(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Γράφει ο κ. Η. Κόκκορης: «Λόγω της μακροχρονίου νόσου ητόνησεν η διάθεσίς μου προς αρωγήν του θείου ελέους και έλεγον καθ’ εμαυτόν· δεν υπάρχει λόγος να παρακαλώ τον Θεόν δια την ασθένειάν μου εφ’ όσον ο Κύριος την επέτρεψεν· άρα αδίκως κουράζω τον Θεόν με το αίτημά μου.
Το είπα εις τον Γέροντα και αμέσως χαριτολογών μού λέγει: Πόσα μυστήρια έχει η Εκκλησία; Του λέγω επτά… Μόλις έφθασα εις το τελευταίον, το ευχέλαιον, εφωτίσθη ο νους μου και εννόησα την πλάνην μου.
Ο δε Γέρων μειδιών ελαφρώς έλεγεν: Είδες πώς ο πανούργος στήνει εκ δεξιών;…».
Μετά την τέλεση του ευχελαίου από τον Γέροντα έγινε τελείως καλά.
*****
Το 1942, εις την Κατοχήν, ησθένησε η σύζυγός μου σοβαρώς και είχε υψηλόν πυρετόν, 41.6 επί ένδεκα ημέρας συνεχώς, και απεφασίσθη όπως εισαχθή εις νοσοκομείον.
Πριν όμως εισαχθή απεφασίσαμεν να κάμωμεν ευχέλαιον και εκαλέσαμεν τον π. Ιερώνυμον.
Και μόλις ετελείωσεν το μυστήριον, βάζει το θερμόμετρον, το οποίον κατήλθε μέχρι 38 και το νοσοκομείο ανεβλήθη και μετ’ ολίγας ημέρας ανέρρωσε τελείως.
*****
Ημέραν Παρασκευήν της Μ. Τεσσαρακοστής, ήλθε και επεσκέφθη τον Γέροντα αδελφός ασθενούς ο οποίος ενοσηλεύετο εις τον «Ευαγγελισμόν», τον οποίον ασθενή οι ιατροί είχον διαγράψει και ο οποίος ουδόλως εκινείτο από το κρεββάτι του.
Με δάκρυα ο αδελφός του διηγούμενος ταύτα εις τον Γέροντα παρεκάλει αυτόν όπως δια των προσευχών του βοηθήση τον ασθενή. Εν συνεχεία ζήτησε από τον Γέροντα να τον επισκεφθή δια εξομολόγησιν.
Την άλλην ημέραν το πρωί μετά τον Όρθρον επεσκέφθησαν τον ασθενή εις το νοσοκομείον και, ω του θαύματος! ο ασθενής την επομένη εσηκώθη από το κρεββάτι, προς μεγάλην έκπληξιν όλων.
Επεσκέφθη ο ίδιος τον Γέροντα εις την Ανάληψιν και εν συνεχεία εξομολογήθηκε και τού εζήτησε σαρανταλείτουργον δι’ αυτόν και την οικογένειάν του.
Μετά δε από δέκα ημέρας ο ασθενής ανέλαβε την εργασίαν του εις το καλυκοποιείον.
*****
Το 1955, Καθαρά Δευτέρα, μετά την ακολουθίαν του Μεγάλου Αποδείπνου, ήλθε μοναχή καταγομένη εκ Σπάρτης. Επισκεφθείσα δε τον Γέροντα και εξομολογηθείσα εξήλθε και διηγείτο την θεραπείαν η οποία συνέβη κατά το διάστημα της εξομολογήσεώς της. Είχε δε η μοναχή αυτή σπάσει το χέρι της και το είχε επιδέσει με διάφορα πανιά εις ξύλα. Κλαίουσα δε διηγείτο το πόσον υπέφερεν κατά την διάρκειαν του διακονήματός της εις την Μονήν».
Εκοιμήθη στις 6 Ιανουαρίου του 1957. Η μνήμη του τιμάται στις 9 Μαΐου.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Μωυσή Αγιορείτη, «Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης, ο Γέρων της ‘Αναλήψεως’», έκδοση Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρα, Άγιον Όρος.
