(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ποιος όμως θα μπορούσε να θαυμάσει επάξια τον γέροντα άνθρωπο [τον Όσιο Ζήνων] που, αν και είχε φθάσει σε τόσο μεγάλο ύψος ασκητικής ζωής, είχε τόση μετριοφροσύνη (διότι τύχαινε να έχει σαν ράντα χρόνια στην άσκηση);
Και ποιο εγκώμιο θα μπορούσε να κάνει κανείς κατάλληλο προς το μέγεθός του;
Έχοντας αποκτήσει τόσον πλούτο αρετής, ώστε να συζεί με τη χειρότερη φτώχεια, σύχναζε κάθε Κυριακής μαζί με τους πολλούς στην αγία Εκκλησία, όπου άκουε με προσοχή τα θεία λόγια και άνοιγε τα αυτιά του στους δασκάλους και λάμβανε μέρος στο μυστικό τραπέζι· έπειτα ξαναγύριζε στο νέο εκείνο κατάλυμα δεν είχε κλειδί ούτε κλειδαριά, ούτε άφηνε φύλακα (διότι ήταν άβατο για τους κακούργους και εντελώς απαραβίαστο), αφού είχε μόνο εκείνα τα ροκανίδια.
Παίρνοντας ένα βιβλίο από τους φίλους του το διάβαζε όλο, και έπειτα έπαιρνε άλλο, αφού πρώτα επέστρεφε εκείνο.
Αλλ’ όμως, αν και δεν είχε κλειδιά το κατάλυμα ούτε χρησιμοποιούσε σύρτες, φρουρούνταν από τη θεία χάρη.
Και αυτό το μάθαμε καλά από αυτήν την εμπειρία. Όταν η συμμορία των Ισαύρων κυρίεψε νύχτα το φρούριο, έπειτα μετά την ανατολή κατέβηκαν ως τους πρόποδες, σκότωσαν απάνθρωπα πολλούς άνδρες και πολλές γυναίκες που ακολουθούσαν την ασκητική ζωή.
Τότε λοιπόν αυτός ο θείος άνδρας, βλέποντας τις σφαγές των άλλων, θάμπωσε τα μάτια εκείνων και, ενώ έφθασαν στη θύρα, δεν έβλεπαν την είσοδο.
Όπως έλεγε επικαλούμενος μάρτυρα την αλήθεια, είδε ολοφάνερα τρεις νέους να διώχνουν μακριά όλο το στίφος εκείνων των συμμοριτών, φανερώνοντας καθαρά τη χάρη του Θεού. Ποια ζωή λοιπόν ζούσε αυτός ο θείος άνθρωπος και ποια χάρη απέλαυσε από τον Θεό είναι περιττό να το πω.
Ο Όσιος Ζηνών τιμάται στις 10 Φεβρουαρίου.
Από τον τόμο «Φιλοκαλία των νηπτικών και ασκητικών», Θεοδωρήτου Κύρου, «Φιλόθεος Ιστορία ή ασκητική πολιτεία» των Πατερικών Εκδόσεων «Γρηγόριος ο Παλαμάς». Κείμενο, μετάφραση, σχόλια Σταυρούλα Ζαχαριάδου, Θεολόγος.
