Ο Απόστολος Παύλος, ο των Εθνών Απόστολος, δεν ήταν μόνο ένα υπέροχο πνεύμα, μια λαμπερή φυσιογνωμία, μια χειμαρρώδης γλώσσα. Ήταν και ένας ακούραστος χειρώνακτας. Ένας άριστος σκηνοποιός. Όταν έφτασε στην Κόρινθο το 51,52 μΧ, δεν δυσκολεύτηκε να …βρει δουλειά, για να μην επιβαρύνει τους αδελφούς, όπως έλεγε. Τον «προσέλαβαν» ο ΑΚΥΛΑΣ και η ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ, που διατηρούσαν στην Κόρινθο εργαστήρι σκηνοποιίας. Η ζωή του αντρόγυνου αυτού ήταν πολυκύμαντη και περεπετειώδης. Ο Ακύλας ήταν γεννημένος στον Πόντο και είχε εγκατασταθεί στη Ρώμη, όπου ασκούσε το επάγγελμα του σκηνοποιού. Την σύζυγό του την Πρίσκα ή Πρίσκιλλα πιθανότατα τη γνώρισε στη Ρώμη. Το όνομα αυτό υπάρχει στην κρύπτη της Gens Acilia, της οικογένειας των Ακιλίων, στην Κατακόμβη της Πρισκίλλης. Το στοιχείο αυτό οδηγεί στη σκέψη ότι η ίδια ανήκε στην αριστοκρατική Ρωμαϊκή οικογένεια, ίσως ως δούλη, που στη συνέχεια την απελευθέρωσε και πήρε τον πλούσιο Εβραίο έμπορο Ακύλα… Οι αγαπημένοι και ευσεβείς αυτοί σύζυγοι, με Διάταγμα του Αυτοκράτορα Κλαυδίου, αναγκάστηκαν με πολλούς άλλους Εβραίους να φύγουν από τη Ρώμη. Προτίμησαν να εγκατασταθούν στην πλούσια, πολυάνθρωπη και ακμάζουσα Κόρινθο. Η εκδίωξη αναφέρεται ότι είχε ως αιτία τη διαμάχη μεταξύ των Εβραίων της Ρώμης για κάποιο …Χριστό!
Ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα είναι προφανές ότι είχαν ως ένα βαθμό μυηθεί στο χριστιανισμό στη Ρώμη και γιαυτό δεν αναφέρονται τα ονόματά τους σε αυτούς που βάφτισε ο Απόστολος Παύλος στην Κόρινθο. Το γεγονός πάλι ότι φιλοξένησαν τον Απόστολο στον οίκο τους, όπου στεγαζόταν και το εργαστήριό τους, για 18 μήνες, σε περιβάλλον μάλιστα αμύητο και ακατέργαστο για «καινά δαιμόνια», σημαίνει ότι είχαν ενστερνιστεί το σωτήριο κήρυγμα του Χριστού.
Την ημέρα στη δουλειά με τα χοντρά αδιάβροχα υφάσματα ή με τα κατάλληλα δέρματα οι φιλοξενούντες οικοδεσπότες και ο Παύλος δούλευαν και μιλούσαν για το Χριστό και τη νέα θρησκεία της αγάπης, της προσφοράς, της θυσίας. Κόσμος προσερχόταν να δει και να προμηθευτεί σκηνές και τάπητες. Τα βράδια προσερχόντουσαν στη Συναγωγή για να ακούσουν το λόγο του Αποστόλου, που ύφαινε μέρα με τη μέρα τη Σκηνή της Νέας Θρησκείας.
Η Κόρινθος από τα αρχαία χρόνια ήταν πολυάνθρωπη, πολυφυλετική και πλούσια. Το μεγαλύτερο πέρασμα του αρχαίου κόσμου. Μεγάλος εμπορικός κόμβος γι Ανατολή, Δύση, Νότο και Βορρά. Οι Ρωμαίοι το 146 πΧ την κατεδάφισαν γιατί τη φοβήθηκαν για να την ανεγείρουν και πάλι όταν κατάλαβαν την αξία της.
