της Γέννησης της Παναγίας από την στείρα Άννα είναι ευκαιρία και για τις άγονες μητέρες και για τις ψυχές που απόκτησαν τέκνα να συγκεντρωθούν και να χαρούν μαζί με την Άννα, η οποία από άτεκνη έγινε πολύτεκνη. Η αλήθεια είναι ότι η Άννα δεν απόκτησε άλλο παιδί εκτός της Παναγίας κι όμως χαρακτηρίζεται πολύτεκνη είτε γιατί το τέκνο της αξίζει όσα πολλά άλλα τέκνα είτε γιατί θα γίνει η αιτία να γεννηθούν πολλά τέκνα, που θα τιμούν και θα αναγνωρίζουν και αυτά την Αγία Άννα ως μητέρα τους. Πάντως στη συγκεκριμένη περίπτωση όλες οι μητέρες καλούνται να χορέψουν μαζί με την Μητέρα του Θεού και να χαίρονται όλες μαζί.
Δόξα…
Τὸν Πατέρα δοξάσωμεν, τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Πνεῦμα,
ἐν μονάδι Θεότητος, Τριάδα Παναγίαν,
ἀχώριστον, ἄκτιστον καὶ συναΐδιον καὶ ὁμοούσιον.
Σχολιασμός
Τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, αν και είναι τρία, όμως αποτελούν μια Θεότητα, την Παναγία Τριάδα, γιατί έχουν κοινά χαρακτηριστικά: Δεν μπορούν να χωριστούν, είναι αυτοδημιούργητα, είναι αιώνια και έχουν την ίδια θεϊκή ουσία. Οι υμνογράφοι στο «Δόξα Πατρί…» δεν λησμονούν να μιλούν για την Τριαδική Μονάδα ενός και του αυτού Θεού, που ενώ είναι ένας Θεός, έχει τρία πρόσωπα και τρεις υποστάσεις.
Καὶ νῦν… Θεοτοκίον
Σὺ Θεὸν μόνη ἔτεκες, Παρθένε μετὰ τόκον·
σὺ τὴν φύσιν ἐκαίνισας, τῷ τόκῳ σου Μαρία·
σὺ τὴν Εὔαν ἔλυσας, τῆς πρωτογόνου ἀρᾶς,
Θεογεννῆτορ ἁγνή.
Σχολιασμός
Στον ύμνο του «Και νυν και αεί…» τονίζονται όλα τα χαρίσματα και οι δωρεές που προήλθαν από την Θεογενήτορα Μαρία: α)Είναι η μόνη που γέννησε Θεό και έμεινε Παρθένος και μετά την Γέννησή της. β) Έγινε η αιτία με τον τόκο της να ανακαινιστεί η πεπαλαιωμένη φύση και γ) Κατάργησε την προγονική κατάρα
Κανών β’, ᾨδὴ η’, τῆς Θεοτόκου
Ἦχος πλ. δ’ Ὁ Εἱρμὸς
«Ὁ στεγάζων ἐν ὕδασι τὰ ὑπερῷα αὐτοῦ,
ὁ τιθεὶς θαλάσση ὅριον ψάμμον, καὶ συνέχων τὸ πᾶν,
σὲ ὑμνεῖ ἥλιος, σὲ δοξάζει σελήνη, σοὶ προσφέρει ὕμνον πᾶσα κτίσις, τῷ Δημιουργῷ καὶ Κτίστῃ εἰς τοὺς αἰῶνας».
Σχολιασμός
Το τροπάριο αρχίζει με τον αντίστοιχο στίχο του Προοιμιακού: «ο στεγάζων εν ύδασι τα υπερώα αυτού, ο τιθείς νέφη εις την επίβασιν αυτού…», ο οποίος είναι πολύ εντυπωσιακός αναφερόμενος στην Παντοδυναμία του Θεού Δημιουργού. Λέγει λοιπόν: Αυτόν που στεγάζει με νερά τα υπερώα του ουρανού, αυτόν που έβαλε την αμμουδιά όριο στην θάλασσα, αυτόν που συνέχει τα πάντα, αυτόν υμνεί ο ήλιος, αυτόν δοξάζει η Σελήνη και σε αυτόν προσφέρει ύμνο όλη η κτίση σε όλους τους αιώνες, αυτόν που είναι ο Δημιουργός και κτίστης του Σύμπαντος.
Ὁ ποιήσας παράδοξα, τῇ στειρωθείσῃ γαστρί,
ὁ ἀνοίξας Ἄννης ἄγονον μήτραν, καὶ καρπὸν αὐτῇ δούς,
σὺ Θεὸς ἅγιος, σὺ Υἱὸς τῆς Παρθένου, σὺ ἐκ ταύτης σάρκα προσελάβου, τῆς ἀειθαλοῦς Παρθένου καὶ Θεοτόκου.
