(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Αμνησικακία
Υπάρχουν μοναχοί που λένε συγγνώμη, εξομολογούνται και μέσα τους υπάρχει πάθος ενάντια στον άλλον.
Δεν έρχεται έτσι η χάρις του Θεού.
Εγώ είχα εδώ έναν μάστορα, γείτονα, και έκανε διάφορες δουλειές και πληρωνόταν.
Δεν ξέρω πώς έγινε και άρχισε να με βρίζει σε όλους, και ‘δω μέσα και έξω.
Τι να κάνω; έλεγα, πώς να τον βοηθήσω;
Μια μέρα πήγα σπίτι του επίσκεψη. Μόλις με είδε τα ‘χασε, μαζεύτηκε, κιτρίνισε.
Νόμισε ότι πήγα να τον μαλώσω.
Εγώ άρχισα να του λέω για τα δένδρα του, να επαινώ τους άφθονους καρπούς τους.
Μιλήσαμε περί φιλοξενίας…
Αυτό ήταν. Θερμάνθηκε η καρδιά του.
Από τότε δεν έλειψε από ‘δω, και τρέχει σε όλες τις δουλειές.
Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται ένας καλός τρόπος.
Απόσπασμα από το βιβλίο που έγραψε ο Μοναχός Αγάπιος, η «Θεϊκή φλόγα που άναψε στην καρδιά μου ο Γέρων Πορφύριος», έκδοση του Ιερού Ησυχαστηρίου η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι
