(3-7 Δεκεμβρίου 1999)
Του μακαριστού Πρωτοπρεσβυτέρου Διονύσιου Σιωνίδη, Θεολόγου-Ιατρού
Κάποιος να μας ακούμπησε, όπως πάλαι τον Προφήτη Ήλια, και μας είπε χαράματα της 3ης Δεκεμβρίου ανάστα, φάγε και πίε, ότι μακρά από σου η οδός». Και πράγματι βρεθήκαμε όλοι στην Πλατεία του υπαίθριου θεάτρου για να καλύψωμε εν τη ισχύει της βρώσεως αυτής την απόσταση Κωνσταντινούπολης – Αττάλειας σε μία μέρα (750 χλμ. περίπου σε κάθετο άξονα).
Αφήνοντας την Πόλη και το Κατάστενον (Βόσπορος) και δεξιά της γέφυρας τον Άγιο Φωκά, μπαίνουμε στην Χαλκηδόνα και εν συνεχεία την Βιθυνία. Αφήνουμε και τον Χάρακα, την πόλη όπου πέθανε ο Μ. Κωνσταντίνος, και τα μεταξωτά της χαλιά και προχωρούμε στην πρωτεύουσά της την Νικομήδεια, που πρόσφατα χτυπήθηκε από τους σεισμούς.
Είναι ημέρα Παρασκευή και 3 Δεκεμβρίου, δηλαδή παραμονή της Αγίας Βαρβάρας. Θυμόμαστε το αγιολόγιον της Εκκλησίας μας και τα μαρτυρολόγια των συναξαρίων και ψάλλομε τα απολυτίκια, χαιρετώντας την άλλοτε Μονή-Μητρόπολη του Αγίου Παντελεήμονος, την φυλακή της Αγίας Βαρβάρας, τους Ιερομάρτυρας Θεοφύλακτο και Άνθιμο, Επισκόπους Νικομηδείας, τους δισμυρίους καέντας και λοιπούς.
Καταλήγουμε για διανυκτέρευση στην παραλιακή Αττάλεια, πρωτεύουσα της Παμφυλίας, που την χρησιμοποιούμε και σαν αφετηρία για τας εξορμήσεις μας, Κύριος σκοπός μας βέβαια είναι η πραγματοποίηση της προσκυνηματικής λιτανείας προς τιμήν του Αγίου.
Πάταρα, η επίγειος πατρίς, η γενέτειρα του Αγίου μας, εκεί όπου είδε το φως της ημέρας. Εκεί από αρτιγέννητον βρέφος είλκυσε την προσοχήν των γονέων του. Τετάρτη και Παρασκευή δεν πλησιάζει να θηλάσει το μητρικό γάλα. «τι αν θέλη το βρέφος τούτο είναι;». Εγκρατείας διδάσκαλος νηπιόθεν.
Η σφραγίς δωρεά ξεκίνησε από τα Πάταρα για να συνεχισθεί στην πορεία του σαν επισκόπου των Μύρων. «Κανών πίστεως» με την συμμετοχή του στην α΄ Οικουμενική Σύνοδο (325 μ. Χ. ) και στη διαφύλαξη του συμβόλου της Νικαίας.
Ο βίος του είναι κατάκτηση των υψηλών δια της ταπεινώσεως και των πλουσίων δια της πτωχείας. Η χάρις των θαυμάτων του είναι αρχαιοτάτη και η λειτουργική του τιμή ξαπλώνεται σε Ανατολή και Δύση.
Εδώ στα Πάταρα πρέπει να θυμηθούμε και τον άλλο εκείνο Ιερομάρτυρα, Μεθόδιο Πατάρων, ου η μνήμη τη 20η Ιουνίου, καθώς επίσης και τον τελευταίο μητροπολίτη Πατάρων Μελέτιο τον Χρηστίδη. Μετά από μία υπερπεντηκονταετή αρχιερατεία εξεδήμησε προς τον Κύριο ανάμεσα στο προσφυγικό του ποίμνιο στην Νέα Ιωνία
Στις ελεύθερες ώρες του προσκυνήματός μας είχαμε κάθε ευκαιρία να επισκεφθούμε τους χώρους της κλασικής μας αρχαιότητος. Και πρώτα από όλα το αξιόλογο μουσείο της πόλεως Αττάλειας, τον ναό του Αγίου Γεωργίου, που έχει μετατραπεί σε Μουσείο.
