(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Μία από τις ημέρες εκείνες ο μαθητής του Αγίου Αυξιβίου ο οποίος ονομαζόταν και αυτός Αυξίβιος πήγε μακριά από την πόλη προς το μέρος της Ανατολής, σε έναν τόπο που ονομαζόταν Ταρίχου, για να ξεκουραστεί λίγο. Εκεί, κάθισε κάτω από τη σκιά ενός δέντρου και, ξαπλώνοντας, αποκοιμήθηκε.
Τότε, ιδού, ένα πλήθος μυρμηγκιών ήρθε γύρω από το κεφάλι του και σχημάτισε ένα είδος στεφανιού.
Αυτό έτυχε να το δει ο Άγιος Αυξίβιος, που βρισκόταν τότε εκεί. Θαύμασε λοιπόν και το κράτησε μέσα στην ψυχή του, καταλαβαίνοντας ότι το γένος των μυρμηγκιών φανερώνει την προθυμία για καλά έργα, καθώς λέει γι’ αυτό ο Σολομών: «Πήγαινε στον μυρμήγκα, τεμπέλη, και ζήλεψε βλέποντας τους δρόμους του» (Παροιμ. ϛ’ 6).
Το στεφάνι προμήνυε την αξία της αρχιερατείας, διότι ο μαθητής έμελλε να καθίσει στον θρόνο του διδασκάλου του. Αφού τον ξύπνησε, μπήκαν στην Εκκλησία.
Ο μαθητής υπακούγε στον διδάσκαλο σε όλα και τον υπηρετούσε, όπως ένας καλός υπηρέτης που δουλεύει για τον κύριό του.
Ο μακάριος Αυξίβιος δεν έπαυε να παρακαλεί τον Θεό νύχτα και ημέρα για τη σωτηρία και την επιστροφή του λαού, διδάσκοντάς τους αδιαλείπτως. Και το μεν ποίμνιο του Χριστού αυξανόταν και πληθυνόταν καθημερινά, το δε ποίμνιο του εχθρού μικρυνόταν και λιγόστευε μέρα με τη μέρα.
Αφού, λοιπόν, ο Άγιος Αυξίβιος τακτοποίησε τα πάντα καλά και έγινε κήρυκας της αλήθειας και τίμησε την αρχιερατεία για πενήντα ολόκληρα χρόνια και έφτασε πλέον στο τέλος της ζωής του, προσκάλεσε όλον τον τίμιο Κλήρο του και τους είπε:
«Πατέρες, αδελφοί και παιδιά μου ποθητά, ακούστε με προσοχή τα λόγια μου. Ιδού, εγώ πηγαίνω τον δρόμο των Πατέρων μου, όπως όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονται στη γη. Εσείς όμως, παιδιά μου, να προσέχετε καλά τον εαυτό σας. Να στέκεστε στερεοί στην πίστη του Χριστού και να προσέχετε μην σας πλανέψει κανείς με μάταια και επιτηδευμένα λόγια.
Εσείς γνωρίζετε καλά πόσες θλίψεις υπέμεινα σε αυτή την πόλη, νύχτα και ημέρα δεόμενος και παρακαλώντας τον Θεό να μου ανοίξει θύρα λόγου, για να φανερώσω με παρρησία το μυστήριο του Χριστού. Και ο αψευδής Θεός δεν παρέβλεψε τη δέησή μου, αλλά με βοήθησε.
Και τώρα, αδελφοί μου, σας παραδίδω στον Κύριο και στον λόγο της Χάριτός του, ο οποίος μπορεί να σας οικοδομήσει και να σας δώσει κληρονομιά τη Βασιλεία των ουρανών μαζί με όλους τους Αγίους.
Να στέκεστε λοιπόν στερεοί και να κρατάτε τις παραδόσεις τις οποίες παραλάβατε από εμένα. Και μην ντραπείτε να δεχτείτε τον Αρχιερέα, τον οποίο εξέλεξε ο Θεός από εσάς, διότι από εσάς είναι και μαζί μας μένει και σας θεραπεύει μέσω του εαυτού του».
Αφού λοιπόν είπε αυτά και άλλα τέτοια περισσότερα, κρατώντας τον θεοτίμητο Αυξίβιο, τον μαθητή του, τον ασπάστηκε και του λέει:
«Σε εξέλεξε ο Θεός Αρχιερέα· εσύ μέλλεις να ποιμάνεις το ποίμνιο του Χριστού, το οποίο απέκτησε με το δικό του αίμα».
Έπειτα ασπάστηκε και έναν έναν από τους Κληρικούς του.
Την τρίτη ημέρα ακούστηκε ότι ο εν Αγίοις Πατήρ ημών Αυξίβιος πρόκειται να αφήσει την παρούσα ζωή. Συνάχθηκαν λοιπόν όλοι οι Χριστιανοί με κλαυθμούς και οδυρμούς στην Εκκλησία. Αφού ο Άγιος ασπάστηκε όλους, παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο εν ειρήνη.
Ο Άγιος Αυξίβιος τιμάται στις 17 Φεβρουαρίου.
Μεταφορά από τον «Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας», μήνας Φεβρουαριος, τόμος 2ος.
