(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Τον έστελνε το Μοναστήρι [Μοναχό π. Γεώργιο Αγιοπαυλίτη κατά κόσμον Γεράσιμο Μοσχονά] και αγόραζε σιτάρι από την Καλλικράτεια. Μία χρονιά δεν βρήκε σιτάρι και έπρεπε να πάη στην Θεσσαλία. Μπήκε στο λεωφορείο να πάη για Λάρισα. Σε λίγο ήρθε και κάθησε μία γυναίκα δίπλα του.
Του λέγει ο λογισμός να δη ποια είναι, και αμέσως επακολούθησε ένας διάλογος με τον λογισμό του.
– Γιατί να δης:
– Να ξέρω με ποιον συνταξιδεύω.
– Όχι δεν θα την δεις. Εξ άλλου το Ευαγγέλιο λέγει ότι, αν δης γυναίκα με επιθυμία, ήδη εμοίχευ σες εν τη καρδία σου.
– Βρε μία ματιά να την δης, δεν χάθηκε ο κόσμος. Μήπως είναι και καμμία συγγενής σου.
Τελικά συνταξίδεψαν τόσες ώρες από Θεσσαλονίκη μέχρι Λάρισα και δεν γύρισε να την δη. Ούτε την μίλησε ούτε την χαιρέτησε.
Αφού έφθασαν, περίμενε να κατεβή η γυναίκα και μετά να σηκωθή και αυτός για να μην την δη.
Πήγε στην δουλειά του ο π. Γεώργιος και τότε ο Θεός τον αντάμειψε.
Αισθάνθηκε μία κατάσταση απερίγραπτη.
Έλεγε: «Τέτοια αγαλλίαση που δοκίμασα… Έτσι αν είναι στον Παράδεισο, παραπάνω δεν θέλω. Και δεν ήταν μία στιγμή. Μέρες κράτησε. Έφυγα από την Λάρισα, γύρισα στο Μοναστήρι, αυτό ήταν μέσα στην ψυχή μου. Ευφροσύνη ψυχής».
Από το βιβλίο, «Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορείτικη παράδοση», Άγιον Όρος, 2011.
