(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Μια φορά ήρτε [ήρθε] η αστένεια [ασθένεια], η Βλογιά [Ευλογιά], πάνω στον τόπο μας (τω 1915).
Επικαλέστηκα την Αγία Βαρβάρα και βλέπω το βράδυ στον ύπνο μου πως ήρτε μια γυναίκα κ’ είχε κ’ ένα πρόβατο μαζί.
Εμπήκε μέσα στο σπίτι κ’ ήρμεξε [άρμεξε] γάλα από το πρόβατο.
Της είπα «Ποια είσαι κυρία μου;».
Δε μου είπε όμως. Μετά την αρώτησα, τι θα γίνουν οι άνθρωποι και μου είπε «όσοι κάνη χρεία, θα ποθάνουν» [όσοι πρέπει θα πεθάνουν].
Την άλλη μέρα εφύγαμε κ’ επήγαμε στον Άϊ Γιάννη το Θεολόγο και είδα στην εικόνα της Αγίας Βαρβάρας που ήταν η ίδια γυναίκα πού ήρθε στον ύπνο μου.
Η Αγία Βαρβάρα μας εφύλαξε τότε από την αρρώστια. Από τότε, 1915, είναι έθιμο να εορτάζεται από όλον τον κόσμο του νησιού η Αγία Βαρβάρα.
Την παραμονή από το μεσημέρι σταματούν όλες τις δουλειές και ετοιμάζονται για την εορτή.
Πάνε όλοι στην Εκκλησία. Γίνεται και λιτανεία της εικόνος της Εδηγήτριας [Οδηγήτριας] και της Αγίας Βαρβάρας στο χωριό.
Το βράδυ της εορτής, 4 Δεκεμβρίου, κατεβαίνουν στην παραλία της Ψάθης. Εκεί υπάρχει παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας στην τοποθεσία Αγία Καλή. Γίνεται εσπερινός στο παρεκκλήσι.
Απ’ εκεί θα πάνε πιο πέρα στο παρεκκλήσι του Αγ. Σάββα όπου γίνεται ο εσπερινός του Αγίου Σάββα.
Από το βιβλίο του Γεωργίου Κ. Σπυριδάκη, «Λαογραφικά σύμμεικτα της Κιμώλου, Λαογραφική αποστολή εις Κίμωλον (14-29 Αυγούστου 1963)», έκδοση της Ακαδημίας Αθηνών.
