(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Διηγείται η Γερόντισσα Άννα Μακκαβαίου πνευματικό τέκνο του Αγίου Γεωργίου (Καρσλίδη):
Όταν τον είδα πάλι, μου είπε:
«Γερόντισσα, από την Ευρώπη ξεκίνησε ένα μαύρο κύμα κι έρχεται σιγά-σιγά, θα έλθει και στην Ελλάδα, όλη η νεολαία θα φύγει στα ξένα, εδώ θα είναι ερημία, μόνο γέροι θα μείνουν. Εσύ θα βρίσκεσαι μακριά, θα μισήσεις τον κόσμο και θα λέγεις, πού να φύγω να μη βλέπουν τα μάτια μου, σε ποια έρημο να πάω, και τότε θα έλθεις πάλι εδώ… θα περάσουν χρόνια, μη βιάζεσαι, διότι πρώτα εδώ θα γίνει ερημία και μετά θα γίνει μοναστήρι».
Από τότε πέρασαν 13 χρόνια, ερχόμουν τακτικά, όλο με συμβούλευε. Όταν ήταν άρρωστος, πήγαινε στο Μοκρός* και πολύ χαιρόταν που τον επισκεπτόμουν. Με ονόμαζε «πιστό μου τέκνον».
Τον τελευταίο καιρό μου είπε: «Γερόντισσα, μη λυπηθείς, τον χειμώνα δεν θα τον βγάλω, ήλθε πλέον ο καιρός, πρέπει να φύγω, αλλά λυπούμαι τη νεολαία, τι θα γίνει· κοπίασα, έσπειρα, φύτρωσαν, άνθισαν, καρπό όμως δεν σύναξα, γι’ αυτό λυπάμαι και κλαίω… Εσύ, τέκνον μου αγαπητό, να θυμάσαι τα λόγια μου όλα, προπάντων την ταπείνωση να έχεις. Να έρχεσαι εδώ στο καλυβάκι, διότι εδώ είναι ο τόπος του πόνου μου και κάτω στο μοναστήρι ο τόπος της προσευχής μου. Να λέγεις το «Ελέησόν με ο Θεός…».
» Τον Οκτώβριο ήλθα πάλι στο μοναστηράκι και τον βρήκα άρρωστο πολύ.
Μου λέγει: «Σου παρήγγειλα να έλθεις, γιατί θα φύγω˙ εδώ που βρίσκομαι είμαι μέάδεια… θα υποφέρεις, να φέρεσαι όμως καλά στον κόσμο, θα σε κλέψουν, θα σε συκοφαντήσουν, θα σε κατηγορήσουν, και πολλά άλλα θα πάθεις. Όχι, όχι, δεν θα φταις εσύ, αυτά πρέπει να γίνουν, για ν’ ανοίξει η είσοδος… Ο μοναχός που ζει στην πόλη πρέπει να τ’ ακούσει αυτά, διά να σωθεί… Δεν θα ζητήσεις τον λόγο από κανένα, μόνο θα κάνεις προσευχή δι’ αυτούς και αγρυπνία, να τους συγχωρέσει ο Θεός… Τώρα να φύγεις, να πας στην ευχή του Θεού. Θα έλθεις όταν λάβεις τηλέγραφο [τηλεγράφημα] τότε θα έλθεις».
Σε 13 ημέρες, 4 Νοεμβρίου, πήρα το τηλέγραφο: «Ο πατήρ εκοιμήθη, έλθετε». Τα λόγια του μένουν στην καρδιά μου ως ιερό βιβλίο. Πολλές φορές έλεγε σε προσκυνητές: «Σήμερα μας έρχεται η Γερόντισσα, τώρα ταξιδεύει».
Η Γερόντισσα Αργυρώ του έλεγε: «Γέροντα πώς τα ξεύρεις αυτά; Όνειρο είδες; Πες μας, πώς τα ξεύρεις;»
Και της λέγει: «Εσύ ν’ ακούς και να μη ρωτάς, ούτε να μιλάς και μη είσαι περίεργη».
Κι έλεγα με το νου μου: «Θεέ μου, τι άνθρωπος είναι, ψυχή έχει και ξέρει όλα τα μυστικά του κόσμου»!
* Το Λιβαδερό ή Λειβαδερό Δράμας.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Μωυσή Αγιορείτη, ο «Όσιος Γεώργιος της Δράμας, (1901-1959), έκδοση Ιεράς Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμα.
