(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων: Περί του Μυστηρίου της Ενσαρκώσεως του Κυρίου
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2025/12/agios-amvrosios-mediolanon-an-echo-pistepsei-pos-o-logos-einai-aionios-to-opoio-pistevo-den-boro-na-amfisvitiso-tin-aioniotita-tou-patera/
Δ.
- Μη λοιπόν και συ [σκέπτεσαι, ότι] ερμηνεύεται κατά τη φύση αυτό που βρίσκεται έξω από τη φύση της θεότητας. Επειδή, κι αν πιστεύεις ότι ο Χριστός προσέλαβε αληθινή σάρκα, {859c:} και προσφέρεις στο βωμό το σώμα για να μετασχηματισθεί [transfigurandum], δεν διακρίνεις, όμως, τη φύση της θεότητας και [τη φύση] του σώματος, και σε σένα λέγεται: «εάν ορθώς προσφέρεις, αλλά δεν διαχωρίζεις ορθώς, αμάρτησες».[15] Διαχώριζε αυτό που είναι {860a:} δικό μου, διαχώριζε αυτό που είναι δικό Του, του Λόγου. Εγώ αυτό που ήταν εκείνου, δεν το είχα· και εκείνος αυτό που είναι δικό μου, δεν το είχε. Προσέλαβε αυτό που είναι δικό μου, ώστε να μπορέσει να μοιράσει αυτό που είναι δικό Του· δεν προσέλαβε για να συγχύσει, αλλά για ν’ αναπληρώσει. Αν πιστεύεις στην πρόσληψη, [και] προσθέτεις τη σύγχυση, έπαψες να είσαι Μανιχαίος, αλλά όμως δεν άρχισες να είσαι τέκνο της Εκκλησίας.
- Αν πιστεύεις στην πρόσληψη σώματος, [και] προσάπτεις συμπάθεια [compassionem] στη θεότητα, απέφυγες βέβαια ένα μέρος της απιστίας, αλλά όχι [ολόκληρη] την απιστία· γιατί πιστεύεις αυτό που υποθέτεις ότι σε ωφελεί· δεν πιστεύεις αυτό που είναι άξιο για τον Θεό.
- Πάλι, αν πιστεύεις πως είναι ο ίδιος Θεός και της Καινής και της Παλαιάς Διαθήκης, όμως προσθέτεις πριν από τον Λόγο του χρόνους και στιγμές· είναι πιο ανεκτός ο Βαλεντίνος, {860b:} που δεν νομίζει πως οι αιώνες είναι πριν από τον Θεό αλλά πως είναι θεοί, επειδή οι αιώνες υπάρχουν [sunt]· γιατί είναι λιγότερο ιερόσυλο να συνδέονται οι αιώνες με τη θεότητα, παρά να προτιμούνται.
- Αν έπειτα πιστεύεις ότι ο Χριστός δεν έλαβε αρχή από την Παρθένο, αλλά όμως νομίζεις πως υπάρχει κάποια άλλη αρχή πριν από τον Χριστό στην απόσταση του χρόνου, εντείνεται η ασέβεια. Γιατί αρνήθηκες πως είναι όμοιος [supparem] με την Παρθένο, [αλλά] όχι με τον χρόνο. Εγώ όμως ούτε θ’ αρνηθώ πως όμοιος είναι με την Παρθένο κατά την πρόσληψη του σώματος, και θα ομολογήσω πως είναι δημιουργός του χρόνου. Γιατί σε τι ωφελείσαι, αν λες πως ο Χριστός είναι αυτή ή εκείνη η κτίση; Η κτίση μεταβάλλεται, [όμως] η θεότητα δεν λατρεύεται [στη μεταβολή].
- Δεν ήθελε ο Χριστός έτσι να τον γνωρίζουμε, ούτε να τον κρίνουμε από αυτές μόνο τις αξίες, οι οποίες ανήκουν στον άνθρωπο. {860c:} Τέλος, όταν ρώτησε: «Ποιος λέγουν οι άνθρωποι ότι είμαι;»[16] ενώ άλλοι έλεγαν τον Ηλία, άλλοι τον Ιερεμία, είτε έναν των προφητών· κανενός τη γνώμη δεν επαίνεσε· όταν ο Πέτρος είπε: «Συ {861a:} είσαι ο Χριστός ο Υιός του ζώντα Θεού»[17] μόνο αυτόν, όχι άδικα, επαίνεσε.
- Μιλάει λοιπόν ο Ιωάννης, μιλάει ο Πέτρος, ο Χριστός επιδοκίμασε, και συ δεν συμφωνείς Αρειανέ; Δεν θεωρείς πως πρέπει να πιστεύουμε τον Ιωάννη και τον Πέτρο, για τους οποίους ακόμη και μόνους ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός πίστεψε πως υπεραρκούν, για να μαρτυρήσουν τη δόξα Του και να πιστέψουμε όλοι; Τέλος, σαν για μαρτυρία [της αξίας και] της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, ο Μωυσής επιλέγεται μαζί με τον Ηλία, [και] μαζί με τον Ιωάννη χρησιμοποιείται συχνά ο Πέτρος.
Από την ιστοσελίδα, «Μυριόβιβλος»: https://www.myriobiblos.gr/texts/greek/ambrose_incarnatio1.html
