Η Κυριακή του Ασώτου στα προπύλαια της Μ. Τεσσαρακοστής προβάλει το παράδειγμα του ασώτου υιού. Οι υμνογράφοι της ημέρας θέτουν στο στόμα των πιστών τη θερμή εξομολόγηση του ασώτου υιού, θέλοντας να παιδαγωγήσουν τους πιστούς στη μετάνοια. Ένας από αυτούς τους ύμνους είναι και το Ιδιόμελο «Ω πόσων αγαθών», το οποίο αποδίδει αριστοτεχνικά, με έμφαση στα νοήματα του κειμένου, ο αείμνηστος Ματθαίος Τσαμκιράνης.
«Ὢ πόσων ἀγαθῶν, ὁ ἄθλιος ἐμαυτὸν ἐστέρησα! ὢ ποίας βασιλείας ἐξέπεσα ὁ ταλαίπωρος ἐγώ! τὸν πλοῦτον ἠνάλωσα, ὅν περ ἔλαβον, τὴν ἐντολὴν παρέβην. Οἴμοι τάλαινα ψυχὴ! τῷ πυρὶ τῷ αἰωνίῳ λοιπὸν καταδικάζεσαι· διὸ πρὸ τέλους βόησον Χριστῷ τῷ Θεῷ. Ὡς τὸν Ἄσωτον δέξαι με υἱόν, ὁ Θεός, καὶ ἐλέησόν με.»