Σχολιασμός
Γίνεται λόγος για την ενσάρκωση του Λόγου του Θεού, που προήλθε από την σάρκα της Αειπαρθένου Μαρίας, η οποία ήταν το αποτέλεσμα της κατάργησης της στείρωσης της Άννας. Πρόκειται για θαυμαστά πράγμα τόσο η Γέννηση της Παναγίας από μια στείρα γυναίκα, όσο και η Γέννηση του Χριστού από μια Παρθένο γυναίκα. Και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, η ευλογία της τεκνογονίας της στείρας Άννας να μην δώσει μια Παρθένο και αυτή τον Άγιο Θεό.
Ὁ σφραγίζων τὴν ἄβυσσον καὶ ἐξανοίγων αὐτήν,
ὁ ἀνάγων ὕδωρ ἐν ταῖς νεφέλαις, καὶ διδοὺς ὑετόν,
σὺ ὁ δοὺς Κύριε ῥίζης ἐκ τῆς ἀκάρπου ἐξανθῆσαι Ἄννης τῆς ἁγίας, ἄχραντον καρπόν, τὴν ῥάβδον τὴν Θεοτόκον.
Σχολιασμός
Ο υμνογράφος εξακολουθεί να τονίζει τις απεριόριστες δυνατότητες του Παντοδυνάμου Θεού, ο οποίος ανοίγει και κλείνει την άβυσσο, ο οποίος συγκεντρώνει την βροχή στα σύννεφα (για τους αρχαίους νεφεληγερέτας ήταν ο Δίας), αυτός ο Θεός δεν είναι δυνατόν να μην μπορεί από την άκαρπη ρίζα της Αγίας Άννας να δώσει αμόλυντο καρπό, την Παναγία, που είναι η μυστική ράβδος του Θεού.
Σὺ ὁ λύσας τὰ ἄλυτα τῆς ἀπαιδίας δεσμά· σὺ ὁ δοὺς τῇ στείρᾳ γόνιμον τόκον, καὶ καρπὸν εὐκλεῆ, ἧς Υἱὸς γέγονας καὶ βλαστὸς ἀνεφύης·
ἣν Μητέρα ἔσχες κατὰ σάρκα ἐν τῇ πρὸς ἡμᾶς Οἰκτίρμον ἐπιδημίᾳ.
Σχολιασμός
Ο Χριστός ως Θεός είναι αυτός που έλυσε το άλυτο πρόβλημα της ατεκνίας και έδωσε γόνιμο απόγονο και δοξασμένο καρπό. Από αυτόν τον καρπό προήλθε ο Υιός του Θεού και βλάστησε, όπως οι άλλοι άνθρωποι. Αυτήν είχε ως κατά σάρκα Μητέρα ο Οικτίρμονας Θεός στην έλευσή του επί της γης.
Γεωργὲ τῶν φρενῶν ἡμῶν καὶ φυτουργὲ τῶν ψυχῶν,
σὺ ὁ ἄκαρπον γῆν εὔκαρπον δείξας. Σὺ τὴν πάλαι ξηράν, γόνιμον εὔσταχυν, ἄρουραν καρποφόρον ἀπειργάσω, Ἄνναν τὴν ἁγίαν, ἄχραντον καρπὸν ἀνθῆσαι τὴν Θεοτόκον.
Σχολιασμός
Οι εικόνες είναι παρμένες από την αγροτική ζωή. Ο Θεός κατά τον υμνογράφο είναι ο γεωργός που καλλιεργεί τα μυαλά των ανθρώπων και φυτεύει μέσα στις ψυχές μας. Ως καλός γεωργός έκανε με την καλλιέργειά του την άκαρπη γη να φέρει καλό καρπό. Ακόμη την ξερή γη την μετέβαλε σε γόνιμη για φύτεμα σταριών. Αυτή η γη είναι η Αγία Άννα από την οποία άνθησε ο αμόλυντος καρπός της Θεοτόκου.
Δόξα…
Ὢ Τριὰς ὑπερούσιε, μονὰς συνάναρχε, σὲ ὑμνεῖ καὶ τρέμει
πληθὺς Ἀγγέλων, οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἄβυσσοι φρίττουσιν,
ἄνθρωποι εὐλογοῦσι, πῦρ δουλεύει, πάντα ὑπακούει
σοὶ ,Τριὰς ἁγία, φόβῳ τὰ ἐν τῇ κτίσει.
