Είναι άγνωστο στους πολλούς το ιστορικό εκκλησάκι των Τριών Ιεραρχών, στην οδό Μενάνδρου 4, του κέντρου της Αθήνας. Συμπληρώνει περίπου ένα αιώνα λειτουργίας και στεγάζεται στο εμβληματικό κτίριο του ομωνύμου Συλλόγου «ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ».
Η ιστορία του Συλλόγου είναι πλούσια και ενδιαφέρουσα και η δράση συνεχής από την ίδρυσή του, (1905), μέχρι σήμερα. Στο εκκλησάκι λειτουργούσε τακτικά ο Άγιος Πορφύριος. Εκεί «εθήτευσε» και ο μακαριστός Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος.
Με την ευκαιρία του εορτασμού των Μεγάλων Πατέρων της Ορθοδοξίας, των Τριών Ιεραρχών, στις 30-1-2026, θα ήθελα να αναφερθώ σε αυτό που συντελείται σήμερα στο εκκλησάκι της οδού Μενάνδρου 4, του κέντρου της Αθήνας.
Σε αυτό το «δύσβατο» αν όχι «άβατο», μέρος τελείται ένα διαρκές μυστήριο, ένα διαρκές θαύμα, θα μπορούσα να ισχυριστώ.
Το μυστήριο αυτό ή θαύμα είναι σχεδόν άγνωστο στους πολλούς ή ελάχιστοι το γνωρίζουν. Δεν το έχουν «ξετρυπώσει» τα Μέσα Ενημέρωσης, δεν το έχει πληροφορηθεί η Επίσημη Εκκλησία.
Αυτό συμβαίνει γιατί τα μυστήρια δεν επιδιώκουν δημοσιότητα. Δεν τα θέλγει η προβολή. Δεν ονειρεύονται αναγνώριση και επιβράβευση. Τα ψάχνεις, τα αναζητείς, τα ανακαλύπτεις.
Οι μετέχοντες στο ιστορούμενο μυστήριο διαθέτουν και ηρωισμό και πίστη. Αυτά τα δύο στοιχεία τους οπλίζουν με το παράτολμο θάρρος, για να διασχίσουν ένα περιβάλλον, που μοιάζει με «ναρκοπέδιο»!
Μάλλον ας το ονομάσω με αυτό, που είναι, πραγματικά: «ναρκωτικοπέδιο» και όχι μόνο.
Αφού λοιπόν οι μετέχοντες διασχίσουν το πεδίο αυτό, εισέρχονται στο μικρό και ιστορικό παρεκκλήσιο των Τριών Ιεραρχών. Εκεί τελείται θεία λειτουργία κάθε Κυριακή και κατά τις μεγάλες εορτές. Η παρακολούθηση εκεί της θείας λειτουργίας από έναν ενήλικα είναι, ως είδηση ή γεγονός, ήσσονος σημασίας.
Εκείνο όμως το οποίο αποτελεί ‘‘Μυστήριο και Θαύμα’’ είναι ότι στο παρεκκλήσιο κάθε Κυριακή εκκλησιάζονται πολλές οικογένειες, που έρχονται από διάφορες περιοχές της Αθήνας και φέρνουν μαζί τους και τα μικρά παιδάκια τους, από αυτά που είναι στη κοιλιά της μάνας έως 12 περίπου χρονών. Ομάδα από τα παιδάκια αυτά εν χορώ λέει το ‘‘Πάτερ ημών’’, κοινωνούν όλα τα παιδιά και μετά απασχολούνται σε χώρο του κτιρίου, ενώ δίπλα οι γονείς τους και οι λοιποί εκκλησιαζόμενοι πίνουν τον καφέ τους ή το τσάϊ τους και τρώνε τα βουτήματα, που προσφέρουν οι διακονούσες γυναίκες, κατά τα πρότυπα των πρωτοχριστιανικών συνάξεων!..
Οι οικογένειες αυτές παραμερίζουν τους υπαρκτούς και μεγάλους κινδύνους του περίγυρου. Ακάλυπτοι και απροστάτευτοι από την Πολιτεία, από το Δήμο ή άλλη Αρχή. Παρά πάντα κανόνα λογικής, ασφαλείας και αυτοπροστασίας.
Θυμίζουν τα διψασμένα ελάφια, που πλησιάζουν στις πηγές να πιούν νερό, με τον κίνδυνο να δεχθούν επίθεση από τα σαρκοφάγα, που παραμονεύουν εκεί κοντά.
Αυτό που συντελείται σε αυτό το παρεκκλήσι και υπό αυτές τις συνθήκες δεν το έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου, ούτε μπορούσα να το φανταστώ. Πιστεύω ότι είναι ή μοναδικό ή πολύ σπάνιο. Γι’ αυτό λέω ότι είναι ένα Μυστήριο, ένα Θαύμα. Γι΄αυτό ένοιωσα και το χρέος να το περιγράψω