Την αρχαία Πέργη με το σωζόμενο θέατρο και το στάδιο χωρητικότητος δέκα χιλιάδων ατόμων. Την Άσπενδον, με το επίσης αρχαίο καλοδιατηρημένο θέατρο και την εντυπωσιακή ακουστική του τέχνη. Την οροσειρά του Ταύρου (αρχαία ονομασία, Κλίμαξ), τον Κορυδαλλό και το Φοίνικα (Φοίνιξ), τους καταρράκτες και τους λαξευτούς τάφους. δεν ξεχνάμε όμως αυτό που λέγει ο Αλέξ. Παπαδιαμάντης, ότι μεταξύ της αρχαιότητος και του σήμερα παρεμβάλλεται Ιστορικά η Ρωμιοσύνη μας.
Φθάνομε στον Μέγα Εσπερινό της παραμονής, 5 Δεκεμβρίου. Έγινε υπαίθριος, «παρά θιν’ άλός» θάλεγε ο Όμηρος, εκεί όπου «αναβαίνουσιν όρη και καταβαίνουσι πεδία» θα έψελνε ο Δαυίδ, «παρά την θάλασσαν Γενησαρέτ» ο Ευαγγελιστής, ή στον μεγάλο ναό του σύμπαντος, θάγραφε ο Κωνσταντίνος Καλλίνικος, μεταξύ Ολύμπου της Λυκίας και Μεσογείου, μπροστά στην απεραντοσύνη της θαλάσσης, εκεί, αντήχησε το «Μύροις παροικήσας αισθητώς, μύρον αληθώς ανεδείχθης, μύρω χρισθείς νοητώ, Άγιε Νικόλας, Αρχιεράρχα Χριστού» και το «Φως ιλαρόν επί την ηλίου δύσιν». Εκεί έγινε και η διανομή της αρτοκλασίας και του αναμνηστικού μεταλλείου από τον άγιο Μύρων κ. κ. Χρυσόστομο.
Ξημερώνοντας η 6η Δεκεμβρίου μας βρήκε στα Μύρα, στην αρχαία βασιλική του Αγίου Νικολάου, την Μονή της Νέας Σιών, την Μητρόπολη της Λυκίας.
Το ιερό σύνθρονο δέχθηκε τα βήματα του οικείου επισκόπου Μύρων Χρυσοστόμου μετά της συμπαραστάσεως του τιμίου πρεσβυτερίου. Το ιερό θυσιαστήριο δέχθηκε την τέλεση υπό του ιδίου της αναιμάκτου θείας μυσταγωγίας. Τα δε κύκλω ιστάμενα και περιιπτάμενα Χερουβείμ την εκ των χειλέων μας γνώριμον ψαλμωδία «Άγιος, Άγιος, Άγιος, Κύριος Σαβαώθ».
Μετά την Θεία Λειτουργία και την προσκύνηση του κενού τάφου του Αγίου παρετέθη πλούσια τράπεζα σε όλους τους προσκυνητάς με κατάλυση Ιχθύων. Επικράτησε μεγάλη εγκαρδιότης και επικοινωνία μεταξύ των συνδαιτημόνων.
Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σ’ αυτούς που είχαν την πρωτοβουλία του εορτασμού και του συμποσίου και όλων των εκδηλώσεων που γέμισαν το πρόγραμμα και έδωσαν πολλές ευκαιρίες γνωριμίας και φιλίας
Η επομένη ημέρα, 7η Δεκεμβρίου, καθιερωμένη από την εκκλησιαστική και μοναστηριακή παράδοση σαν μεθέορτος του Αγίου Νικολάου και της μνήμης των κτιτόρων, μας βρήκε στη μεγαλούπολη της Σμύρνης. Στο ναΐδριον της Αγίας Φωτεινής τελέσθηκε η Θεία Λειτουργία από τον άγιο Ιερισσού κ. Νικόδημο. Το δε Ιερό κτιτορικό μνημόσυνο από τον άγιο Μύρων κ. Χρυσόστομο στο Ορθόδοξο κοινοτικό κοιμητήριο κατά την έξοδο της πόλεως
Έντονο συγκλονισμό σε όλους μας προκάλεσε η στιγμή που ο αρχιερεύς γονυκλινής προσέφερε τας αρχιερατικάς ευχάς υπέρ των και’ όλην την περιοχή αναπαυομένων και αδίκως θανάτω εκτελεσθέντων,
Δοξάζοντας τον εν Τριάδι Θεό και ευχαριστούντες τον Άγιο Νικόλαο που μας αξίωσε να παροικήσωμε Μύροις και αισθητώς, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.
Από το περιοδικό «Όσιος Γρηγόριος» της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τεύχος 25, έτος 2000.
