(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ένας αγωνιζόμενος πιστός χριστιανός δεν μπορούσε να καταλάβη πως είναι δυνατόν διά μέσου της Θείας Κοινωνίας να μεταλαμβάνη τη δοξασμένη ανθρώπινη φύσι του Κυρίου, την αναστηθείσα και αναληφθείσα εν δόξη στους ουρανούς.
Πως γίνεται αυτό;
Μια φορά, ανήμερα της Αναλήψεως κοινώνησε. Μετά τη Θεία Κοινωνία, όταν οι ψάλτες διάβαζαν τη Θεία Ευχαριστία, έπαθε διαπλάτυνσι, ένα άνοιγμα της ψυχής τεράστιο!
Έχασε τη συναίσθησι του βάρους, του χρόνου και του τόπου… Και είδε την ψυχή του να την κρατά ο Ιησούς και ν’ ανέρχεται εν δόξη πολλή στους ουρανούς, ανάμεσα σε χιλιάδες αγγέλους και αρχαγγέλους, που έψαλλαν και Τον υμνούσαν με άπειρη γλυκύτητα…
Έβλεπε την ψυχή του να βρίσκεται σε κατάστασι απείρου μακαριότητος και ευτυχίας. Και μάλιστα, όσο ανέβαινε, τόσο αύξανε εκείνη η μακαριότητα. Και αύξανε… και αύξανε… και μετέβαινε από μακαριότητα σε μακαριότητα και από δόξα σε άλλη δόξα μεγαλύτερη, ενώ η ευτυχία, η γλυκύτητα και η αγαλλίασις που ένοιωθε ήσαν απερίγραπτες.
Όταν συνήλθε, ήταν 9:00 η ώρα το βράδυ, δηλαδή είχαν περάσει 12 ώρες, χωρίς κανείς να αντιληφθή το παραμικρό!
Πολλά δάκρυα ευγνωμοσύνης πλημμύριζαν το πρόσωπό του, ενώ ταυτόχρονα βγήκε έντονα από μέσα του η εξής προσευχή: η ο Ιησούς να τον πάρη από τη ζωή εκείνη τη στιγμή για να συνεχισθή αυτή η θεία διαδρομή της ψυχής του στους αιώνες των αιώνων, ή να λιγοστέψη αυτή η χαρά που ζούσε, για να μπορέση να την αντέξη περισσότερο…
Γι’ αυτό και έλεγε: «Φθάνει, Θεέ μου! Δεν αντέχω άλλο. Φθάνει, πάρε με η παρ’ το. Σε παρακαλώ, Ιησού μου γλυκύτατε…»
Έτσι πέρασαν μια-δυο ώρες ακόμη, μέχρι που σιγά-σιγά επανήλθε πλήρως στην αρχική του κατάστασι, οπότε και ανεχώρησε για το σπίτι του.
Κατά παράδοξο τρόπο, αν και οι ιερείς είχαν αποχωρήσει από ώρα, ο ιερός ναός παρέμενε ξεκλείδωτος, χωρίς κανέναν άλλο μέσα. Έτσι, πέρασε όλη τη μέρα μέσα στον ναό, χωρίς κανένας να τον δη.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Πρωτοπρεσβυτέρου, π. Στεφάνου Κ. Αναγνωστοπούλου, «Τοις κατά πρόθεσιν κλητοίς, Επίκαιρες πνευματικές προσεγγίσεις στην προς Ρωμαίους Επιστολή.
