Μνήμη πατρός Γρηγορίου (Παπασωτηρίου). Παπα-Γρηγόρη (1940-2019)
Εις μνημόσυνον Αλ.Φ.
Δύσκολο να πιάσεις το νήμα μιας σχέσης και να την αναπαραστήσεις, με την έννοια να την ξαναζωντανέψεις, μετά από μερικά χρόνια αν αυτή δεν είχε και δεν έχει κάποιο ουσιαστικό περιεχόμενο.
Και όταν το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεσαι είναι ο ο πατήρ Γρηγόριος (Παπασωτηρίου), ο παπα-Γρηγόρης, το νήμα αμέσως νιώθεις να αρχίζει να πλέκεται μόνο του και να σου ετοιμάζει μια στολή στα μέτρα σου, μια ενδυμασία με τα καλύτερα υλικά για να σε ντύσει, να σε προστατέψει, να σε παρουσιάσει στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.
Στον καθένα, ξεχωριστά και ιδιαίτερα, θα ετοίμαζε την φορεσιά που θα του ταίριαζε, γνωρίζοντας ακριβώς τι του έπρεπε. Χωρίς να ισοπεδώνει οτιδήποτε χάριν οποιασδήποτε γενικής ομοιομορφίας.
Άλλωστε σε εξέπληττε η διακριτική καθοδήγησή του, η συμπόνοιά του. Ένιωθες ότι έβλεπε πράγματα εν εξελίξει αν όχι το τέλος τους. Και δυστυχώς δικαιωνόταν αν η δική σου αποδοχή του περισσεύματος της καρδιάς του δεν ήταν εξίσου διακριτική της δικής του αγωνίας για σένα για όλο τον κόσμο.
Σε κοιτούσε, πάντα, κατάματα για να μπορείς και συ να τον αναγνωρίζεις, όπως ακριβώς είναι, χωρίς η γλώσσα, η ομιλία, η στάση του σώματός του να προδίδει κάτι ψεύτικο ή κάτι μη αυθεντικό επάνω του. Ή ακόμη και μη ουσιαστικό.
Και όσον αφορά το ουσιαστικό γι’ αυτόν ήταν ότι ήταν εκεί για σένα. Αποκλειστικά. Ενώπιος ενωπίον. Ήταν το πρόσωπό σου, αφού σου έδινε την δυνατότητα ακόμη και την ευκαιρία και την δύναμη να λάβεις κάτι από την δική του υπόσταση. Μαρτυρική, αποκαλυπτική και ολοφώτεινη συνάμα.
Ένας καθρέφτης στην ουσία που αντανακλούσε αύρες αγάπης, γαλήνης, ελπίδας.
Μέσα από το ήρεμο βλέμμα του που σε παρατηρούσε κατάβαθα, «ανακρίνοντάς» σε πνευματικά και συγχρόνως θεραπεύοντάς σε, μπορούσες και συ να κατέβεις στην δική του καρδιά και στην ψυχή του για να βρεις παρηγοριά, απάγκιο, κουράγιο, πλουσιοπάροχη αισιοδοξία. Μια δύναμη που εξέπεμπε η ίδια η μαρτυρική του υπόσταση, η υπόσταση αγάπης που εξέθρεψε.
Αμέτρητες ψυχές που τον εμπιστεύτηκαν έριξαν βαθιά μέσα του άγκυρα πίστεως και εμπιστοσύνης. Ήταν ένα λιμάνι, ένα αγκυροβολίο καριδιών. Πλήθος ψυχών φουρτουνιασμένες, τρικυμισμένες, σωστά ναυάγια εύρισκαν μέσα του καταφύγιο από τον σάλο του πελάγους που τις κτυπούσε αφόρητα και τις διετάρρασε ψυχή τε και σώματι.
Ήταν ο ολικός, καθολικός ανάδοχος και αποδέχτης της ζωής σου. Όταν τον σκεφτόσουν έβρισκες ανάπαυση.
Όταν επέστρεφες από το λιμάνι του στην Μεταμόρφωση της Χαλκιδικής και της Μονής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ένιωθες την μεταμορφωτική του επίδραση πάνω σου.
Ακόμα και αν δεν τον έζησες όσο θα έπρεπε, όσο θα ήθελες έμενε πάντα μέσα σου και τον κουβαλούσες, όπως και συ πίστευες, καλώς, πως κι αυτός σε μετέφερε στον χαριτωμένο του εσωτερικό του κόσμο. Ηξερες πολύ καλά πως σε είχε αναλάβει εφ’ όρου ζωής και μπορούσε να σε νιώθει, να σε παρακολουθεί άγρυπνα, όπου κι αν ήσουν, όπως και να ήσουν.
Χαράς ευαγγέλια η συνάντηση μαζί του, η ευλογία του βλέμματός του, η καλωσύνη του να σε μετρά και να σου μεταδίδει τα ελλείποντα, τα κρίσιμα εφόδια που διαπίστωσε ως έλλειψη, νιώθοντας την απαραίτητη ανάγκη να σε τροφοδοτήσει.
