(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
«Νηπτική Θεωρία»
Λόγος όγδοος
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2025/12/pos-i-glykytita-sto-stoma-apo-tin-chari-tou-theou-pollaplasiazetai/
Αύτη δε η θεία γλυκύτης από την ουσίαν της γλώττης [της γλώσσας] σου πηγάζει ή από την Χάριν του Θεού προέρχεται, η οποία κτυπά ανεπαισθήτως την γλώσσάν σου και ούτως η γλώσσά σου γλυκαίνει.
Τούτο, ταπεινέ, δεν ημπορείς ακριβώς να το καταλάβης, όμως φαίνεται μεν εις το φαινόμενον ότι εκ της γλώττης σου πηγάζει, όμως τη αληθεία δεν πηγάζει από την ουσίαν της γλώττης σου, αλλά από την θείαν Χάριν, η οποία κτυπά ανεπαισθήτως την γλώσσάν σου και διέρχεται αρρήτως δι’ αυτής και ούτως η γλώσσά σου γλυκαίνει και διά τούτο σου φαίνεται ότι από την γλώσσάν σου πηγάζει.
Τούτο όμως, αγαπητέ, δεν είναι καμμία ανάγκη να το πολυεξετάσης, διότι αν το πολυεξετάσης, δεν θέλεις ευρεί τίποτε περισσότερον από τούτο, οπού είπαμεν.
Αύτη λοιπόν η θεία γλυκύτης ενίοτε βρύει μεν έσω σου και σου γλυκαίνει αρρήτως την γλώσσάν σου, αλλά εκεί οπού σου γλυκαίνει ούτω την γλώσσάν σου την αισθάνεσαι ότι ολιγοστεύει και σου φαίνεται ότι πλέον τελείως θέλει εκλείπει από λόγου σου.
Αλλά εκεί οπού σου φαίνεται ούτως, ιδού πάλιν και αισθάνεσαι ότι σου γλυκαίνει παραδόξως την γλώσσάν σου.
Χαρά και αγαλλίασις λοιπόν είναι εις εσένα, ω ταπεινέ μοναχέ, όταν αξιωθής όλα ταύτα, οπού ήκουσες. Διότι τότε δεν χρειάζεσαι να τρώγης και να πίνης σίκερα [γλυκά ποτά] και έτερα γλυκάσματα [γλυκίσματα] διά να γλυκανθή το στόμα σου, διότι το γλυκαίνει η παρηγορία του Θεού.
Εις μεν τα σίκερα και εις τα γλυκάσματα, οπού τρώγει και πίνει τινάς, δεν είναι παντοτινή η γλυκύτης εις το στόμα του, αλλά μόνον έως οπού στέκονται εις το στόμα του, όμως εις την παρηγορίαν του Θεού στέκεται η γλυκύτης πραγματικώς εις το στόμα του, έως οπού εγκρατεύεται από τους καρπούς της γης.
Οι Εβραίοι εκείνον τον καιρόν, όταν τους έτρεφεν ο Θεός με το μάννα, έως οπού εγκρατεύονταν από των καρπών της γης, είχαν το ουράνιον μάννα, οπού τους εγλύκανεν αρρήτως, άμα δε οπού έφαγαν από των καρπών της γης, εξέλειψεν από αυτούς ευθύς το μάννα.
Άμα λοιπόν και εσύ, ω ταπεινέ, οπού Χάριτι Χριστού ηξιώθης να γευθής αισθητώς τρόπον τινά εις την γλώσσαν σου την ανεπαίσθητον και αισθητήν ταύτην γλυκύτητα και να έχης εις το στόμα σου την βρώσιν των αγγέλων, το ουράνιον μάννα, την θαυμαστήν ταύτην γλυκύτητα, άμα, λέγω, οπού ήθελες γευθή από των καρπών της γης, εκλείπει ευθύς ευθύς από λόγου σου η μυστική αύτη ηδύτης.
Κάλλιον λοιπόν είναι εις εσένα να νηστεύης πάντα σου, να εγκρατεύεσαι πάντα σου και να προσεύχεσαι αδιαλείπτως, διά να τρυφάς πάντα σου εις την θαυμαστήν ταύτην γλυκύτητα, παρά να χορταίνης την κοιλίαν σου από υλικά βρώματα και να στερήσαι το ουράνιον τούτο και γλυκύτατον μάννα.
Απόσπασμα από το βιβλίο, Ανωνύμου Μοναχού, «Νηπτική Θεωρία», εκ χειρογράφου της Ι.Μ. Ξενοφώντος Αγίου Όρους έκδοση Ιερά Μονή Ξενοφώντος.
