(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Διηγείται η Ειρ. Μ.*
Πάντοτε πριν κάνω κάποιο ταξίδι θεωρούσα καλό να επισκεφτώ το Γέροντα για να πάρω την ευχή του. Έτσι, μία ημέρα πριν φύγω για τη Σαντορίνη ξεκίνησα με μια γνωστή μου να πάμε στη Μονή.
Στο δρόμο μας βρήκαμε κάποιο ταξί και το πήραμε. Σ’ όλη τη διαδρομή συζητούσαμε για τα θαύματα του Γέροντα.
Ο ταξιτζής που τα άκουγε ισχυριζόταν, ότι δεν τα πιστεύει και ότι έχει να πάει στην εκκλησία από την ημέρα του γάμου του.
Γελούσε και κορόιδευε όλα αυτά.
Αφού φτάσαμε στο Μοναστήρι, ο Γέροντας μού απάντησε, ότι την Κυριακή δεν εξομολογεί και αφού εγώ το ξέρω πώς ήρθα;
Του είπα ότι ήρθαμε μόνο για την ευχή του.
Μας φώναξε και τους τρεις, εμένα, τη φίλη μου και τον ταξιτζή κάτω από το πετραχήλι για να μας περάσει την ευχή.
Επίσης, μας έδωσε, όπως συνήθως μας έδινε, καραμέλες, φιστίκια και μας είπε να πάμε με την ευχή του.
Ο ταξιτζής, όμως, δεν ήθελε να φύγει και επέμενε να τον εξομολογήσει ο Γέροντας.
Μετά την εξομολόγηση ο ταξιτζής ήταν τόσο ευχαριστημένος και κατενθουσιασμένος, που μας απάντησε, ότι θα φέρει και την οικογένειά του.
Σ΄ όλη τη διαδρομή μας ευχαριστούσε συνέχεια λέγοντας, ότι ένιωσε τόση ανακούφιση, χαρά και ευτυχία, που είχε χρόνια να νιώσει.
Επίσης, αυτό το γεγονός έχει γίνει και με άλλους ταξιτζήδες, λέγοντας, ότι είναι η πρώτη φορά που έχουν νιώσει τόση χαρά και ηρεμία.
* Ολόκληρο το όνομα αναγράφεται στο πιο κάτω βιβλίο.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Ζωσιμά, «Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης, (1901-1988), Η ζωή και το έργο του», Αθήναι.
