(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Αγίου Γρηγορίου Παλαμά
Ομιλία 59
Περί των τελουμένων κατά το θείο βάπτισμα και περί μετανοίας και των λεγομένων περί αυτής από τον βαπτιστή Ιωάννη
Εκφωνήθηκε την παραμονή των φώτων
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2026/01/o-kyrios-meteskevase-dia-tou-eaftou-tou-to-vaptisma-tou-ioanni-emfytevontas-s-afto-mystikos-o-idios-tin-aidia-pigi-tis-charitos/
14 Προς τους όχλους λοιπόν τέτοια έλεγε ο Ιωάννης, και πριν έλθη κι’ έπειτα από τον ερχομό του Κυρίου στον Ιορδάνη. Βλέποντας δε τούτον να σκύβη, υποχώρησε «και τον εμπόδιζε λέγοντας προς αυτόν, εγώ έχω ανάγκη να βαπτισθώ από σένα»· διότι, επειδή εφύτρωσα από το παλαιό σπέρμα και είμαι κληρονόμος εκείνου του πταίσματος και του απ’ αυτό μολυσμού, έχω κι’ εγώ ανάγκη καθάρσεως από σένα, και σύ που εσαρκώθηκες από αγία Παρθένο χωρίς σπορά και που ως Θεός είσαι ο μόνος αναμάρτητος έρχεσαι προς εμένα, δέσποτα;
Εκείνος δε, προστάζοντας σαν δεσπότης τον δούλο, λέγει, «άφησε τώρα».
Το δε «τώρα» το προσέθεσε, διότι μετά τη βάπτισι του Κυρίου έγινε εξ ίσου όλος εκείνος ο χώρος κολυμβήθρα πνευματική και μαζί με τον Ιωάννη περιέλαβε και όλους τους άλλους η θεία χάρις, χεομένη σαν από πηγή εκείνο το προσκυνητό σώμα προς όλους και περιρρέοντας όλους τους αξίους, φωτίζοντάς τους θείως και λυτρώνοντάς τους από την πατρική κατάρα.
15 Κι’ αυτό είναι ό,τι έλεγε έπειτα από αυτά ο ίδιος ο Ιωάννης, «τούτος είναι που είπα, αυτός που έρχεται οπίσω μου έχει φθάσει εμπρός μου, διότι ήταν πριν από εμένα· και από το πλήρωμά του ελάβαμε όλοι εμείς».
«Άφησε λοιπόν τώρα», λέγει προς αυτόν ο Ιησούς, «διότι έτσι πρέπει να γίνη σε μας», δηλαδή σ’ εμένα· είναι δε και αυτό δεσποτικό, λεγόμενο προς τον Ιωάννη.
«Διότι έτσι πρέπει, για να εκπληρώσωμε όλοι τη δικαιοσύνη», δηλαδή καμμιά θεία εντολή να μη παραλείψω εγώ, την δε ανθρωπίνη φύσι να δικαιώσω έτσι τελείως και να την γεμίσω εμφανέστερα με τη θεία και αΐδια χάρι· διότι έχοντας δεχθή από σένα το βάπτισμα φανερώς θα ελκύσω από άνω το πνεύμα της υιοθεσίας επάνω σ’ αυτήν.»
16 Αλλά ο μεν Ιωάννης, αφού άφησε το δεσποτικό πρόσταγμα που έλεγε «άφησε», μη έχοντας τι ν’ αντείπη, άφησε τον Κύριο να βαπτισθή. Εμείς δε τα επόμενα συμβάντα θα τα ειπούμε την επομένη ημέρα, αφού ανήκουν ιδιαιτέρως στην κυρία ημέρα.
Επειδή δε το πνεύμα τούτο και επέρχεται και απέρχεται αυτεξουσίως ως ομοδύναμο με τον Πατέρα και τον Υιό, και εις μεν τους ζώντας σε μετάνοια παραμένει, ακόμη και αν αμαρτήσουν, χωρίς να απέρχεται, όπως εμάθαμε από τον Δαβίδ, από τους αμαρτάνοντας όμως αμετανοήτως απομακρύνεται, όπως εμάθαμε από εκείνον τον Σαούλ (Α Βασιλειών 16,14), είθε όλοι εμείς κρατώντας ισοβίως τη μετάνοια με έργα και λόγια και λογισμούς, να έχωμε το πνεύμα διαπαντός για να μας συνετίζη και να μας φροντίζη και να παρέχη την ανωτάτη σωτηρία, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο.
Από τον τόμο «Γρηγορίου Παλαμά, έργα 11» των Πατερικών Εκδόσεων «Γρηγόριος ο Παλαμάς». Εισαγωγή, κείμενο, μετάφραση, σχόλια Παναγιώτης Κ. Χρήστου.
