(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Τύχαινε μερικές φορές να την ξεχάσουν έξω από το μοναστήρι [την Οσία Σοφία της Κλεισούρας], το βράδυ όταν έκλεινε η μοναστηριακή πόρτα, αλλά η Σοφία δεν παραπονιόταν.
Κάποτε που είχε ρίξει πολύ χιόνι, την σκέπασε και το βράδυ δεν ενδιαφέρθηκε κανείς για να την βρει.
Την άλλη μέρα, το πρωί, ανοίγοντας την πύλη, την βρήκε ο τότε υπάλληλος να είναι σε μία σπηλιά από χιόνι αλλά να διατηρείται ζεστή.
Θαύμασε και ο ίδιος και οι άλλοι, όσοι λόγω κακοκαιρίας είχαν διανυκτερεύσει στο μοναστήρι.
Ένας από αυτούς, κατά την αναφορά του κ. Παύλου Τ., προσπάθησε να δει αν θύμωσε για αυτό, αλλά η Σοφία, με αγάπη και μάλιστα με ένταση, ομολόγησε «πολύ καλά».
Στο κεφάλι είχε πάντα δεμένη μαύρη μαντήλα. Τα μαλλιά της, από τον Πόντο ακόμα, ούτε τα έλουσε ούτε τα χτένισε. Είχαν κατσιάσει και είχαν γίνει σκληρά σαν κοτσάνι, «σαν την ουρά του αλόγου».
Το κεφάλι της όμως ευωδίαζε.
Μία φορά η παπαδιά του παπα-Φώτη προσπάθησε να της ελευθερώσει κάπως τα μάτια μπροστά στο μέτωπο, αλλά χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει το ψαλίδι που κούρευαν τα πρόβατα του μοναστηριού.
Και ενώ την κούρευε, αντί για άλλη μυρωδιά, έστω και ανθρώπινη, φώναξε και τον παπα-Φώτη να μυρίσει την ευωδία, που έβγαινε από την τιμία κεφαλή της.
Από το βιβλίο, «Σοφία η ασκήτισσα της Παναγίας», έκδοση Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Παναγίας Κλεισούρας.
