(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Στην τοποθεσία του Καστελλίου* ο μακάριος Σάββας [ο Όσιος Σάββας ο Ηγιασμένος] έχτιζε με ζήλο οικοδομήματα για να κάνει τον τόπο κοινόβιο. Οι υποτακτικοί του δούλευαν πολύ σκληρά σ’ αυτό το έργο και δεν υπήρχε κανείς που να φροντίζει για τ’ απαραίτητα εφόδια.
Ο Θεός όμως, που για χάρη του προοριζόταν να κατοικηθεί ο τόπος, και που μας έδωσε εντολή να μην αγωνιούμε για το τι θα φάμε και τι θα πιούμε (Ματθ. 6:25, 31), Εκείνος, κι απ’ τη μάνα πιο φιλόστοργος κι απ’ τον πατέρα πιο προστατευτικός, στέλνει για το σκοπό αυτό ένα αποκαλυπτικό όραμα στον χρηστότατο Μαρκιανό, που ήταν προϊστάμενος των κοινοβίων της Βηθλεέμ και είχε μεγάλη φροντίδα για όλους γενικά τους μοναχούς της περιοχής, όπου κι αν βρίσκονταν.
Είδε λοιπόν αυτός κάποια νύχτα μια παράξενη μορφή, σαν αγγελική, που άστραφτε από γλυκύτητα και ομορφιά, και φάνηκε σαν να του μίλησε και να του είπε:
– Εσύ, Μαρκιανέ, περνάς τη νύχτα σου χωρίς θλίψεις και κόπους, γιατί δεν σου λείπει τίποτε από τα αναγκαία για το σώμα. Ο δούλος όμως του Θεού Σάββας, που, από τη μεγάλη αγάπη του στον Κύριο, υπομένει πολλούς μόχθους στο Καστέλλι μαζί με αρκετούς αδελφούς, στερείται συχνά τα αναγκαία, και κανείς δεν βρίσκεται να τους προσφέρει έστω και λίγα μόνο απ’ όσα χρειάζονται. Στείλε τους λοιπόν, χωρίς καμιάν αναβολή, ό,τι έχεις, για να μην τους πιέζει άλλο η μεγάλη ανέχεια.
Αυτό ήταν το όραμα. Και ο Μαρκιανός, χωρίς καθόλου να αμελήσει, στέλνει στον άγιο Σάββα πολλά εφόδια, χρησιμοποιώντας για τη μεταφορά τους τα υποζύγια που εξυπηρετούσαν τη μονή.
Κι εκείνος, όταν παρέλαβε τα σταλμένα και έμαθε την αιτία της αποστολής τους, θεώρησε πως ήταν και τούτο σημάδι της εύνοιας του Θεού για την κοινοβιοποίηση του τόπου. Γι’ αυτό και ευχαριστούσε θερμότερα τον Κύριο, ενώ συνάμα προχωρούσε εντατικότερα στην ολοκλήρωση της ανοικοδομήσεως του (νέου) κοινοβίου.
* Το Καστέλλιον ήταν περιοχή κοντά στην περίφημη λαύρα του αγίου Σάββα (νοτιοανατολικά από την Ιερουσαλήμ, στην όχθη του χειμάρρου των Κέδρων). Εκεί ο όσιος ίδρυσε το 492 κοινόβιο για τους γερασμένους και ανίκανους για έργα σία μοναχούς.
Από τον «Ευεργετινό» έκδοση της Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός.
