(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ο Γέρων Πορφύριος – θα μπορούσαμε να πούμε κατ’ αρχήν – ήτο ο αυθεντικός άνθρωπος, ο κατ’ εικόνα Θεού κτισθείς. Όπως γνωρίζουμε από τις διηγήσεις του ιδίου, νέο παιδί, καιόμενο από την αγάπη του Θεού, έφυγε κρυφά από το σπίτι του στην Εύβοια και μετέβη στο Άγιον Όρος, στην περιοχή των Καυσοκαλυβίων. Εκεί υπετάγη σε δύο αγίους πατέρας, στους οποίους, όπως ο ίδιος μας έλεγε, έκαμνε αδιάκριτη υπακοή. Είχε πολλή υπακοή και ό,τι του έλεγαν οι πατέρες εκείνοι έσπευδε αμέσως να το εκτελέσει με πολλή χαρά.
Αυτή η υπακοή του ήτο μια πράξη ελευθερίας, μια εξαιρετικώς δυναμική πράξη, η οποία, πραγματικά, ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα πάθη, τα ελαττώματα και τις αδυναμίες, που ασκούν επάνω του μια πραγματική δεσποτεία. Δι’ αυτής είχε ελευθερωθεί κατά Χριστόν και ζούσε την ελευθερία των τέκνων του Θεού.
Στο πρόσωπο του πατρός Πορφυρίου έβλεπες να συγκεντρώνονται όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητος, τα οποία συναντούμε στις μορφές των αγίων της Εκκλησίας μας· η αγάπη, η ταπείνωση, η απλότητα, η διάκριση. Λόγω δε, ακριβώς, αυτής της ολοκληρωτικής αφοσιώσεώς του στο Θεό είχε αξιωθεί από τον Θεό και μεγάλων χαρισμάτων, όπως του προορατικού και του διορατικού χαρίσματος και, ως εκ τούτου, είχε αναδειχθεί σε άριστο πνευματικό πατέρα, ο οποίος κυριολεκτικώς εχειραγώγησε χιλιάδες ανθρώπων.
Ακόμη και όταν, στας δυσμάς του βίου του, ευρίσκετο στην κλίνη του πόνου, πάσχων από διαφόρους ασθενείας, ακόμη και τότε, διά του τηλεφώνου, ασκούσε την ποιμαντική αυτή διακονία. Χιλιάδες άνθρωποι, ημέρα και νύκτα, όλο το εικοσιτετράωρο κυριολεκτικώς, απ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, του τηλεφωνούσαν και ζητούσαν τη συμβουλή του, την προσευχή του, τη βοήθειά του εν γένει.
Ο Γέρων Πορφύριος είχε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, τα οποία τον έκαμναν εράσμιο, επιθυμητό και ικανό να ελκύει τους ανθρώπους σαν μαγνήτης. Κι αυτό δεν γινόταν κατά ένα τρόπο μαγικό, αλλά, ακριβώς, επειδή είχε εκείνα τα χαρακτηριστικά, που λαχταρά να έχει ο κάθε άνθρωπος, διότι αυτά ανακαλούν σ’ όλους μας την αρχική κατ’ εικόνα Θεού πλάση και τον προορισμό, για τον οποίο είμεθα πλασμένοι.
Ας ενθυμηθούμε εδώ αυτά, που η Εκκλησία μας διδάσκει. Ότι ο Θεός από αγάπη και μόνο δημιουργεί τον άνθρωπο, μ’ ένα και μόνο σκοπό να τον καταστήσει κοινωνό της ιδικής Του μακαριότητος. Ο Θεός δημιουργεί τον άνθρωπο, για να είναι ευτυχισμένος, για να είναι ολοκληρωμένος, για να ζει αυτή την πληρότητα της κοινωνίας με το Θεό.
Ο Γέρων Πορφύριος εδέχθη, όπως όλοι οι άνθρωποι, την κλήση του Θεού· όλοι οι άνθρωποι είναι κλητοί στην σωτηρία, εφόσον αυτός είναι ο σκοπός της υπάρξεώς μας. Το χαρακτηριστικό του Γέροντος, όπως και όλων των αγίων της Εκκλησίας μας, είναι ότι ανταπεκρίθη στην κλήση αυτή.
Έκανε, δηλαδή, την επιλογή του και ενωρίς είπε: «Θέλω συν Χριστώ είναι και κατά Χριστόν ζην». Και κατόπιν ηκολούθησε τον Χριστό, κατά τους λόγους του ιδίου του Κυρίου μας: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι» (Μαρκ., η΄, 34). Ήρνήσατο τον παλαιό άνθρωπο, τον υποκείμενο στα πάθη και τας αμαρτίας, στη δεσποτεία του διαβόλου, ήρε τον σταυρό του και ηκολούθησε το Χριστό δια βίου.
Η ζωή του, όπως όλων των αγίων της Εκκλησίας μας, ήτο πολυκύμαντος πραγματικά, διότι, όπως μας είπε ο Κύριος, «στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός» (Ματθ., ζ΄, 14), η οποία οδηγεί στη βασιλεία του Θεού. Έτσι και ο Γέρων Πορφύριος είχε μια ζωή πολυκύμαντη, με πολλούς πειρασμούς, δοκιμασίες και σκόλοπες, σωματικούς και άλλους. Διήλθε, λοιπόν, μέσα απ’ αυτό το καμίνι των δοκιμασιών και των θλίψεων, διά των οποίων καθαίρεται ο άνθρωπος απ’ όλα τα πάθη, τα οποία υπάρχουν μέσα του και προσφέρεται στο Θεό ακέραιος και καθαρός.
Από το βιβλίο του Κλείτου Ιωαννίδη, ο «Γέρων Πορφύριος – Μαρτυρίες και Εμπειρίες», των εκδόσεων η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι.
