(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Του μακαριστού Μητροπολίτου Νικοπόλεως, Μελετίου Καλαμαρά
«Αγία γη»
Ομιλία στο Γενέθλιο της Υπεραγίας Θεοτόκου
(Θεσπρωτικό 8 Σεπτεμβρίου 1991)
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2025/09/i-yperagia-theotokos-itan-enas-neos-paradeisos-mystikos-paradeisos-giati-itan-kai-afti-gi-kathari-gi-agia-amebti-amolynti/
Μας είπε όταν έκανε το μυστικό δείπνο: «Λάβετε, φάγετε, τούτό μου εστι το σώμα, το υπέρ ημών κλώμενον, εις άφεσιν αμαρτιών» και μετά «Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτό εστι το αίμά μου, το υπέρ υμών και πολλών εκχυνόμενον, εις άφεσιν αμαρτιών».
Τι λέει μ’ αυτό ο Χριστός;
Μας λέει ότι: «Αν θέλετε να μεταβάλλετε την ταλαιπωρημένη γη, της ψυχής και του σώματός σας, σε γη καθαρά, σε γη αγία, δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να λάβετε και να φάτε το σώμα και το αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού», το οποίο δίνεται «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον». Μόνο μ’ αυτό τον τρόπο θα γίνει η ψυχή σας και το σώμα σας γη καθαρά, γη αγία, αξία να περιπατήσει επάνω της ο Χριστός. Αξιοι να παραστείτε κοντά Του.
Να γιατί δοξάζεται
Η Υπεραγία Θεοτόκος Μαρία, αυτό το πράγμα υπηρέτησε. Το θέλημα και την επιθυμία και το σχέδιο του Παναγάθου και Φιλανθρωποτάτου Θεού, για την ανάπλασή μας, με το αίμα Του και με το σώμα Του, από τη φθορά της αμαρτίας. Γι’ αυτό ονομάζεται και είναι Θεοτόκος. Ονομάζεται και από εμάς Θεοτόκος και είναι η μεγαλύτερη ευεργέτιδα του κόσμου και της ψυχής του καθενός μας χωριστά.
Γιατί;
Γιατί μόνο χάρις σ’ Αυτή, από το ό,τι υπήρξε γη καθαρά, ώστε να μπορέσει από αυτή να πάρει ο Χριστός την άχραντη και αμόλυντη σάρκα Του, που θα καθάριζε τον κόσμο όλο, επετεύχθη αυτή η μεγάλη ευδοκία του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου.
Γι’ αυτό και προφητεύοντας, η Πανάχραντη Μητέρα του Σωτήρος μας Χριστού, όταν είχε συλλάβει μέσα στην κοιλιά της τον Υιόν και Λόγον του Θεού, τον Χριστό, έλεγε απαντώντας στην Αγία Ελισάβετ που της είπε: «και πόθεν μοι τούτο ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με;». Πού τέτοια τιμή, σ’ εμένα την αμαρτωλή και την ταπεινή να υποδεχτώ και να χαιρετήσω την Μητέρα του Κυρίου, του επουρανίου Θεού.
Απάντησε λοιπόν η Παναγία: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον, και ηγαλλίασε το πνεύμά μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου. Οτι από του νυν», από την στιγμή αυτή και πέρα, «μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί. Οτι εποίησέ μοι μεγαλεια ο δυνατός, και άγιον το όνομα αυτού».
Μια κοπέλα ήταν τότε η Παναγία γύρω στα δεκαοχτώ, αλλά η προφητεία της ήταν θέλημα και Λόγος του Παναγίου Πνεύματος. Ηταν λόγος του αψευδούς στόματος του Θεού. Και από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα, σε όλο τον κόσμο, η Παναγία μακαρίζεται και θεωρείται αξιομακάριστος.
Και εμείς σε κάθε μας Λειτουργία, κι όταν με τα χέρια των ιερέων, δούλων του Θεού, επευλογηθεί ο άρτος και ο οίνος και γίνει Σώμα και Αίμα του Χριστού, η Εκκλησία, εγώ κι εσείς, και οι Πατέρες μας και οι Άγγελοι που παρίστανται μέσα στην εκκλησία, την ώρα που εμείς δοξολογούμε το Θεό, όλοι μαζί, «εν ενί στόματι και μιά καρδία» υμνούμε την Υπεραγία Θεοτόκο.
