(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Μ. Μελινός: Σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να σας ρωτήσω: Τον θυμάστε που λειτουργούσε, που κήρυττε;
Μοναχή Μαρία: Βεβαίως. Πώς να σας τα περιγράψω!
Στις ομιλίες του, θυμάμαι που χτυπούσε πολύ την παλιανθρωπιά, την κλεψιά. Υπήρχαν πολλοί κλέφτες την εποχή εκείνη. Πολλοί ήταν στο βουνό, άλλοι το ‘χανε σκάσει από το στρατό κι ήτανε στις σπηλιές.
Μιλούσε απλά. Κατανοητά. Λειτουργούσε πολύ όμορφα.
Θα σας πω κάτι χαρακτηριστικό: Όταν κοινωνούσες από τα χέρια του, ήθελες ύστερα να κοιμηθείς! Τέτοια μακαριότητα αισθανόσουνα! Δε ζητούσες τίποτ’ άλλο. Σ’ έκανε να νιώθεις ότι η Θεία Κοινωνία είναι το πιο σπουδαίο κι από κει και πέρα δεν υπάρχει τίποτα να επιθυμήσεις! Ήθελες να κοιμηθείς, ας πούμε στην αγκαλιά της μάνας σου!
Μ. Μελινός: Έχω ακούσει, Γερόντισσα, πως ήταν άνθρωπος προσευχής…
Μ. Μαρία: ΄Εφτά ώρες προσευχή, θυμάμαι, έκανε συνεχώς. Καθόταν στα γονατάκια του. Πολλές φορές μας έπαιρνε εμάς που είμασταν παιδάκια και πηγαί-ναμε πάνω στο βουνό. Μας μάθαινε το «Χαίρε Παναγία Δέσποινα». Προσευχή με τις ώρες.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μανώλη Μελινού, «Μίλησα με τον Άγιο Νεκτάριο, Συνεντεύξεις με 30+1 ανθρώπους που τον γνώρισαν», τόμος Α’.
