(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ο Όσιος Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, Ο Άγγελος της Αμερικής
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2025/12/osios-gerontas-efraim-tis-arizonas-o-osios-iosif-den-mas-paideve-apo-kakia-i-ebatheia-alla-gia-na-mas-therapefsei-yperifaneia/
Αυτά τα γυμνάσματα υπακοής και ταπείνωσης ο όσιος Ιωσήφ τα έκανε σε όλους τους υποτακτικούς του. Προβλέποντας όμως, με την χάρη του Θεού, ότι ο πατήρ Εφραίμ θα είχε μία ασυνήθιστη πορεία μέσα στην Εκκλησία και θα γινόταν στήριγμα για χιλιάδες πιστούς από κάθε γωνιά της γης, φρόντιζε να τον καλλιεργεί με ιδιαίτερη προσοχή.
Με τον τρόπο αυτόν, ήθελε να τον προετοιμάσει κατάλληλα στην ταπείνωση εν όψει του αποστολικού έργου για το οποίο τον προόριζε ο Θεός. Το ότι προγνώριζε ο όσιος Ιωσήφ αυτό το γεγονός γίνεται φανερό και από το ακόλουθο περιστατικό.
Κάποια φορά, έτυχε να επισκεφθεί τον όσιο Ιωσήφ και την συνοδεία του ο πνευματικός του πατέρα Εφραίμ από τον Βόλο, ο οποίος γνώριζε και έζησε με τον όσιο Ιωσήφ παλαιότερα.
Ως ο μικρότερος της συνοδείας, ο πατήρ Εφραίμ από συστολή απέφυγε να μιλήσει μαζί του. Ποτέ δεν τολμούσε να μιλήσει σε ξένο, ούτε ακόμη σε μεγαλύτερο αδελφό, όταν ήταν παρών ο Γέροντάς του. Κατά την επίσκεψη, λοιπόν, του πνευματικού του από τον Βόλο, ένας μεγαλύτερος αδελφός της συνοδείας μίλησε λίγο μαζί του.
Ο όσιος Ιωσήφ, του οποίου τίποτα δεν ξέφευγε, πρόσεξε την συστολή του πατρός Εφραίμ και του λέει:
«Κούτσικο, βλέπεις τον μεγάλο σου αδελφό πόσο μιλάει με τον πνευματικό σου;».
«Εγώ δεν μιλάω».
«Εσύ δεν μιλάς, το ξέρω».
«Εκείνος είναι μεγαλύτερος και εγώ είμαι μικρός και ασήμαντος. Τι να μιλήσω;».
«Όσο εσύ σιωπάς τώρα, τόσο και θα μιλήσεις αργότερα εν μέσω Εκκλησίας. Και θα το δεις μια μέρα αυτό!».
Τα λόγια αυτά του οσίου Ιωσήφ ήταν προφητικά και τα έλεγε με την χάρη του Θεού αναφερόμενος στο έργο που θα επιτελούσε αργότερα σε παγκόσμια κλίμακα ο όσιος Γέροντας Εφραίμ. Ωστόσο, ζώντας μέσα στα βράχια και τα δυσπρόσιτα σπήλαια του Αγίου Όρους, ξεχασμένοι κυριολεκτικά από τον κόσμο, καθόλου δεν μπορούσε να φανταστεί ο πατήρ Εφραίμ τι εννοούσε ο Γέροντάς του όταν του το έλεγε αυτό.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο πατήρ Εφραίμ χειροτονήθηκε διάκονος και στην συνέχεια πρεσβύτερος. Η ζωή στην αδελφότητα του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού ήταν πολύ ασκητική και κυλούσε πάντοτε με τους ίδιους σταθερούς ρυθμούς, με την ακριβή τήρηση του καθημερινού τους προγράμματος. Κεντρικός άξονας του προγράμματος αυτού ήταν η αγρυπνία.
Περιγράφει ο Γέροντας Εφραίμ:
«Τα πάντα γίνονταν με σκοπό να έχουμε άνεση στην νυκτερινή μας προσευχή. Το τυπικό μας τότε στην έρημο της Μικράς Αγίας Άννης προέβλεπε έγερση από τον ύπνο για αγρυπνία, με το ηλιοβασίλεμα. Με την έγερση παίρναμε έναν καφέ, μόνο και μόνο για να μας βοηθήσει στην αγρυπνία. Μετά παίρναμε την ευχή του Γέροντος και φεύγαμε σιωπηλά. Ούτε μια λέξη δεν λέγαμε, και πηγαίναμε ο καθένας στο κελλί του. Ο Γέροντας έδινε πολλή βαρύτητα στο σημείο αυτό. Επέμενε ότι μετά την έγερση έπρεπε να προσέχουμε πολύ τις αισθήσεις μας, ώστε να προσφέρουμε την “αφρόκρεμα” του νοός στην προσευχή.
Μόλις μπαίναμε στο κελλιά μας, αρχίζαμε την νυκτερινή μας προσευχή κατά τον τρόπο και την μέθοδο του Γέροντος. Λέγαμε το Τρισάγιο, το “Πιστεύω” και τον 50ό Ψαλμό, κατόπιν καθόμασταν στα σκαμνάκια μας και δουλεύαμε το πένθος, την μνήμη θανάτου, την μνήμη της κολάσεως και του παραδείσου και αδολεσχούσαμε με την μνήμη της σταυρώσεως του Χριστού και της ζωής των Δικαίων. Και έτσι ερχόμασταν σε κατάνυξη, συντριβή και μετάνοια. Δεν περιμέναμε, όμως, για πού χρόνο σ’ αυτές τις σκέψεις, αλλά αμέσως μετά την συντρίβη και την ταπείνωση της καρδιάς αρχίζαμε την ευχή».
Συνεχίζεται
Έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού 2019. Ευλογία Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου.