Την υμνούμε, αμέσως μετά από το καθαγιασμό των τιμίων δώρων, που εκείνη την στιγμή στεκόμαστε όσο πιό σιωπηλοί μπορούμε. Και με όσο περισσότερη κατάνυξη μπορούμε, όσο ασεβείς κι αν είμαστε έξω, στην κοσμική μας ζωή.
Αλλά όταν μπούμε στην εκκλησία, και καταλάβομε ότι γίνεται αυτό το φοβερό μυστήριο, στεκόμαστε όλοι «στήλη άλατος», όταν ακούμε πώς ο παπάς ευλογεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.
Και αμέσως μετά, γεμάτοι από ευγνωμοσύνη, όλοι μαζί, ψάλλομε τιμώντας την Παναγία: «Αξιον εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ».
Το άλεσμα του αγίου Ιγνατίου
Κάποια φορά, είχε συλληφθεί ένας άγιος. Ηταν μαθητής του Αποστόλου Πέτρου, και μάλιστα, κατά μία παράδοση το παιδί εκείνο που κάποτε ο Χριστός το πήρε στην αγκαλιά Του, το ευλόγησε και είπε: «Αν δεν αλλάξετε λιγάκι μυαλά και δεν γίνετε σαν κι αυτό το μικρό παιδάκι σε καλωσύνη και σε ακακία, δεν θα μπείτε ποτέ στον παράδεισο».
Αυτό, λοιπόν το παιδάκι, μαθητής τώρα του Χριστού και του Αποστόλου Πέτρου, ο Άγιος Ιγνάτιος Επίσκοπος Αντιοχείας, συνελήφθη σαν χριστιανός και εστέλλετο στη Ρώμη. Τι να κάνει;
Είχε εκδοθεί η διαταγή: Να τον ρίξουν στα άγρια θηρία του Κολοσσαίου να τον φάνε ζωντανό, ενώ τα τέρατα της ανθρωπότητος, ή μάλλον ο καρπός της αμαρτίας του Αδάμ που εξαχρειώνει τον άνθρωπο, θα εστέκοντο μέσα σ’ αυτό το απέραντο αμφιθέατρο για να χαίρουν, για να διασκεδάζουν. Με ποιό θέαμα;
Με το ότι τα άγρια θηρία θα έτρωγαν έναν άνθρωπο ζωντανό!
Εκεί καταντάει η αμαρτία τον άνθρωπο. Και χειρότερα ακόμη.
Από αυτή την κατάρα ήλθε να μας σώσει ο Χριστός. Και ενώ τον πήγαιναν γι’ αυτή τη δουλειά και το ήξερε ο άγιος Ιγνάτιος, έγραψε μία επιστολή στους Ρωμαίους χριστιανούς, που ήταν βέβαια λίγοι, αλλά μερικοί είχαν θέσεις στα ανάκτορα του αυτοκράτορος Τραϊανού. Γιατί είχε μάθει ο Άγιος Ιγνάτιος, ότι θα προσπαθήσουν να αλλάξουν την διαταγή και την απόφαση.
Τους έγραφε: «Για τ’ όνομα του Θεού, λυπηθείτε με. Λυπηθείτε με. Ευρήκα την ευκαιρία. Θα την χάσω, εξ’ αιτίας σας; Να με ευεργετήσετε πάτε ή να με καταστρέψετε; Αυτή τη στιγμή, εγώ, αισθάνομαι ότι είμαι σίτος του Θεού. Τώρα γίνομαι σιτάρι. «Και υπό οδόντων θηρίων αλήθομαι». Και με αλέθουν, αντί για μύλο, σα μύλος, τα δόντια των θηρίων, για να γίνω αλεύρι και μετά ψωμί, προσφορά ευάρεστη στον Κύριο και Σωτήρα τον Ιησού Χριστό. «Ινα άρτος ευρεθώ καθαρός τω Θεώ».
Ο Άγιος Ιγνάτιος, επειδή είχε κάνει φρόνημά του, πόθο του, επιθυμία του, στόχο του, έργο του, το να μπει το θέλημα του Θεού και το φρόνημα του Θεού και η διδασκαλία του Θεού μέσα στην καρδιά του, επεθύμησε να γίνει άρτος του Θεού. Να πάψει να είναι απλό σιτάρι. Να γίνει άρτος του Θεού, καθαρός.
Συνεχίζεται
Από την ιστοσελίδα «Ζωηφόρος»: https://www.zoiforos.gr/index.php/pnevmatiki-zoi/megales-eortes/8eomitorikes/genne8lion/item/11695-omilia-sto-genethlio-tis-yperagias-theotokou-tou-makaristoy-mitropolitou-nikopoleos-p-meletiou-kalamara
