(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
24. Η τελείωση ενός διακόνου της Εκκλησίας των Μαρσών
Ένας άλλος πάλι εξαιρετικά ευσεβούς ζωής διάκονος υπήρξε στη χώρα των Μαρσών1, τον οποίο όταν τον βρήκαν οι Λογγοβάρδοι, τον συνέλαβαν.
Ένας από αυτούς έβγαλε το ξίφος και του απέκοψε το κεφάλι2.
Αλλά μόλις έπεσε στη γη το σώμα εκείνου, αυτός που τον είχε αποκεφαλίσει επλήγη από ακάθαρτο πνεύμα, και ρίχθηκε στα πόδια εκείνου, δείχνοντας πως παραδόθηκε στον εχθρό του Θεού, γιατί σκότωσε τον φίλο του Θεού.
[Διάκονος] ΠΕΤΡΟΣ: Γιατί συμβαίνει αυτό, σε παρακαλώ, που ο Παντοδύναμος Θεός επιτρέπει τέτοιο θάνατο να έχουν αυτοί, διά τους οποίους ωστόσο μετά θάνατον δεν ανέχεται να μένει κρυφό ποιας αγιότητας υπήρχαν;
[Άγιος] ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ [ο Διάλογος]: Εφόσον λέει η Γραφή ότι καθ’ οιονδήποτε τρόπο «δίκαιος εάν φθάση τελευτήσαι, η δικαιοσύνη αυτού ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτού»3, επομένως τους εκλεκτούς, οι οποίοι αναμφίβολα προς την αιώνια ζωή είναι που τείνουν, τι τους πειράζει, αν προς το παρόν πεθάνουν με σκληρό τρόπο;
Και ίσως υπάρχει μερικές φορές κάποιο τυχόν πταίσμα τους, έστω ελάχιστο, το οποίο πρέπει να κλαδευτεί με αυτόν τον θάνατο.
Γι’ αυτό συμβαίνει να λαμβάνουν βέβαια εξουσία οι αποδοκιμασμένοι κατά των ζωντανών, αλλά, όταν εκείνοι πεθαίνουν, έρχεται πάνω τους πιο βαριά η ανταπόδοση διά το ότι χρησιμοποίησαν με ωμότητα την εξουσία τους κατά των αγαθών ανθρώπων4. Έτσι κι αυτός ο δήμιος, στον οποίο επιτράπηκε να κόψει τον ευσεβή διάκονο ενόσω ζούσε, δεν του επιτράπηκε να χαίρεται μετά τον θάνατο εκείνου.
Πράγμα το οποίο μαρτυρούν και οι ιεροί λόγοι:
1. Ο θάνατος του ανθρώπου του Θεού, που είχε σταλεί στη Βαιθήλ
Ο άνθρωπος του Θεού, που είχε σταλεί κατά την Σαμάρεια5, επειδή από ανυπακοή έφαγε στο δρόμο, ένα λεοντάρι τον σκότωσε πάνω στον δρόμο αυτόν.
Αλλά λέγει αμέσως μετά η Γραφή πως στεκόταν το λεοντάρι δίπλα στον όνο, και «ουκ έφαγεν ο λέων το σώμα»6.
Από αυτό το γεγονός δεικνύεται πως το αμάρτημα της ανυπακοής ξεπλύθηκε με αυτόν τον θάνατο, γιατί το ίδιο λεοντάρι που τόλμησε να τον σκοτώσει ενόσω ζούσε, το ίδιο δεν τόλμησε να τον αγγίξει σκοτωμένο.
Το θηρίο που είχε την τόλμη να τον σκοτώσει, δεν έλαβε άδεια και να φάγει από το πτώμα του σκοτωμένου, γιατί αυτός που βρέθηκε υπόλογος κατά τη ζωή του, όταν τιμωρήθηκε η ανυπακοή, κατέστη πια δίκαιος διά του θανάτου του.
Έτσι λοιπόν το λεοντάρι, το οποίο προηγουμένως είχε βλάψει την ζωή του αμαρτωλού, έπειτα φρούρησε το πτώμα του δικαίου.
1 Marsi, αρχαίος πολεμικός λαός στα ορεινά της Κεντρικής Ιταλίας στα Α και Ν της λίμνης Φουκίνης, χώρα που ανήκει κυρίως στη Βαλερία. Πρωτεύουσα είχαν το Μαρρούβιο. Σήμερα κοντά στην περιοχή αξιόλογη πόλη είναι η Πισκίνα.
2 Αναγράφεται και αυτός στο Ρωμαϊκό εορτολόγιο στις 14 Μαρτίου.
3 Σοφ. Σολ. 4, 7 και Ιεζ. 18, 20.
4 πρβλ. και Ιώβ, κεφ. 24.
5 Στην πραγματικότητα στάλθηκε στην Βαιθήλ, που είναι στην Β. Ιουδαία, στο δρόμο για τη Σαμάρεια.
6 Γ΄ Βασιλειών 13,28. Τους βρήκε στη στάση αυτή άλλος εντόπιος προφήτης του Θεού, ο οποίος και αυτός φαίνεται πως έδωσε την ερμηνεία, που δίνει και ο άγ. Γρηγόριος, γιατί περισυνέλεξε το πτώμα και το ενταφίασε με πολλή τιμή και πόθο.
Απόσπασμα από το βιβλίο, Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, «Βίοι αγνώστων ασκητών», έκδοση Ιεράς Καλύβης αγίων Αποστόλων – «Πατριάρχου». Εισαγωγή, μετάφραση, σημειώσεις, Ιερομονάχου Ιωάννου.
