Ένας από τους κατανυκτικούς ύμνους του Τριωδίου είναι το Θεοτοκίον «Πάντων προστατεύεις, Αγαθή» που ψάλλεται συχνά αυτή τη περίοδο ως καταληκτήριος ύμνος των ακολουθιών. Με το τρόπο αυτό η αγία Εκκλησία μας εκπαιδεύει να προστρέχουμε στη Θεοτόκο και να ζητούμε τη μεσιτεία της. Είναι συμπυκνωμένο το θεολογικό νόημα των θεομητορικών ύμνων στο απόσπασμα που ακολουθεί με τα σοφά λόγια του Οσίου Παϊσίου:
«– Γέροντα, όταν έχω συνέχεια πτώσεις στον αγώνα μου, με πιάνει λύπη. Να ψέλνεις το «Πάντων προστατεύεις, ἀγαθὴ» και το «Πάντων θλιβομένων ἡ χαρά» . Αυτό να το κάνεις σαν κανόνα, και η Παναγία θα σε βοηθήσει. Η Παναγία δεν μας αφήνει· μας κουβαλάει στην πλάτη Της, αρκεί κι εμείς να το θέλουμε και να μην κλωτσάμε, όπως κάνουν τα άτακτα παιδιά.
– Γέροντα, θα ήθελα η Παναγία να κρατήσει κι εμένα στην αγκαλιά Της, όπως κρατάει τον Χριστό.
– Δεν σε κράτησε ποτέ εσένα; Δεν ένιωσες καμμιά φορά σαν μωρό στην αγκαλιά Της; Εγώ αισθάνομαι σαν παιδάκι κοντά Της. Την νιώθω Μάνα μου. Πολλές φορές πηγαίνω και ακουμπώ στην εικόνα Της και λέω: «Τώρα, Παναγία μου, θα θηλάσω λίγο Χάρη». Νιώθω σαν μωρό που θηλάζει στην αγκαλιά της μάνας του ξέγνοιαστο, αμέριμνο, και νιώθει τη μεγάλη της αγάπη και την ανέκφραστη στοργή της, και τρέφομαι με Χάρη.»
Ο Άρχων Μαΐστωρ της Μ.τ.Χ.Ε. Γρηγόρης Νταραβάνογλου με ερμηνευτική δεινότητα αποδίδει το θεσπέσιο ύμνο της Κυρίας Θεοτόκου, αναπαύοντας τους ακροωμένους με την άρτια ερμηνεία του.
«Πάντων προστατεύεις, Ἀγαθή,
τῶν καταφευγόντων ἐν πίστει
τῇ κραταιᾷ σου χειρί·
ἄλλην γὰρ οὐκ ἔχομεν
ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεόν,
ἐν κινδύνοις καὶ θλίψεσιν,
ἀεὶ μεσιτείαν, οἱ κατακαμπτόμενοι
ὑπὸ πταισμάτων πολλῶν,
Μῆτερ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου·
ὅθεν σοι προσπίπτομεν·
Ῥῦσαι πάσης περιστάσεως
τοὺς δούλους σου.»
