Η ανθρώπινη εμπειρία εκτυλίσσεται μέσα στο γίγνεσθαι. Ο άνθρωπος γεννιέται, αναπτύσσεται, φθείρεται και πεθαίνει· όχι ως εξαίρεση αλλά ως μέρος της ίδιας της δομής του κόσμου. Ο χρόνος δεν είναι απλώς ένα εξωτερικό πλαίσιο, αλλά η ίδια η μορφή της ύπαρξης των κτιστών όντων. Μέσα σε αυτή τη ροή, τίθεται το ερώτημα αν υπάρχει κάτι στον άνθρωπο που δεν εξαντλείται στη μεταβολή, χωρίς όμως να ακυρώνει ή να απαξιώνει το γίγνεσθαι.
Στον χριστιανισμό, η ψυχή δεν προϋπάρχει του κόσμου ούτε εισβάλλει σε αυτόν ως ξένο στοιχείο. Δημιουργείται εν χρόνω, μαζί με το σώμα, και συγκροτεί με αυτό μία ενιαία ανθρώπινη υπόσταση. Δεν υπάρχει, λοιπόν, μια αντίθεση ανάμεσα σε «καλό» άχρονο και «κακό» χρονικό, ούτε μια απαξίωση της φθοράς ως απλής πτώσης από μια προαιώνια τελειότητα. Το γίγνεσθαι δεν είναι λάθος που πρέπει να διορθωθεί, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος καλείται να υπάρξει.
Και όμως, μέσα σε αυτή τη χρονικότητα, η ψυχή φανερώνει μια διάσταση που δεν ταυτίζεται με τη φθορά. Δεν είναι άχρονη ως προς την προέλευσή της, αλλά ως προς τον τρόπο του είναι της. Η μνήμη, η συνείδηση, η ελευθερία, η αγάπη και η ευθύνη δεν μπορούν να εξηγηθούν πλήρως ως στιγμιαίες λειτουργίες της ύλης. Ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος μέσα στη διαρκή αλλαγή του σώματος και των ψυχικών καταστάσεων. Αυτή η ταυτότητα δεν ανήκει στο γίγνεσθαι καθαυτό, αλλά το συγκρατεί και το ενοποιεί.
Το άχρονο της ψυχής δεν στέκεται απέναντι στον χρόνο εχθρικά. Δεν τον ακυρώνει, ούτε τον παρακάμπτει. Αντίθετα, τον καθιστά βιώσιμο. Χάρη στην ψυχή, ο χρόνος δεν είναι απλώς φθορά, αλλά ιστορία· δεν είναι απλώς απώλεια, αλλά δυνατότητα. Ο άνθρωπος δεν περνά απλώς από στιγμές, αλλά ζει μια ζωή που μπορεί να αποκτήσει νόημα, συνέχεια και προσανατολισμό. Το άχρονο είναι της ψυχής λειτουργεί ως εσωτερικός άξονας του γίγνεσθαι.
Σε αυτό το σημείο ο χριστιανικός λόγος διαφοροποιείται τόσο από έναν αυστηρό πλατωνισμό όσο και από έναν υλιστικό χρονισμό. Το σώμα δεν είναι φυλακή της ψυχής, ούτε η παρούσα ζωή απλή σκιά της αιωνιότητας. Η φθορά δεν αναιρεί την αξία της ύπαρξης, αλλά την καθιστά δραματική και ελεύθερη. Η σωτηρία δεν είναι απόδραση από τον κόσμο, αλλά μεταμόρφωση του τρόπου ύπαρξης μέσα και πέρα από τη φθορά.
Η ενανθρώπηση του Χριστού αποτελεί την πιο ριζική επιβεβαίωση αυτής της θέσης. Το άκτιστο και άχρονο δεν καταργεί το γίγνεσθαι, αλλά εισέρχεται σε αυτό. Ο χρόνος δεν καταλύεται, αλλά αγιάζεται. Το σώμα δεν παρακάμπτεται, αλλά αναλαμβάνεται. Έτσι και η ανθρώπινη ψυχή, ως άχρονο είναι μέσα στο γίγνεσθαι της φθοράς, δεν καλείται να αρνηθεί τον κόσμο, αλλά να τον ζήσει ως τόπο σχέσης, ευθύνης και αγάπης.
Τελικά, η ψυχή δεν είναι μια υπόσχεση φυγής από τη φθορά, αλλά η μαρτυρία ότι η φθορά δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Όχι επειδή ο χρόνος είναι κακός, αλλά επειδή ο άνθρωπος δεν είναι μόνο χρόνος. Μέσα στο γίγνεσθαι της φθοράς, η ψυχή φανερώνει ότι η ζωή μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από μια πορεία προς τη διάλυση: μπορεί να γίνει ιστορία σωτηρίας, ακριβώς επειδή το άχρονο κατοικεί μέσα στο χρονικό.
