(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ο πτωχός και οι γερανοί
Κάποιος μοναχός, από τους σπουδαίους και εναρέτους με πληροφόρησε και μου ανέφερε το εξής:
Είχα πάει στον οσιώτατο [στον Όσιο Φαντίνο τον εν Θεσσαλονίκη] χάριν ψυχικής ωφελείας, και ένας πτωχός ζητώντας καταφύγιο έπεσε στα πόδια του,
διότι χαιρέκακοι άνθρωποι τον συκοφάντησαν στον άνθρωπο.
Αφού λοιπόν, τον παρηγόρησε πάρα πολύ, του είπε:
Εάν έχεις ένα πουλί ήμερο ή άγριο, πρόσφερε ένα από τα δύο σε αυτόν τον άρχοντα που τρίζει τα δόντια του.
Ο πτωχός όμως, που δέχθηκε αυτό περισσότερο σαν ένα κόπο χωρίς αποτέλεσμα, διότι αυτός δεν κατείχε κάτι, έλεγε: Παρά μόνον να κοπιάζω με τα χέρια μου και να τρέφομαι.
Αμέσως ο μέγας, αφού τον έπιασε με τα δύο του χέρια, τον οδήγησε έξω προς την πεδιάδα.
Και κατά συγκυρία, να, τρεις γερανοί πέταξαν προς τα κάτω και σταμάτησαν για να βοσκήσουν αυτά που φύτρωναν στην γη.
Ο Όσιος, αφού άφησε τον πτωχό, ήλθε κοντά στους γερανούς, και αφού έπιασε έναν από τους τρεις, με χαρά τον έδωσε στον πτωχό, λέγοντας:
Σε κανέναν άλλον ας μην αποκαλύψης αυτό, αλλά σαν να βρήκες ο ίδιος το ζώο, πήγαινε με θάρρος στον άρχοντα.
Αυτός δε, πραγματοποίησε την προσταγή, και μετέφερε αυτό που κέρδισε.
Και αμέσως, ο πριν διώκτης αναδείχθηκε σε φίλο και από τότε και μετά του παρείχε κάθε διευκόλυνση.
Από το βιβλίο ο «Όσιος Φαντίνος ο εν Θεσσαλονίκη» των εκδόσεων Ορμύλια
