(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ζ΄. Παλλάδιος, Αβραάμιος
1
Και ο πολυθρύλητος Παλλάδιος ήταν σύγχρονος του, ομότροπος, γνώριμος και φίλος [του Συμεώνη του Παλαιού (26 Ιανουρίου0]. Διότι, όπως λένε, συναντιόνταν και ωφελούσε ο ένας τον άλλον με το να παρακινεί ο ένας τον άλλον και να τον διεγείρει στον θείο ζήλο. Είχαν κλεισθεί σ’ ένα σπιτάκι που ήταν κοντά σε μία πάρα πολύ μεγάλη και πολυάνθρωπη κωμόπολη, το όνομα της οποίας ήταν Ίμμη. Νομίζω ότι είναι περιττό να διηγηθώ για την καρτερία του άνδρα, τη νηστεία, την αγρυπνία και τη συνεχή προσευχή διότι αυτός έκανε την ίδια άσκηση σ’ αυτά, μ’ εκείνον τον θείο Συμεώνη.
2
Θεώρησα όμως χρήσιμο να διηγηθώ το θαύμα που έγινε από το χέρι και από τη φωνή του και που διαφημίζεται μέχρι σήμερα. Γινόταν πανηγύρι στην κωμόπολη που προαναφέρθηκε και είχαν συγκεντρωθεί από παντού οι έμποροι σε μεγάλα πλήθη. Σ’ αυτό το πανηγύρι κάποιος έμπορος, που ξεπούλησε όσα είχε φέρει και μάζεψε τα χρήματα, ήθελε να φύγει τη νύχτα.
Ένας εγκληματίας όταν είδε τα συγκεντρωμένα εκείνα χρήματα κυριεύτηκε από πάθος και μανία, έδιωξε τον ύπνο από τα βλέφαρα του και περίμενε το ταξίδι εκείνου του άνδρα. Με το λάλημα των πετεινών εκείνος ξεκίνησε με θάρρος· ο άλλος τότε, αφού τον προσπέρασε και πήγε σε ένα μέρος κατάλληλο για ενέδρα, επιτέθηκε ξαφνικά, τον χτύπησε και τόλμησε το έγκλημα του φόνου. Σ’ αυτό το μισητό ασέβημα μάλιστα πρόσθεσε και άλλο· διότι, αφού πήρε τα χρήματα, έριξε το νεκρό εκείνο σώμα κοντά στην πόρτα του μεγάλου Παλλαδίου.
3
Όταν ξημέρωσε, διαδόθηκε η φήμη και όλο το πανηγύρι συζητούσε αυτό που είχε γίνει· έτρεξαν τότε όλοι εκεί, έσπασαν την πόρτα κι έριξαν τις ευθύνες της σφαγής στον θείο Παλλάδιο· ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν κι αυτός που έκανε τη σφαγή.
Ενώ λοιπόν περιστοιχιζόταν από τόσο πλήθος ο θεοσεβής άνθρωπος κοίταξε στον ουρανό, και αφού τον διέτρεξε με τον νου του, παρακάλεσε τον Δεσπότη ν’ αναιρέσει το ψέμα της συκοφαντίας και να φανερώσει την κρυμμένη αλήθεια.
Αφού προσευχήθηκε έτσι, πήρε το δεξί χέρι του νεκρού και είπε· «Πες, νέε, ποιος σου επέφερε αυτό το χτύπημα; Φανέρωσε τον κύριο του βδελύγματος και ελευθέρωσε τον αθώο απ’ αυτή την πονηρή κατηγορία».
Τότε ο λόγος ακολούθησε τον λόγο και η πράξη την πράξη· αφού κάθισε ο άνθρωπος, με το χέρι του εξέταζε τους παρόντες και έδειξε με το δάκτυλο τον φονιά.
Τότε έγινε θόρυβος από όλους, που θαύμαζαν το θαύμα και οδύρονταν για τη συκοφαντία που είχε γίνει.
Αφού έγδυσαν εκείνον τον μιαιφόνο* βρήκαν και το μαχαίρι που ήταν ακόμα γεμάτο από αίμα και τα χρήματα που είχαν γίνει αιτία της σφαγής.
Ενώ ο θείος Παλλάδιος, που και από πριν ήταν αξιοθαύμαστος, έγινε φυσικά από αυτό πιο αξιοθαύμαστος· διότι το θαύμα ήταν αρκετό να δείξει την παρρησία του άνδρα μπροστά στον Θεό.
* [σημ. μας: μιαιφόνος, μιαίνω+φόνος, ο μιασμένος από φόνο].
Ο Όσιος Παλλάδιος τιμάται στις 28 Ιανουαρίου.
4
[Αβραάμιος]
Στην ίδια συντροφιά ανήκε και ο θαυμάσιος Αβραάμιος ο οποίος κατοίκησε στον τόπο που ονομάζεται Παράτομο, και έστελνε παντού τις ακτινοβολίες της αρετής. Μαρτυρούν δε τη λαμπρότητα της ζωής του, τα θαύματα που γίνονται μετά τον θάνατο του.
Διότι αναβλύζει ο τάφος του μέχρι και σήμερα παντός είδους θεραπείες και μάρτυρες είναι αυτοί που τις αντλούν από εκεί με την πίστη. Εύχομαι να πετύχω τη βοήθεια τους και εγώ, που καθαγίασα τη γλώσσα μου με την ανάμνηση τους.
Από τον τόμο «Φιλοκαλία των νηπτικών και ασκητικών», Θεοδωρήτου Κύρου, «Φιλόθεος Ιστορία ή Ασκητική πολιτεία» των Πατερικών Εκδόσεων «Γρηγόριος ο Παλαμάς». Κείμενο, μετάφραση, σχόλια Σταυρούλα Ζαχαριάδου, Θεολόγος.
