(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Παράδειγμα από άλλον ένα αθλητή της υπακοής
«Την εποχή της συγκομιδής των λεπτοκαρύων [λεπτοκάρυα είναι τα φουντούκια] συνήθιζε ο Γέροντάς μας [Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής], λέει ο παπα-Χαράλαμπος [Γέροντας Χαράλαμπος Ηγούμενος Ιεράς Μονής Διονυσίου Αγίου Όρους], να στέλλη τους παραδελφούς μου Αθανάσιον και Ιωσήφ στου Καρακάλλου [Μονή Καρακάλλου Αγίου Όρους], να βοηθήσουν και ν’ αποκομίσουν στην συνοδείαν μας μερικές απαραίτητες προμήθειες.
Μια μέρα παραδόξως, μου λέγει ο Γέροντας: “Να πας παιδί μου, να βρης τους παραδελφούς σου στα φουντούκια”.
Την άλλην ημέρα βρέθηκα κιόλας στου Καρακάλλου.
Για πρώτη φορά δούλεψα στα φουντούκια, αλλά μου φάνηκε μια πολύ ευχάριστη εργασία. Μηχανικά μαζεύεις και ο νους απερίσπαστος συγκεντρώνεται στην αδιάλειπτον ευχήν.
Όμως, όπως είναι σύνηθες, όταν είναι πολλοί μαζί, αρχίζουν κουβέντες, καλαμπούρια, αστεία κλπ. για να περάση ευχάριστα η ημέρα. Για όσους δεν γνωρίζουν από ευχή και προ πάντων για τους κοσμικούς, η ημέρα με τα καλαμπούρια και τ’ αστεία βγαίνει πολύ άνετα.
Όταν όμως συνηθίσης στην αδιάλειπτον ευχήν, τότε όχι μόνο στενοχωριέσαι, αλλά και άθελα ο νους σου πάει στην κατάκρισιν κατά των άλλων ή κλέβεσαι από υπερηφάνεια ότι εσύ κάτι κάνεις ανώτερο και οι άλλοι δεν κάνουν.
Κάτι τέτοιο σαν αρχάριος τότε, κινδύνεψα κι εγώ να πάθω, αλλά το κατάλαβε ο παραδελφός μου Ιωσήφ [Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός] και προκειμένου να με προφυλάξη μου λέγει: “Έλα, να σου δείξω ένα πραγματικόν αγωνιστήν”.
Πλησιάζουμεν ένα μοναχόν, ο οποίος δούλευε αλλά και ασταμάτητα έλεγε την ευχήν, χωρίς να μιλά με κανένα.
Του λέω: “Πραγματικά αυτός πρέπει να ‘χη κατάστασιν (δηλαδή πνευματικήν πρόοδον). Ποιος είναι αυτός;”. “Αυτός είναι ο π. Ευθύμιος ο Κύπριος και είναι υποτακτικός σ’ έναν αυστηρό Γέροντα στην Κερασιάν”.
“Πατέρα Ιωσήφ, προτείνω, δεν τον πλησιάζουμε να μας πη κανένα ωφέλιμον λόγον;”. “Δεν συνηθίζει να μιλά, αλλά αν θέλης δοκίμασε”.
Τον πλησιάζω, τον χαιρετώ· μου απαντά με νεύμα και γυρνά στην δουλειά του.
Λέω: Πάτερ, πες σε παρακαλώ σ’ εμένα τον αρχάριον κανένα ωφέλιμον λόγον.
Αυτός σιωπή. Τον ξαναπαρακαλώ μια, δυο, τρεις, οπόταν εκάμφθηκε και μου λέγει:
Θέλεις να βρεις την ευχήν; Θέλεις να βρεις τον Χριστόν; Να, εδώ μέσα, μ’ αυτούς πού δουλεύουμε μαζί θα την βρεις. Ακούς που αργολογούν, αστειεύουν, γελούν; Πρόσεξε όσο μπορείς· ούτε θα τους μιμηθής, αλλά όμως ούτε μέσα σου να λες “μωρέ τι άνθρωποι είναι αυτοί…” και να τους κατακρίνης. Θα είσαι σιωπηλός σαν να δουλεύης μόνος σου και να λες συνέχεια την ευχήν. Τότε θα δης τι ευχή θα βρεις εδώ μέσα στο βουνό σαν δουλεύεις· σαν σκοτώνεσαι στην δουλειά.
Ε, αυτό το μάθημα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Συνεχίζεται
* Κερασιά. Η υψηλότερη σκήτη του Αγίου Όρους, κειμένη παρά τους πρόποδες της αγίας κορυφής [του Άθωνα].
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Ιωσήφ Διονυσιάτη, «Ιερομόναχος Χαράλαμπος Διονυσιάτης, Ο διδάσκαλος της νοεράς προσευχής».
