Πέρασαν ήδη έξι χρόνια (28-11-2019) από την κοίμηση του οσίου Γέροντά μας π. Ιγνατίου Καπνίση, που ευεργέτησε την επαρχία μας για μια ολόκληρη πεντηκονταετία, και η ψυχή μας ακόμη πονά, αλλά και χαίρεται, γιατί πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο Γέροντας βρήκε παρρησία στον Θεό. Έχουμε ήδη δημοσιεύσει στην φιλόξενη «Πεμπτουσία» αρκετό υλικό που αφορά το βίο και την διδασκαλία του, θα ήθελα ωστόσο, εν είδει μικρού μνημοσύνου να αφηγηθώ εδώ δύο περιστατικά από τη ζωή του, που δείχνουν το μεγαλείο της ψυχής του. Μου τα διηγήθηκε και τα δύο μια πνευματική του θυγατέρα, η κυρία Γ.Π., που τον είχε πνευματικό επί δεκαετίες.
Το πρώτο αφορά την νεανική του ηλικία. Ο Γέροντας –τότε Παναγιώτης- πήγαινε στο Γυμνάσιο, και βλέποντας ότι οι περισσότεροι συμμαθητές του φορούσαν παλιά και τρύπια παπούτσια, από διάκριση, άρχισε κι αυτός να φορά ακόμη πιο φθαρμένα και παλιωμένα, μολονότι ήταν ένα από τα πλουσιότερα παιδιά της Χαλκίδας. Τα πόδια του βρέχονταν, κρύωναν, αλλά δεν έλεγε να φορέσει κάτι καλύτερο. Ο γυμναστής του Σχολείου, βλέποντας αυτή την κατάσταση, τον λυπήθηκε και πήγε και του αγόρασε ένα ζευγάρι καινούργια παπούτσια. Κατόπιν πήγε και το είπε στον Σύλλογο Διδασκόντων, ότι ενήργησε έτσι, γιατί δεν άντεχε να βλέπει το παιδάκι να υποφέρει. Αμέσως οι καθηγητές άρχισαν να φωνάζουν και να γελούν, λέγοντάς του ότι πρόκειται για τον πιο πλούσιο μαθητή, του οποίου ο πατέρας είχε μεγάλο εργοστάσιο. Ο μικρός Παναγιώτης πήρε τα παπούτσια, τα φόρεσε λίγες μέρες και μετά τα χάρισε σε κάποιο συμμαθητή του- και ξαναφόρεσε εκείνα τα τρύπια και παλιά.
Περνάμε και στο δεύτερο περιστατικό, που συνέβη όταν ο Γέροντας είχε ήδη κτίσει τον Ναό της Αγίας Μαγδαληνής και είχε μεταφέρει εκεί το μικρό λειψανάκι της αγίας, σε μια πολύ ωραία, μαρμάρινη και σκαλιστή λάρνακα. Η κυρία Γ.Π., που υπηρετούσε τον Ναό, μου είπε ότι τότε η ίδια είχε κόψει εντελώς τις κολόνιες και τα αρώματα από τις εικόνες και καθάριζε τα τζάμια με ένα απλό ΑΖΑΧ. Μια φορά, μετά την λειτουργία της Ανάστασης, όταν είχε μείνει λίγος κόσμος στον Ναό, το ιερό λείψανο ευωδίασε πάρα πολύ, μεθυστικά. Η πεντοβολιά εξαπλώθηκε τριγύρω και αμέσως όλοι άρχισαν να μυρίζουν και να σχολιάζουν για αυτό το θαύμα της κατά κύματα ευωδίας. Αμέσως φώναξαν τον Γέροντα και του είπαν για το γεγονός. Αντί άλλης αντιδράσεως, ο π. Ιγνάτιος είπε: «Καλά, καλά…», και δεν πήγε να οσφρανθεί την ευωδία. Ποιος ξέρει τι οπτασίες και τι οράματα είχε δει, ώστε να μην έχει την περιέργεια να τρέξει κι αυτός να δει τι συμβαίνει!
Για αυτό το ιερό λειψανάκι της Αγίας θα ήθελα τέλος να πω ότι κάθε φορά που πήγαινα να εξομολογηθώ στο Γηροκομείο- το ευαγές ίδρυμα που έφτιαξε ο Γέροντας-, το ένιωθα να πεντοβολά έντονα και το έλεγα στον π. Ιγνάτιο. Αυτός μου απαντούσε: «Δεν μοσχοβολά, παιδί μου, πάντα. Σου κάνει τώρα υποδοχή». Αλλά εγώ πιστεύω ότι η Αγία ευαρεστούνταν με τον ευλογημένο δούλο της, τον άγιο πνευματικό, που πονούσε, όπως μου εξομολογήθηκε ο ίδιος, για τις αμαρτίες των ανθρώπων, και εξέπεμπε ευωδία για να τον ευχαριστήσει. Νιώθω την αυθόρμητη ανάγκη μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου να πω σε όλους «Χρόνια πολλά» και να ζητήσω από τον Γέροντα να πρεσβεύει για τις αμαρτίες μας. Ζει Κύριος ο Θεός και στέλνει πάντα αγίους άνδρες και γυναίκες στην Εκκλησία Του.