Σχολιασμός
Πρόκειται για περιγραφή της παντοδυναμίας του Θεού, ο οποίος είναι μια Τριαδική θεότητα, μια μονάδα πάνω από κάθε κτίση, που ελέγχει και κυβερνά όλη την οικουμένη. Το πλήθος των Αγγέλων τον υμνούν αλλά και τον τρέμουν, ο ουρανός, η γη και το χάος φρίττουν μπροστά στην παντοδυναμία του, οι άνθρωποι τον δοξολογούν, το πυρ τον υπηρετεί και όλη η κτίση υπακούν με φόβο την Αγία Τριάδα.
Καὶ νῦν… Θεοτοκίον
Ὢ καινότατον ἄκουσμα! Θεὸς Υἱὸς γυναικός, καὶ ἀσπόρου τόκου, ἄνανδρος Μήτηρ, καὶ Θεὸς τὸ τεχθέν, ὢ φρικτὸν θέαμα!
ὢ συλλήψεως ξένης τῆς παρθένου! ὢ ἀφράστου τόκου!
ὄντως ὑπὲρ νοῦν τὰ πάντα καὶ θεωρίαν.
Σχολιασμός
Όλα τα γεγονότα γύρω από την Γέννηση της Παναγίας είναι πρωτάκουστα. Πώς γίνεται ένας Θεός να γίνει παιδί μιας γυναίκας με άσπορη σύλληψη και χωρίς να γνωρίσει άνδρα, γιατί αυτό που γεννήθηκε ήταν ένας πραγματικός Θεός. Φρικτό θέαμα αυτή η σύλληψη που δεν έχει σχέση με παρθένα γυναίκα. Απερίγραπτη η γέννηση. Πραγματικά όλα αυτά είναι πάνω από ό,τι μπορεί κανείς να σκεφθεί και να δει.
Κανών β’, ᾨδὴ θ’, τῆς Θεοτόκου
Ἦχος πλ. δ’ Ὁ Εἱρμὸς
«Ἀλλότριον τῶν μητέρων ἡ παρθενία καὶ ξένον ταῖς παρθένοις
ἡ παιδοποιΐα· ἐπὶ σοὶ Θεοτόκε ἀμφότερα ᾠκονομήθη.
Διὸ σε πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς, ἀπαύστως μακαρίζομεν».
Σχολιασμός
Η παρθενία, λέγει ο υμνογράφος, δεν έχει σχέση με την μητρότητα, όπως και η παιδοποιΐα με τις παρθένες γυναίκες. Κι όμως αυτά και τα δύο τα συναντούμε στο ίδιο πρόσωπο σύμφωνα με το σχέδιο της Θείας Οικονομίας. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο όλες οι φυλές της γης σε μακαρίζουν ακατάπαυστα.
Ἐπάξιον Θεομῆτορ τῆς σῆς ἁγνείας, τὸν τόκον ἐκληρώσω
δι᾿ ἐπαγγελίας· τῇ ποτὲ γὰρ ἀκάρπῳ, θεόβλαστος καρπὸς ἐδόθης·
διὸ σε πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς, ἀπαύστως μακαρίζομεν.
Σχολιασμός
Η Θεογεννήτρια Παρθένος εκπλήρωσε επάξια με την αγνότητά της την υπόσχεση που της δόθηκε σχετικά με την γέννηση που έκανε η ίδια, γιατί η κάποτε άκαρπη γυναίκα (Άννα) αξιώθηκε να της δοθεί ένας καρπός θεόσταλτος(η Παναγία). Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο όλες οι φυλές της γης σε μακαρίζουν ακατάπαυστα.
Πεπλήρωται τοῦ βοῶντος ἡ προφητεία, φηςὶ γάρ·
Ἀναστήσω σκηνὴν τὴν πεπτωκυῖαν, τοῦ ἱεροῦ Δαυΐδ,
ἐν σοί, Ἄχραντε προτυπωθεῖσαν,
δι᾿ ἧς ὁ σύμπας τῶν ἀνθρώπων χοῦς, εἰς σῶμα ἀνεπλάσθη Θεῷ.
Σχολιασμός
Στο πρόσωπο της Παναγίας εκπληρώθηκε η προφητεία του προφήτη που φώναζε: Θα αναστηλώσω την πεσμένη σκηνή του Δαυίδ, η οποία προτυπώθηκε για σένα, εξαιτίας της οποίας όλη η γήινη ανθρωπότητα αναπλάστηκε, για να γίνει σώμα για τον Θεό.
