(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ο Άγιος Ευλόγιος έζησε στην Αλεξάνδρεια.
Αυτός βρήκε κάποτε στον δρόμο ένα γέροντα λεπρό και εγκαταλελειμμένο. Δεν είχε κανένα να τον φροντίζει.
Τον λυπήθηκε και σκέφθηκε να τον πάρει στο σπιτάκι του. Εκεί να τον περιποιείται, για να το βρει η ψυχή του, όπερ και έπραξε.
Ο Ευλόγιος εργαζόταν την ημέρα έξω, διά να μπορεί να εξοικονομεί τα προς το ζην και το βράδυ φρόντιζε τον γέροντα, με κίνδυνο, φυσικά της ζωής του, διότι η λέπρα είναι μεταδοτική.
Κατόπιν όμως μπήκε ο δαίμονας μέσα στον γέροντα και έβγαλε παραξενιές.
Άρχισε ν’ αναποδιάζει, να νευριάζει και να φωνάζει.
– Μ’ αφήνεις εδώ μονάχον και συ γυρίζεις. Κάνεις τον Άγιο. Είσαι υποκριτής.
Δεν μπορούσε δε να τον ευχαριστήσει ο Ευλόγιος με τίποτε και να τον καταπραΰνει.
Αυτή η αχαριστία και η αναποδιά του γέροντα διήρκεσε δέκα επτά χρόνια.
Τότε ο Άγιος Ευλόγιος σκέφθηκε να τον παρατήσει και να τον διώξει. Σηκώθηκε και πήγε σ’ ένα Μοναστήρι, το οποίον θα επισκεφτόταν τότε ο Μέγας Αντώνιος, για να τον ερωτήσει.
Δεν τον εγνώριζε και για πρώτη φορά θα τον έβλεπε. Εκεί ήτανε και άλλοι πολλοί, που περιμένανε τον Αββά Αντώνιο.
Να ο Αντώνιος φάνηκε που ερχόταν. Σταμάτησε όμως και φώναξε τον Ευλόγιο μέσα από το πλήθος, τον όποιον, όπως είπαμε, δεν είχε δει ποτέ, ούτε και ο Ευλόγιος τον Αντώνιο.
– Ευλόγιε, του είπε, τι θέλεις εδώ εσύ; Τρέξε γρήγορα στην δουλειά σου, για να μην χάσεις τον μισθό δεκαεφτά ετών.
Πράγματι! Ο Ευλόγιος γύρισε αμέσως στο σπιτάκι του και άρχισε να περιποιείται ξανά τον λεπρό γέροντα, όπως, και πριν. Αλλά σε τρεις ημέρες ο γέροντας απέθανε!
Και στις σαράντα ημέρες του γέροντα απέθανε και ο Ευλόγιος!
Απόσπασμα από τον βίο του όπως δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα: http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/agiologion/osios_antwnios_megas_ka8hghths_ths_erhmoy.htm#%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%9B%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A3_%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%A3
