(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Διήγηση του αββα Θεόδουλου για ένα Σεβηριανό μοναχό Σύρο
Μας διηγήθηκε πάλι ο αββάς Θεόδουλος τα εξής: «Υπάρχει εδώ, κοντά στο Φάρο, ένα ξενοδοχείο ανά μεσα στην αγία Σοφία και τον άγιο Φαύστο, που έχει και ξενοδόχο. Αυτός κάποτε με παρακάλεσε να πάω στο ξενοδοχείο και να τον αντικαταστήσω για λίγες μέρες.
Πηγαίνοντας λοιπόν εκεί, βρήκα να φιλοξενείται κάποιος μοναχός Σύρος στην καταγωγή, ο οποίος δεν είχε τίποτε άλλο εκτός από ένα στιχάρι τρίχινο και πανώρασο και λίγα ψωμιά.
Έστεκε δε μόνιμα σε μια γωνιά νύχτα και μέρα στιχολογώντας το Ψαλτήρι και μη μιλώντας με κανένα.
Όταν έφτασε λοιπόν η αγία Κυριακή, πήγα σ’ αυτόν και του λέω: «Έρχεσαι, κύριε αδελφέ, στην αγία Σοφία να μεταλάβεις τα άγια και σεπτά μυστήρια;»
Αυτός λέει: «Όχι». Του λέω:
«Γιατί;» Μου λέει: «Γιατί είμαι από τους οπαδούς του Σεβήρου και δεν έχω μυστηριακή κοινωνία με την Εκκλησία».
Ακούγοντας τότε εγώ ότι δεν κοινωνούσε με την αγία καθολική και αποστολική Εκκλησία και βλέποντας ταυτόχρονα την κάλλιστη διαγωγή και την ενάρετη ζωή του, έφυγα κλαίγοντας στο κελί μου και, κλείνοντας τη θύρα, έπεσα καταπρόσωπο ενώπιον του Θεού επί τρεις μέρες και τον παρακαλούσα με δάκρυα πολλά και έλεγα: «Δέσποτα Χριστέ, ο Θεός μας. Συ ο οποίος από την άφατη και την αμέτρητή Σου φιλανθρωπία έγειρες τους ουρανούς και κατέβηκες για τη δική μας σωτηρία, Συ ο οποίος σαρκώθηκες από τη Δέσποινα, την αγία Θεοτόκο και Αειπάρθενο Μαρία, αποκάλυψέ μου ποιοι πιστεύουν καλά και ορθά· εμείς, οι της Εκκλησίας, ή όσοι πιστεύουν τις δοξασίες του Σεβήρου».
Και την τρίτη μέρα μου ήρθε φωνή αοράτως που έλεγε: «Πήγαινε, Θεόδουλε, και βλέπεις την πίστη του».
Πήγα λοιπόν εγώ την επομένη και κάθησα μπροστά του προσδοκώντας να δω κάτι κατά πως μου είπε η φωνή. Και καθώς έμεινα μια ώρα καθισμένος και ατενίζοντάς τον που έστεκε και στιχολογούσε στη συριακή γλώσσα το Ψαλτήρι, στο όνομα του Κυρίου, παιδιά μου, βλέπω ένα περιστέρι να κάθεται πάνω στο κεφάλι του μουντζουρωμένο σαν από μαγειρείο και καταμαδημένο και δύσοσμο. Τότε κατάλαβα ότι το περιστέρι που μου εμφανίστηκε σκοτεινό και δύσοσμο είναι η πίστη του».
Αυτά, σας μιλώ ειλικρινά, μας τα διηγήθηκε με πολλά δάκρυα και στεναγμούς η μακαρία του ψυχή.