Τὰ σπάργανα προσκυνοῦμέν σου Θεοτόκε,
δοξάζομεν τὸν δόντα καρπὸν τῇ πρώην στείρᾳ,
καὶ ἀνοίξαντα μήτραν, τὴν ἄγονον ἐκ παραδόξου·
ποιεῖ γὰρ πάντα ὅσα βούλεται, Θεὸς ὢν παντεξούσιος.
Σχολιασμός
Ο υμνογράφος αισθάνεται την ανάγκη ότι πρέπει να προσκυνήσουμε τα σπάργανα, με τα οποία τυλίχτηκε η Παρθένος, όταν γεννήθηκε, και να δοξάσουμε τον Θεό που έδωσε καρπό κοιλίας στην πρώην στείρα και έκανε να ανοίξει η άγονη μήτρα με έναν παράδοξο τρόπο. Ο Θεός μπορεί να κάνει τα πάντα, όσα θέλει, γιατί είναι Θεός με κάθε εξουσία.
Ἐβλάστησας νυμφοτόκε Ἄννα θεόφρον, ἐκ μήτρας παρ᾽ ἐλπίδα,
καὶ ἐξ ἐπαγγελίας, παρθενόφυτον ἄνθος, θεόβλαστον ἁγνείας κάλλος· διὸ σε πάντες μακαρίζομεν, ὡς ῥίζαν τῆς ζωῆς ἡμῶν.
Σχολιασμός
Είναι να θαυμάζει κανείς την ευρηματικότητα και την ομορφιά των εκφράσεων του υμνογράφου, καθώς χρησιμοποιεί πρωτότυπες λέξεις με σπάνιες συνθέσεις. Η Άννα χαρακτηρίζεται ως «νυμφοτόκος», γιατί γέννησε την νύμφη του Χριστού ανέλπιστα και ύστερα από υπόσχεση, είναι «θεόφρον», γιατί φρονεί τα του Θεού και κατά την στείρωση και μετά την στείρωση. Από την άλλη η Παναγία χαρακτηρίζεται ως «παρθενόφυτον ἄνθος», δηλαδή το άνθος που βλάστησε από ένα παρθενικό φυτό, ως «θεόβλαστον ἁγνείας κάλλος», δηλαδή είναι το βλαστάρι του Θεού, που είναι πανέμορφο για την αγνότητά του. Αυτές αποτελούν τις ρίζες της ζωής μας, γι’ αυτό και τις μακαρίζουμε.
Δόξα…
Ἀλλότριον τοῖς ἀνόμοις ἐστὶ δοξάζειν
τὴν ἄναρχον Τριάδα, Πατέρα καὶ Υἱόν τε, καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα,
τὴν ἄκτιστον παγκρατορίαν, δι᾿ ἧς ὁ σύμπας κόσμος ἥδρασται,
τῷ νεύματι τοῦ κράτους αὐτῆς.
Σχολιασμός
Είναι κάτι ξένο για τους άπιστους να δοξάζουν την Αγία Τριάδα, που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, δηλαδή τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Πρόκειται για μια παντοκρατορία, στην οποία οφείλεται η θεμελίωση όλου του κόσμου με ένα απλό νεύμα της δύναμής τους.
Καὶ νῦν… Θεοτοκίον
Ἐχώρησας ἐν γαστρί σου Παρθενομῆτορ,
τὸν ἕνα τῆς Τριάδος Χριστὸν τὸν Βασιλέα,
ὃν ὑμνεῖ πᾶσα κτίσις, καὶ τρέμουσιν οἱ ἄνω θρόνοι·
αὐτὸν δυσώπει πανσεβάσμιε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Σχολιασμός
Η αρχή του τροπαρίου μας θυμίζει έναν στίχο άλλου τροπαρίου «η τον αχώρητον Θεόν εν γαστρί χωρήσασα» και έναν άλλον «ο αχώρητος παντί πώς εχωρήθη εν γαστρί». Είναι η Μητέρα που παρέμεινε παρθένος και μετά την γέννηση του ενός από την Αγία Τριάδα, του Βασιλιά Χριστού, τον οποίον υμνεί όλη η κτίση και τρέμουν οι άνω θρόνοι (τα αγγελικά τάγματα). Αυτή είναι η πιο ισχυρή μεσιτεία προς τον Παντοδύναμο Θεό, για να σωθούν οι ψυχές μας.
<iframe width=”860″ height=”515″ src=”https://www.youtube.com/embed/dRABObpO_UQ?si=5XP0oR6yL4A5LDQY” title=”YouTube video player” frameborder=”0″ allow=”accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share” referrerpolicy=”strict-origin-when-cross-origin” allowfullscreen></iframe>
