(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ο Όσιος Βενδιμιανός ο οποίος ασκείτο εις το όρος του Οσίου Αυξεντίου είχε μαθητές και συνεργάτες, και κάποια φορά η συνοδεία τους ξέμεινε τελείως από ψωμί.
Γι’ αυτό λυπούνταν πολύ και στενοχωριούνταν, χωρίς να γνωρίζουν πώς θα τα βγάλουν πέρα.
Για τον λόγο αυτό γόγγυζαν εναντίον του Γέροντα, όπως ακριβώς οι αχάριστοι Ισραηλίτες κατηγορούσαν κάποτε τον Μωυσή.
Ο Γέροντας, βλέποντας τους νέους να κλονίζονται από την πείνα, τους συμπόνεσε και είπε ο μακάριος προς τον υποτακτικό του:
«Κατέβα από το βουνό για να προϋπαντήσεις τον άνθρωπο που μας φέρνει ψωμιά, ώστε να φάμε και να χορτάσουμε».
Τότε ο αδελφός, από τη μεγάλη του χαρά, ξέχασε την πείνα του και κατεβαίνοντας γρήγορα βρήκε (τι θαύμα!) έναν άνθρωπο που κρατούσε πολλά ψωμιά.
Τον οδήγησε στο Μοναστήρι και τον έφερε μπροστά στον Όσιο· εκείνος έβγαλε τα ψωμιά και τα μοίρασε σε όλους όσοι πεινούσαν.
Ο Γέροντας τους έλεγε: «Πάρτε, φάτε και ευχαριστήστε τον Δεσπότη Χριστό, που τρέφει εμάς τους αχάριστους δείχνοντας τέτοια ανεξικακία».
Εκείνοι έφαγαν και προσκύνησαν με σεβασμό τον δάσκαλό τους.
Τιμάται την 1η Φεβρουαρίου.
Διασκευή από τον «Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας», μήνας Φεβρουάριος, τόμος 2ος.
