Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, Το χάρισμα της πνευματικής οράσεως

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Άγιος Φιλόθεος Κόκκινος
Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

Από το βιβλίο του Αγίου Φιλοθέου Κοκκίνου, «Βίος Γρηγορίου Παλαμά» των Πατερικών Εκδόσεων «Γρηγόριος ο Παλαμάς». Εισαγωγή, κείμενο, μετάφραση, σχόλια Παναγιώτης Χρήστου.

Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2026/03/agios-grigorios-palamas-i-odos-tis-pnevmatikis-teleioseos/

Το χάρισμα της οράσεως

32. Ήταν η εσπέρα του μεγάλου και μυστικού δείπνου και των κατά σάρκα παθών του Κυρίου. Ενώ λοιπόν ετελείτο μεγαλοπρεπώς η ακολουθία των παθών στη Λαύρα κατά την συνήθεια, και ο Γρηγόριος συμμετείχε στην πανήγυρι και τους ύμνους μαζί με τους προκρίτους από τους άλλους μοναχούς, συνέπραττε και συμπαραστεκόταν με αυτούς, στολίζοντας, θα έλεγε κανείς, εκείνη τη σύναξι με την παρουσία του.

Αλλ’ όπως συχνά συμβαίνει, μερικοί από τους συμπαρισταμένους σαν να ελησμόνησαν τα τελούμενα, τις μεγάλες εκείνες και θαυμάσιες ωδές, καθώς και το σκοπό της συναθροίσεως, εξετράπηκαν σε μάταιες ομιλίες, και μάλιστα πέρα από το μέτρο και υπερβολικά, αν μπορή να ειπή κανείς μέτρο σε τέτοια ζητήματα.

Δυσανασχετεί γι’ αυτό ο άνθρωπος του Θεού, όπως ήταν εύλογο· αλλ’ επειδή δεν εθεωρούσε σωστό να παρατηρήση σ’ εκείνους να σταματήσουν την ομιλία, απομακρύνοντας τον νου συγχρόνως και από εκείνους και από την υμνωδία, τον στρέφει προς τον εαυτό του κατά την συνήθειά του και δι’ εαυτού προς τον Θεό και αμέσως τον περιλάμπει θείο φως από επάνω και, φωτισθείς με τις ακτίνες εκείνες στους οφθαλμούς τόσο του σώματος όσο και της ψυχής, βλέπει καθαρά σαν να είναι παρόν αυτό που επρόκειτο να συμβή μετά πολλά χρόνια.

33. Ο ηγούμενος της Λαύρας Μακάριος που εστεκόταν στα δεξιά του δεν εφαίνονταν να φέρη το κοινό και συνηθισμένο σχήμα, αλλ’ έδειχνε να ανήκη στην τάξι των αρχιερέων, να είναι σαν αυτούς ενδεδυμένος και γενικώς να έχη αρχιερατική εμφάνισι.

Τούτο δε εμείς το είδαμε έπειτα να εκπληρώνεται στην πράξι, μετά ένδεκα έτη, οπότε ο Μακάριος αυτός μετά την ηγουμενία και προστασία της Λαύρας ανέβηκε στον αρχιερατικό θρόνο της Θεσσαλονίκης μας· κι’ εκεί μαζί με την εξουσία ετελείωσε και τη ζωή.