Κέντρο συνάντησης πολιτισμών, θρησκειών, δοξασιών, γνώσης. Ένα μεγάλο χωνευτήρι, που δεν έπαυε να «τήκει» ιδέες, νοοτροπίες, πληροφορίες, γνώσεις, φυλές, σε ιστορικό βάθος. Ακριβή οικονομικά, ακριβοθώρητη πολιτισμικά, ελιτίστικη κοινωνικά, αναντικατάστατη στρατηγικά, όλα αυτά είχαν συμπυκνωθεί στις γνωστές πέντε λέξεις: «Ου παντός πλειν ες Κόρινθον».
Η Ρώμη ήταν απόμακρη. Κέντρο μόνο του imperium. Πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας.
Ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα, το ιερό αυτό ζευγάρι αναφέρεται πολλές φορές στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Έγιναν πολύτιμοι συνεργάτες του. Μέσω αυτών γνωρίστηκε και κατήχησε τους Ιουδαίους της Κορίνθου, αλλά και πολλούς εθνικούς, δημιουργώντας μια από τις πιο ισχυρές εκκλησίες της αποστολικής εποχής. Μετά την αναχώρηση του Παύλου, από την Κόρινθο, αποφάσισε το ευλογημένο ζευγάρι να μεταναστεύσει στην Έφεσο, την πιο φημισμένη πόλη της Μ. Ασίας, η οποία ήταν κέντρο των γραμμάτων και των τεχνών, αλλά και βουτηγμένη στην ειδωλολατρία, λόγω της λατρείας της Αρτέμιδος, στο εκεί μεγαλόπρεπο «ιερό». Ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα θεώρησαν καθήκον τους να γίνουν κήρυκες του Ευαγγελίου, όπως το διδάχτηκαν από τον Απόστολο Παύλο. Τα εμπόδια όμως ήταν μεγάλα στην «κατείδωλον» πόλη, όπου οι ειδωλολάτρες ιερείς αντιδρούσαν με ιδιαίτερη σφοδρότητα κατά της νέας πίστεως, η οποία τους στερούσε έσοδα από το ναό της Αρτέμιδος. Από μια μαρτυρία του Αποστόλου Παύλου (Ρωμ.16,3) φαίνεται πως στην Έφεσο κακοπάθησε το ιερό ζευγάρι από τη μανία των ειδωλολατρών και των Ιουδαίων. Το 68 μ. Χ. ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα γύρισαν στη Ρώμη, όπου εντάχθηκαν στην Εκκλησία για να τη διακονήσουν. Δεν έπαυαν να κηρύττουν με θέρμη και ζήλο. Πλήθος Ιουδαίων και εθνικών πίστεψαν στο Χριστό και προστέθηκαν στην Εκκλησία. Η παράδοση αναφέρει πως και οι δυο τους, βρήκαν μαρτυρικό θάνατο και προστέθηκαν στους Μάρτυρες της Αρχαίας Εκκλησίας. Με το αίμα τους σφράγισαν την αφοσίωσή τους στο Χριστό. Γιαυτό κατατάχτηκαν στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας, που γιορτάζει τη μνήμη τους στις 13 Φεβρουαρίου. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στις Επιστολές του με πολλή τρυφερότητα και αγάπη για το ιερό αυτό ζευγάρι. Απευθυνόμενος στους Χριστιανούς της Ρώμης τους παρακαλεί: «᾿Ασπάσασθε Πρίσκιλλαν καὶ ᾿Ακύλαν τοὺς συνεργούς μου ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, οἵτινες ὑπὲρ τῆς ψυχῆς μου τὸν ἑαυτῶν τράχηλον ὑπέθηκαν, οἷς οὐκ ἐγὼ μόνος εὐχαριστῶ, ἀλλὰ καὶ πᾶσαι αἱ ἐκκλησίαι τῶν ἐθνῶν, καὶ τὴν κατ᾿ οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίαν» (Ρωμ.16,3-4).
