(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Του μακαριστού Μητροπολίτου Νικοπόλεως, Μελετίου Καλαμαρά
«Αγία γη»
Ομιλία στο Γενέθλιο της Υπεραγίας Θεοτόκου
(Θεσπρωτικό 8 Σεπτεμβρίου 1991)
Ήλθαμε στην Εκκλησία για να τιμήσομε την Υπεραγία Δέσποινα Θεοτόκο, της οποίας έχομε σήμερα την ιερά πανήγυρη.
Ακούσαμε ένα τροπάριο που λέγει: «Μυστικός ει Θεοτόκε Παράδεισος, αγεωργήτως βλαστήσασα Χριστόν». Μας λέγει, δηλαδή, ότι όπως ο παράδεισος ήταν ένας τόπος άγιος και ολοκάθαρος, από τον οποίον έλαβε με τα ίδια του τα χέρια ο φιλάνθρωπος και πανάγαθος Θεός χώμα και έπλασε τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ, και γι’ αυτό ήταν ο Αδάμ καθαρός και άγιος και τέλειος, σωματικά, πνευματικά και ψυχικά, κατά τον ίδιο τρόπο και η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν ένας νέος παράδεισος, μυστικός παράδεισος, γιατί ήταν και αυτή γη καθαρή, γη αγία, άμεμπτη, αμόλυντη, απείραχτη από αμαρτία, ακηλίδωτη.
Και από αυτή την ακηλίδωτη γη, του σώματος της Υπεραγίας Θεοτόκου, σαν από νέο παράδεισο μυστικό, έλαβε ο Πανάγαθος Θεός με τα ίδια του τα χέρια, αγεωργήτως, σάρκα και διέπλασε το σώμα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Του Μονογενούς Του Υιού, ο οποίος έγινε, από Θεός της δόξης, ο δεύτερος Αδάμ. Για να ανακαινίσει εκείνους, που εξ’ αιτίας της αμαρτίας του Αδάμ, ενώ είχαν και αυτοί την δυνατότητα να είναι άγιοι και τέλειοι, να είναι πάντοτε άγιοι και τέλειοι, εξ’ αιτίας της αμαρτίας μολύνθηκαν και έφεραν στον κόσμο αυτό το χάλι, μέσα στο οποίο ζούμε.
Και φτάνουν στο σημείο να αυτοκτονούν παιδιά των εφτά και των δεκατεσσάρων ετών. Και μάλιστα όπως λένε οι στατιστικές σε φοβερό αριθμό. Ας μην υπολογίσομε τις άλλες δυστυχίες, τις άλλες ταλαιπωρίες, και τους στεναγμούς του καθενός μας, που προσπαθούμε να τους σκεπάσομε λίγο, με καμιά ψευτοδιασκεδασούλα, η οποία συνήθως μολύνει περισσότερο την ψυχή και αυξάνει ακόμα περισσότερο το στεναγμό της και την ταλαιπωρία του ανθρώπινου γένους επάνω στη γη.
Έγινε, λοιπόν, ο Μονογενής Υιός του Θεού, ο νέος Αδάμ, από τα αίματα και από τη σάρκα της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, για να αναπλάσει την φθαρείσα φύση μας και να μας αγιάσει. Να μας καθαρίσει. Ούτως ώστε, τουλάχιστον στο τέλος, να μπορέσομε να είμαστε άξιοι να βρεθούμε κοντά στο Θεό.
Αλλά και σ’ αυτή τη γη, αν υπάρχει, κάποια ομορφιά και κάποια χαρά και κάποια παρηγορία, αυτή είναι η αγάπη των δούλων του Θεού και η αρετή των δούλων του Θεού. Αυτή είναι το φως. Αυτή είναι το αλάτι της γης. Και αυτή είναι η παρηγορία του κάθε ανθρώπου.
[…]
Από το σιτάρι στο ψωμί
Λέγει ο Χριστός, το φως του κόσμου: «Εγώ είμαι ένας κόκκος σιτάρι, αν θελήσετε να με παρομοιάσετε, και αν εγώ θελήσω να παρομοιάσω το εαυτό Μου, με κάτι», λέει ο Χριστός, «είμαι ένα σπυρί σιτάρι. Το σπυρί το σιτάρι αν δεν πέσει στην γη, κι αν μέσα στην γη δεν σαπίσει, δεν πάψει να είναι σπυρί σιτάρι, μένει μοναχό του. Αλλά άμα μέσα στη γη, που το σπέρνομε το φθινόπωρο, σαπίσει με τα νερά γίνεται φυτό. Και το φυτό βλαστάνει. Μεγαλώνει και στο τέλος φέρνει καρπό πολύ. Και εγώ, λοιπόν, ήρθα, για να μη μείνω σπυρί σιτάρι, αλλά τη ζωή την οποία έχει αυτό το σπυρί το σιτάρι, το σπυρί το σιτάρι του Θεού, να μπει μέσα στη γη της κάθε καρδιάς και της κάθε ψυχής, του κάθε ανθρώπου, να πεθάνει μέσα σ’ αυτή την καρδιά και μέσα σ’ αυτή την ψυχή· για να βλαστήσει. Να βλαστήσει την αιώνια ζωή και την αφθαρσία».
