(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Από το βίο του αγίου Σάββα
Βάδιζε κάποτε ο μακάριος Σάββας [ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος] προς τον Ιορδάνη μαζί μ’ ένα δόκιμο μοναχό, νέο στην ηλικία.
Στο δρόμο συναντούσαν πολλούς κοσμικούς. Ανάμεσά τους ήταν και μια όμορφη κοπέλα – παγίδα, από την οποία δεν ήταν εύκολο να ξεφύγει το βλέμμα του απρόσεκτου.
Αφού την προσπέρασαν, ο Σάββας, για να δοκιμάσει το μαθητή του, τον ρωτάει:
– Πώς σου φάνηκε εσένα εκείνη η νέα; Γιατί είχε, θαρρώ, ένα μονάχα μάτι.
– Όχι, πάτερ, απάντησε ο δόκιμος. Είχε και τα δυο της μάτια.
– Μήπως έχεις κάνει λάθος, παιδί μου; επέμεινε ο όσιος. Γιατί ήταν βγαλμένο, και μάλιστα κάπως αδέξια, το ένα μάτι της κοπέλας.
Ο δόκιμος δεν κατάλαβε πως η ερώτηση του σοφού (Σάββα) είχε σκοπό να τον δοκιμάσει, και πως ο ίδιος γνώριζε πολύ καλά εκείνο που ζητούσε τάχα να μάθει. Γι’ αυτό του είπε:
– Όχι, πάτερ. ‘Απεναντίας, και τα δυο της μάτια ήταν λαμπερά πολύ και πανέμορφα.
– Και πώς το ξέρεις αυτό τόσο καλά, ώστε να το βεβαιώνεις με τέτοια σιγουριά; τον ρώτησε ο Σάββας.
Μα την παρατήρησα επίμονα, γι’ αυτό ξέρω καλά πως έχει και τα δυο της μάτια.
Αφού λοιπόν παγιδεύθηκε έτσι ο δόκιμος, ο θείος Σάββας άρχισε φανερά πια να τον ελέγχει.
– Πού πέταξες, του λέει, την παραγγελία, «μη επιστήσης το σον όμμα [μάτι] προς αυτήν» (Παροιμ. 9:18) και «μη συναρπασθής από των αυτής βλεφάρων» (Παροιμ. 6:25); Λοιπόν, δεν θα μένεις πια μαζί μου ούτε θα ξαναπατήσεις στο κελλί μου, ώσπου να συνηθίσεις να μη φέρνεις γύρω τα μάτια σου, αλλά να τα έχεις κατεβασμένα στη γη.
Ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος τιμάται στις 5 Δεκεμβρίου.
Από τον «Μικρό Ευεργετινό» έκδοση της Ιεράς Μονής Παρακλήτου.
