(Διασκευή, επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Πηγαίνοντας με μεγάλη προθυμία προς την Ρώμη ο Άγιος Λάζαρος ο Γαλησσιώτης για να προσκυνήσει τους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο και περνώντας μέσα από μια χαράδρα, συνάντησε δύο μεγάλες αρκούδες.
Αυτό τον έκανε να φοβηθεί πολύ.
Επειδή, όμως, δεν μπορούσε να κρυφτεί κάπου για να γλυτώσει από τον κίνδυνο, κατέφυγε προσευχόμενος στον Θεό.
Σήκωσε τα μάτια και τα χέρια του ψηλά προς τον ουρανό και είπε τα εξής λόγια του Δαβίδ:
«Κύριε, μη αποστής απ’ εμού, ότι θλίψις εγγύς και ο βοηθήσων ουδείς· σώσόν με, Δέσποτα, εκ στόματος αιμοβόρων θηρίων και εκ θανάτου άρπασον την ψυχήν μου»
Και ω, τι θαύμα έγινε ξαφνικά!
Βλέπει αμέσως τις δύο αρκούδες να βάζουν κάτω τα κεφάλια τους και να στρίβουν προς τη μία πλευρά του δρόμου με συστολή, δίνοντας έτσι χώρο στον Όσιο για να περάσει από την άλλη πλευρά.
Τα άγρια θηρία αντέδρασαν σαν να είχαν μπροστά τους τον αφέντη τους.
Και γιατί αυτό; Η ψυχική αρετή είναι ένα πράγμα σεβαστό ακόμη και από αυτά τα θηρία.
Διασκευή από τον «Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Μήνας Νοέμβριος, τόμος 10ος.
