(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Μια από τις πνευματικές κόρες του Στάρετς Ζωσιμά [αργότερα έλαβε το όνομα Στάρετς Ζαχαρίας] διηγήθηκε την εξής ιστορία:
– Εγώ πρωτογνωρίστηκα με τον Στάρετς στο Σεργιέβο Ποσάντα. Ήταν στο κελλί του περιστοιχισμένος από διάφορα ταλαίπωρα πρόσωπα. Τους φίλευε, αλλά δεν έφθαναν τα κουταλάκια. Θυμήθηκα ότι είχα ακόμα μερικά ασημένια κουταλάκια από την κληρονομιά του πατρός μου και σκεπτόμουνα πως, την επομένη φορά που θα ερχόμουν στον Γέροντα, θα έφερνα και τα κουταλάκια για να του τα δώσω.
Μόλις πέρασε αυτή η σκέψη από το μυαλό μου, ο Στάρετς με κοίταξε στοργικά και είπε: «Ναι, ολίγα – όμως δεν θα πάρω ούτε ένα από τα ασημένια κουταλάκια. Ο μοναχός δεν έχει ανάγκη από ασημένια κουταλάκια».
Έμεινα κατάπληκτη από την διαίσθηση του Στάρετς. Θα μπορούσε να μην είχε πει τίποτε· ήξερε όμως τα πάντα, και τα περασμένα και τα μέλλοντα.
Ένας ιερεύς, μεγάλος την ηλικία, πήγε σ’ αυτόν για να εξομολογηθεί, αλλά πολύ δυσκολευόταν να του αποκαλύψει όλα όσα τον στενοχωρούσαν. Ο Στάρετς άρχισε να απαριθμεί τις δικές του αμαρτίες στον ιερέα και είπε: «Όσον αφορά τον αριθμό και το ποιόν τους, τέτοιες ακριβώς αμαρτίες έχω εγώ και μάλλον αυτές τις ίδιες έχεις κι εσύ· δεν είναι έτσι; Λοιπόν, μετανόησον και θα σου δώσω συγχώρηση γι’ αυτές».
Ο ιερεύς εξεπλάγη. Ο Στάρετς είχε ηθελημένα απαριθμήσει τις αμαρτίες του ιερέως, αλλά για να καλύψει την προόρασή του είπε: «Τέτοιες αμαρτίες έχω εγώ». Ο ίδιος ο ιερεύς μου το διηγήθηκε αυτό.
Μια φορά είπε ο πατήρ Ζωσιμάς:
– Εγώ ζήτησα από τον Κύριο να έλθει μέσα μου, ώστε να μην τολμώ να πω τίποτε από τον εαυτό μου, παρά μονάχα να λέγω ό,τι ο Κύριος θα ήθελε να ειπώ. Καμιά φορά έχω ένα συναίσθημα αιδούς μέσα μου, όταν νιώθω την δύναμη και την φωνή του Θεού. Ξέρω ότι μερικές φορές τα λόγια μου προξενούν πόνο στους ανθρώπους και άλλες φορές ο Θεός τους παρηγορεί με τα λόγια μου, εγώ όμως είμαι υποχρεωμένος ό,τι ο Θεός με εμπνέει να λέω. Δεν λέω τίποτα από τον εαυτό μου, τίποτε, καθόλου. Και ο λόγος του Θεού πάντοτε γίνεται, διότι Αυτός είναι η Αλήθεια και η Ζωή.
Μια μέρα ο Στάρετς έβαλε μέσα στο στόμα του έναν ασημένιο σταυρό αρκετά μεγάλο και παρεκάλεσε τον Κύριο προσευχόμενος: «Κύριε, Κύριε, ελθέ εντός μου, ελθέ εντός μου διά του σταυρού Σου. Ας λειώσει ο σταυρός μέσα στο στόμα μου και εγώ θα τον καταπιώ και ας ζήση ο σταυρός Σου εντός μου διά παντός…».
Ο σταυρός έλειωσε και ο Στάρετς τον κατάπιε σαν ζωντανό ύδωρ, θείο και αγιασμένο.
Από το βιβλίο ο «Στάρετς Ζαχαρίας, Μία οσιακή μορφή της Σοβιετικής Ρωσίας» έκδοση Ιερού Κοινοβίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, δ’ έκδοση, Ορμύλια 2002.