Ας πάρομε μερικές εικόνες από το σπυρί το σιτάρι. Πρώτα το ρίχνομε στη γη. Μετά από δεκαπέντε μέρες, αν ψάξεις να το δεις, δεν υπάρχει πια σπυρί σιτάρι. Έχει βγάλει ένα βλασταράκι κι έχει εξαφανιστεί εντελώς. Το πολύ-πολύ να βρεις τη φλούδα του, τίποτε άλλο. Και μετά βλαστάνει, μεγαλώνει. Κάνει πολλά σπυριά σιτάρι. Και αυτά τα πολλά σπυριά σιτάρι τα μαζεύομε εμείς, χούφτες, σακιά, τόνους, ποσότητες τεράστιες, και τα κάνομε τι; Τα πηγαίνομε στο μύλο.
Εκεί, παύουν τα σπυριά το σιτάρι να είναι σπυριά σιτάρι. Γίνονται αλεύρι. Αλλαξαν; Χάθηκαν; Καταστράφηκαν;
Φαίνεται, αλλά όχι, αδελφοί μου. Δεν εχάθηκαν ούτε καταστράφηκαν. Αξιοποιούνται! Και μετά τα παίρνομε και τα ζυμώνομε. Ούτε αλεύρι μένουν, ούτε στο αλεύρι σταματάνε. Γίνονται μία ζύμη, ένα ζυμάρι. Μα ούτε ζυμάρι μένουν! Επειτα τα βάζομε στο φούρνο. Γίνονται ψωμί. Και το ψωμί; Το ψωμί δεν το έχομε για να το βάλομε στη βιτρίνα. Δεν είναι για τη βιτρίνα το ψωμί. Δεν είναι για τα μάτια. «Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο», που λέει μία παροιμία. Είναι για την κοιλιά το ψωμί.
Το παίρνομε, λοιπόν, και το τρώμε. Αφού το φάμε, μεταβάλλεται πάλι αυτό το ωραίο ψωμί που μοσχοβολάει! Σε τι μεταβάλλεται; Σε κοπριά μεταβάλλεται. Σε βρώμα και σε δυσωδία.
Αλλά, αδελφοί, εκπλήρωσε ένα μεγάλο σκοπό. Εξετέλεσε το σκοπό για το οποίο το έφτιαξε ο Παντοδύναμος Θεός. Έδωσε στο σώμα μας ζωή. Υγεία! Σφρίγος! Δύναμη!
Όταν ο Κύριός μας, έλεγε τα λόγια «Εγώ είμαι ένα σπυρί σιτάρι κι αν το σπυρί το σιτάρι δεν πέσει στη γη και δε πεθάνει, δεν φέρνει καρπό πολύ, δεν εξεπλήρωσε την αποστολή του», αυτό εννοούσε.
Και να, λοιπόν, αδελφοί. Αφού έπεσε το σπυρί το σιτάρι, ο Λόγος, ο Υιός και Λόγος του Θεού, μέσα στη κοιλιά της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, βγήκε βλαστάρι το οποίο έλαμψε με την ομορφιά των έργων Του επάνω στη γη.
Και μετά; Μετά ανήλθε στο Σταυρό και σταυρώθηκε. Και «το σπυρί το σιτάρι», όταν πέθανε ο Χριστός πάνω στο Σταυρό «δι’ ημάς τους ανθρώπους και διά την ημετέραν σωτηρίαν», όπως ομολογούμε στο ιερό σύμβολο της πίστεως, έπεσε στη γη πάλι· αλλά σε άλλη γη. Όχι την καθαρή γη της Παναγίας. Αλλά στη βρώμικη. Του Τάφου. Την γη αυτή που είχε μολύνει ο Αδάμ, και που μολύνομε κάθε μέρα εμείς.
Αλλά δεν έμεινε μέσα στη γη. Αναστήθηκε, αφού πήγε πρώτα στον Άδη και φώτισε τον Άδη και τους νεκρούς. Αναστήθηκε και ανελήφθη στους ουρανούς. Ο Λόγος ανελήφθη στους ουρανούς με το σώμα Του. Μας άφησε όμως εμάς τον Άρτον. Τον Άρτον τον οποίον έφτειαξε με το σώμα Του.
Μας είπε όταν έκανε το μυστικό δείπνο: «Λάβετε, φάγετε, τούτό μου εστι το σώμα, το υπέρ ημών κλώμενον, εις άφεσιν αμαρτιών» και μετά «Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτό εστι το αίμά μου, το υπέρ υμών και πολλών εκχυνόμενον, εις άφεσιν αμαρτιών».
Συνεχίζεται
Από την ιστοσελίδα «Ζωηφόρος»: https://www.zoiforos.gr/index.php/pnevmatiki-zoi/megales-eortes/8eomitorikes/genne8lion/item/11695-omilia-sto-genethlio-tis-yperagias-theotokou-tou-makaristoy-mitropolitou-nikopoleos-p-meletiou-kalamara
