(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Μια μέρα έφεραν στον Γέροντα ένα κορίτσι που έπασχε από δυσεντερία και ήταν ετοιμοθάνατο. Ο πατήρ Σεραφείμ προσευχήθηκε για το παιδί, του έδωσε Θεία Κοινωνία και την ίδια ημέρα το κορίτσι έγινε καλά.
Μια φορά μία γυναίκα αρρώστησε. Η διάγνωση που έβγαλαν οι γιατροί ήταν σάρκωμα. Ο Γέροντας της έδωσε ευλογία να εγχειριστεί.
Στο νοσοκομείο όπου έγινε η εγχείρηση και μετά από αυτή, καθώς η γυναίκα αυτή βρισκόταν στο δωμάτιο ξαπλωμένη πάνω στο κρεβάτι της, είδε πως άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα στο δωμάτιο ο πατήρ Σεραφείμ που την ρώτησε χαμογελώντας:
– Όλα καλά; Ζεις;
Άλλες γυναίκες που ήταν μαζί της στο δωμάτιο δεν είδαν τίποτα. Από τότε η ανάρρωσή της προχωρούσε πολύ γρήγορα.
Την έβλεπαν πολλές φορές διάφοροι καθηγητές ιατρικής και δεν πίστευαν στα μάτια τους γιατί μέχρι τότε την ασθένεια αυτή την θεωρούσαν ανίατη.
Απόσπασμα από το βιβλίο, «Σεραφείμ της Βίριτσα, Ο νεοφανής Άγιος της Ρωσικής Εκκλησίας, Βίος, θαύματα, προηφητείες», των εκδόσεων Ορθόδοξος Κυψέλη.
