(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Αιμιλιανός ηγούμενος Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους
Η ευλογία των Αγίων του Άθω εις την γην της Μακεδονίας
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2026/01/gerontas-aimilianos-o-sevasmos-ton-makedonon-pros-ton-athona-edimiourgise-diafora-zoarki-kai-zoirryta-apotelesmata/
Τώρα ας μεταβώμεν και εις τα αγιορειτικά κέντρα εν Μακεδονία, φυτευθέντα υπό αγιορειτών.
Τοιαύτα, δηλονότι, εξαρτήματα και Μετόχια, πνευματικής ή θεσμικής σχέσεως με την κυρίαρχον αγιορειτικήν μονήν, εκ κτιτόρων κοινών ή πάλαι ποτέ υπό αοιδίμων δομητόρων κτισθέντα, επανδρούνται διά μοναχών του Αγίου Όρους ή εκ των ανδρώων ή γυναικείων Μετοχίων, συνήθως παρακλήσει πολλή και θερμή των Επισκόπων ή ευλογία ομοθύμω αυτών. Ταύτα λειτουργούν με όρους και συνήθειας απ’ αιώνων ευδοκίμους έως σήμερα.
Τα αγιορειτικά μετόχια ιδρύοντο κατά περιστάσεις ή εξ οικονομικών ή προμηθευτικών πόρων και μέσων ή εξ επιτοπίων αναγκών πνευματικών, λειτουργικών κτλ, αναβιώσεως ή στηρίξεως του φρονήματος των υποδούλων ή των ελευθέρων ή εξ αυτομάτου γενέσεως μοναχικού ή ιεραποστολικού πυρήνος, ή καλλιεργείας πνευματικού ήθους με επιδράσεις εις τους εν τω κόσμω οικούντας και ελκομένους εκ της ευχής του Ιησού, εκ των αγρυπνιών και εν γένει της ησυχαστικής παραδόσεως του Αγίου Όρους.
Ούτως η ειρήνη, ήτις βιούται τοπικώς εις το Περιβόλι της Παναγίας, εξικνείται και εις τον κόσμον.
Τοιαύται κινήσεις παρουσιάζονται φυσικώς εν τη χώρα ημών, αλλά και πνευματικώς εις την αλλοδαπήν και εξανοίγουν «πηγάς υδάτων» και «θεμέλια από εμπνεύσεως Θεού». Η λατρεία, τα τυπικά, ακόμη και η γλώσσα η ελληνική διεσώθησαν μέσα εις τοιαύτα κέντρα. Τα πνευματικά, παραδοσιακά, θεσμικά ιερά εξαρτήματα και μετόχια γίνονται λίαν στηρικτικά του λαού, όστις αντλεί εξ αυτών κοινωνίαν, ευγένειαν, δύναμιν, πίστιν, αναγεννητικήν πνοήν και ορμήν.
Εξ αυτών επηρεάζεται ο λαός δυναμικώς και θετικώς ως προς την εκκλησιαστικήν και λειτουργικήν και πνευματικήν ζωήν αυτού, ήτις βοηθεί ούτω τους λειτουργούς της επιτοπίου εκκλησίας και ζωοποιεί έτι και συνεργεί κόπους ιερατικούς και πόνους αυτών. Η συχνή π.χ. πρόσκλησις αγιορειτών μοναχών παρά των Μητροπόλεων, ιδίως της Μακεδονίας, και δη συχνώς, είναι εκδήλωσις δίψης και χρείας των ψυχών εν τω κόσμω.
Ούτω, και σήμερον, η Μακεδονία αρδεύεται [ποτίζεται-αναζωογονείται] από τον χειμαρρώδη Άθω.
Ας υπογραμμίσωμεν, τέλος, και την θεολογικήν ανανέωσιν της Αριστοτελείου Πανεπιστημιακής Σχολής μας εκ της σχέσεως με το Άγιον Όρος, ωσαύτως δε και την επίδρασιν εις το Άγιον Όρος διά του πνευματικού αυτού και θεολογικού και πολιτιστικού εδράνου. Ούτως οι ελλογιμώτατοι κύριοι καθηγηταί της Θεολογικής Σχολής είναι τακτικώτατοι εντρυφηταί του αθωνικού τούτου εξωκοσμίου και υπερκοσμίου φροντιστηρίου.
Και η άνθηση των παλαμικών σπουδών και η ευγενής θεολογική μαρτυρία είναι πολυκαρπία ταύτης της ιεράς συναλλαγής. Το πνευματικόν συνάλλαγμα είναι: καθηγηταί ταπεινοί και ευσεβείς, μοναχοί όσιοι και καλλιεργημένοι. Τελειώνοντας δεν μπορώ να πω τίποτε, παρά μόνον να μνησθώ της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Αυτή η Θεοτόκος, αφ’ ότου, κατά την παράδοσιν, περιεπάτησεν εις τον Άθωνα, τον εδιάλεξε και έκτοτε δεν τον εγκατέλειψε.
Αυτή η Θεοτόκος ευλογεί τους μόχθους και τα μαρτύρια των οσίων Πατέρων, ίνα εκατονταπλασίως καρποφορήσουν.
Αυτή πάλιν ανέδειξε τους Αγίους του Άθω, μάλιστα και διά προσωπικών σχέσεων αγιοφανείας Αυτής και εκείνων.
Το άρθρο συμπεριλαμβάνεται στην έκδοση της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, «Εορταστικός τόμος, 50 χρόνια, 1939-1989», Μακεδονική Βιβλιοθήκη, αρ. 75, Θεσσαλονίκη 1992.
