(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου,
Περί της Άννας
(της προφήτιδος)
Ομιλία πρώτη
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2022/12/profitis-anna-i-thermi-prosefchi-tis-pros-ton-theo/
6. Και πρόσεξε ευλάβεια γυναίκας. Δεν είπε: “αν μου δώσεις τρεις γιους, σου δίνω τους δυο, και αν δύο, σου δίνω τον ένα”· αλλά: “αν μόνο έναν δώσεις, ολόκληρο τον καρπό σού αφιερώνω”. “Και κρασί και μεθυστικά δεν θα πιει”. Ακόμα δεν έλαβε το παιδί, και διαμορφώνει κιόλας Προφήτη, και για την ανατροφή του συνομιλεί και κάνει συμφωνίες με τον Θεό.
Ω παρρησία γυναίκας! Επειδή τότε δεν είχε τίποτα να προσφέρει, γιατί ποτέ δεν έλαβε, καταβάλλει το τίμημα από τα μέλλοντα να λάβει. Κι όπως πολλοί από τους γεωργούς ζώντας σ’ έσχατη φτώχεια και μη έχοντας χρήματα ώστε ν’ αγοράσουν μοσχάρι ή πρόβατο, τα παίρνουν συνεταιρικά από τους άρχοντες, υποσχόμενοι να καταβάλουν την αξία απ’ τους μελλοντικούς καρπούς. Έτσι λοιπόν κι αυτή, αλλά μάλλον και πολύ περισσότερα έκανε. Γιατί δεν λαβαίνει από τον Θεό τον γιό κατά το ήμισυ, αλλά για να τον αποδώσει πάλι ολόκληρο σ’ Αυτόν, και να καρπωθεί την ανατροφή του. Επειδή θεώρησε πως είναι αρκετή αμοιβή, το να πονέσει για τον ιερέα του Θεού.
“Και κρασί και μεθυστικά δεν θα πιει”, λέει. Δεν αναλογίστηκε λέγοντας: “Τι θα γίνει όμως, αν, όντας άγουρος, καταστραφεί απ’ την υδροποσία; Και τι θα γίνει αν πέσει σ’ αρρώστια; Και τι αν έχοντας αρρωστήσει βαρειά, πεθάνει;” Αλλά έχοντας κατανοήσει ότι Αυτός που τον έδωσε, Αυτός θα μπορέσει να προνοήσει και για την υγεία, από τα ίδια αυτά τα σπάργανα και τις ωδίνες τον ανέβασε στην αγιοσύνη, έχοντας στηρίξει το παν στον Θεό, και πριν από τις ωδίνες αγιαζόταν η κοιλιά της έχοντας Προφήτη, και εγκυμονώντας ιερέα, και φέροντας το αφιέρωμα, αφιέρωμα έμψυχο.
Γι’ αυτά ο Θεός ανεχόταν τη στεναχώρια της, γι’ αυτό έδινε με αργοπορία, ώστε με τον τρόπο της γέννησης να την κάνει λαμπρότερη, για να φανερώσει την φιλοσοφία. Και επειδή ενώ προσευχόταν, δεν θυμήθηκε την αντίζηλο, δεν ανέφερε τις λοιδορίες της, δεν έβγαλε στη μέση τις κοροϊδίες, δεν είπε: “πάρε για μένα εκδίκηση από κείνη την κακή και πονηρή γυναίκα”· (πράγμα που κάνουν πολλές γυναίκες)· αλλά χωρίς να θυμηθεί εκείνες τις κοροϊδίες, προσευχόταν μονάχα για τα δικά της συμφέροντα.
Αυτό κάνε και συ, άνθρωπε, κι όταν δεις εχθρό να σε λυπεί. Και προς εκείνον μη βγάλεις απ’ το στόμα σου κανένα πικρό λόγο, ούτε να ευχηθείς εναντίον του, επειδή σου είναι απεχθής· αλλά αφού γυρίσεις και γονατίσεις, κι αφήσεις δάκρυα, παρακάλεσε τον Θεό να διαλύσει την αθυμία, να σβήσει τη λύπη. Πράγμα βέβαια που έκανε και κείνη, κι από την εχθρική γυναίκα καρπώθηκε πάρα πολλά. Γιατί εκείνη συνέπραξε για να γεννηθεί το παιδί. Και θα σας πω εγώ τον τρόπο: Επειδή ντρόπιασε, έθλιψε, κι έκανε μεγαλύτερη την οδύνη, εξ αιτίας της οδύνης η προσευχή έγινε πιο προσεκτική, η προσευχή προσέλκυσε τον Θεό και τον έκαμε να συγκατανεύσει, κι έτσι γεννήθηκε ο Σαμουήλ.
Ώστε, αν αγρυπνούμε, οι εχθροί όχι μόνο εμάς δεν θα μπορέσουν καθόλου να μας βλάψουν, αλλά και θα ωφελήσουν πάρα πολύ, βοηθώντας καθ’ όλα να γίνουμε μείς σπουδαιότεροι, μονάχα αν από την αθυμία που μάς προξενούν, φέρνουμε τους εαυτούς μας όχι προς λοιδορίες και βρισιές αλλά προς προσευχές.
Από το βιβλίο «Ιωάννου του Χρυσοστόμου Έργα, τόμος 7ος, Ερμηνευτικά (β’)», των εκδόσεων ο Λόγος. Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Κώστας Τσιρόπουλος. Γενική επιμέλεια Κων. Λουκάκης.