Πάνε έξι χρόνια που είναι σαν χθες και η αγάπη του περιφέρεται ανάμεσά μας, στην μνήμη των ανθρώπων του και η παρουσία του είναι πάντα χαμογελαστή ολοζώντανη μπροστά μας.
Ένας κόσμος πλήρης ζωής, χωρίς καμιά απώλεια που αποτελεί μια αίσθηση βεβαίωσης πως τίποτε δεν πεθαίνει και παραμένει ζωντανό μέχρις εσχάτων, μέχρι εκεί που συναντιέται η ζωή και ενώνεται με την θεία αναστάσιμη υπόσχεση.
Και αυτό που αποτελεί δωρεά ξένη, αλλά και βίωμα του κόσμου τούτου, το νιώθεις και το αναγνωρίζεις και σε όσους άλλους αγάπησαν πολύ σ’ αυτούς οι οποίοι σταυρώθηκαν οικειοθελώς, ξεπερνώντας κάθε μικρότητα και εγωισμό, προχωρώντας χωρίς επιφυλάξεις και εμπιστοσύνη στο αποκαλυπτικό μυστήριο της ζωής και της αιωνιότητας. Για την μεγάλη συνάντηση με το πρόσωπο της απέραντης θεϊκής αγάπης
Ακόμη και αν μέσα σου έχουν σβήσει τα λόγιά του και οι λεπτομέρειες της έγνοιάς του, μένει πάνω σου ο ίδιος ως το πρόσωπο της στοργής που σε κοιτά και θεραπεύει κάθε σου πρόβλημα κάθε αστοχία. Σε αναζωογονεί! Σου δίνει θάρρος και ώθηση για κάθε σου επιφύλαξη για πράγματα που πρέπει να τολμήσεις και όμως σε φοβίζουν. Είναι μια εγγύηση και μια ανακούφιση η αίσθηση του βλέμματός του που νιώθεις να σε προτρέπει.
Και εκείνο που σε «πληγώνει», σε ληγώνει πιο πολύ είναι η διάκρισή του η πλήρης, δηλαδή, αγάπη του που θα μπορούσε να πληγώσει τον εαυτό του παρά τον άλλο.
Ένας κόσμος, τελικά, που ενώ μοιάζει απρόσιτος, όμως, πλέον έχεις άμεση επαφή με μια ενδιάμεση θύρα και αν θέλεις να τον δεις κατάματα ο δρόμος σου έχει ήδη ανοίξει.
Ναι, ο πνευματικός δρόμος μοιάζει να είναι πρόσωπα, καρδιές και ψυχές που σ’ αφήνουν να περάσεις από μέσα τους. Πρόσωπα που γνωρίζουν την διαδρομή.
Ανθρώπους που άδειασαν για να γεμίσουν με θεϊκή χάρη, χαρά ακέραιη. Γι’ αυτό και χαριτωμένα οι ίδιοι μπορούν να διάγουν, να ζουν και να προσφέρουν αφιλοκερδώς τον ίδιο τον εαυτό τους χωρίς προαπαιτούμενα από σένα.
Αν και ορισμένες φορές ο ίδιος -όπως και όλοι οι ομόρρυθμοί του στον κόσμο της κένωσης, της αγάπης και του ανακαινισμού- ζεματιζόταν αφόρητα σωματικά από τα θέματα υγείας που αντιμετώπιζε. Ζώντας ουσιαστικά την πνευματική και οσιακή ζωή μαρτυρικά.
Από αυτό, όπως φαίνεται και τα έκτακτα χαρίσματα με τα οποία φορτίζονταν οι ψυχές όλων των σύγχρονων Αγίων. Όπως και του πατρός Γρηγορίου. «Οι αρρώστιες είναι μέσα στο πρόγραμμα του Θεού», έλεγε ο ίδιος.
Και με το πρόγραμμα αυτό «συμβιβασμένος» με καλό λογισμό και γνήσιο μαρτυρικό φιλότιμο γινόταν βάση, στερέωμα και ελπίδα για το πλήθος ανθρώπων που προσέρχονταν και επικοινωνούσε μαζί του. Ήταν ακόμη ένα υπόδειγμα αγάπης και θυσίας στις μέρες μας.
Έτσι η ειρήνη που αξιώθηκε μεταλαμπαδιζόταν στον κόσμο ως σκέπη και φυλακτήριο με τους θείους διακριτικούς του λόγους, αλλά και ως αγαλλίαση, χαρά και ευωδία εξώκοσμη την οποία «εισέπρατταν» όσοι τον πλησίαζαν τόσο εν ζωή όσο και μετά την κοίμησή του.
Παραδείσιες εκφάνσεις, χαιρετισμοί ευδοκίας και συνεχείς υποσχέσεις δωρεάς, επίλυσης των προβλημάτων και των ποικίλων διαλογισμών των ανθρώπων -που δεν έχουν τέλος.
Τελειώνουν αμετάκλητα μόνο με θεία εμπιστοσύνη, διαβαίνοντας και μέσα από τις θύρες των αγίων που άνοιξαν ορθάνοικτα τις καρδιές και τις ψυχές τους στον Θεό για να περάσουμε και εμείς διά των ευχών τους και των ευλογιών τους.
Ευχαριστίες παντοτινές!
Κοιμήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2019.
