Πεμπτουσία

Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης, Για τις θείες προρρήσεις

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Στον αναγνώστη Τιμόθεο

Η θεία και άσπιλη δύναμη, η πηγή της σοφίας, η αρχή και αιτία και ρίζα της συνέσεως και κάθε αρετής, θέλοντας να παρεμβάλει τις προφητείες αυτών που πρόκειται να γίνουν μέσα στις αρχαιότερες γραφές, χειρίσθηκε το θέμα με σοφία και πάνω από κάθε λογική και έπαινο.

Όταν λοιπόν κάποιο γεγονός συνέπιπτε να μπορεί να χωρέσει την εικόνα των αγαθών που επρόκειτο να συμβούν, τότε με το γεγονός αυτό άλλα τα σκιαγραφούσε, άλλα πάλι τα φανέρωνε με χρώματα, και παρουσίαζε τη μορφή της εικόνας λαμπρή και ζωντανή.

Από αυτό βέβαια συνέβαιναν δύο πολύ μεγάλες ωφέλειες, και οι παλαιότεροι να μη παραξενεύονται ούτε και να περιγελούν αυτά που λέγονταν, αφού από τα λεγόμενα είχαν να καρπωθούν κάτι ωφέλιμο, και οι μεταγενέστεροι να επιζητούν το αδιάψευστο των προφητειών, πράγμα βέβαια διά το οποίο πρέπει να προσκυνούμε τη θεία χάρη και να τη θαυμάζουμε, που ένα πράγμα τόσο δύσκολο το μεταχειρίσθηκε με τόση ευκολία.

Πρέπει λοιπόν αυτοί που ερμηνεύουν τις προφητείες, εάν βέβαια είναι εύκολο να τις ερευνήσουν όλες αβίαστα, αυτό να το κάνουν πρόθυμα, αν όμως όχι, τότε να μη εκβιάζουν αυτά που δεν πρέπει, ώστε να μη δημιουργούν υποψία παραποίησης και σ’ αυτά που είναι σωστά, δίνοντας από τη μια αφορμές διά κατηγορία στους Ιουδαίους, στους Έλληνες και στους αιρετικούς, και από την άλλη αποδίδοντας στον Χριστό κάποια ταπεινά και κατώτερα της αξίας του.

Αντίθετα, τα ταπεινά να τα περνούν επί τροχάδην, ή και να τα θεωρούν ως πρέποντα στην ενανθρώπηση, εφόσον δέχονται με τον πρέποντα τρόπο τον χαρακτήρα της, ενώ τα υψηλά εξαιτίας της αξίας τους και μόνο επιτρέπεται να λέγονται.

Εάν όμως κάτι ειπώθηκε εξαιτίας εκείνων που έγιναν τότε, αυτό επιτρέπεται εξαιτίας εκείνων να λέγεται, και να μη μετατρέπεται με βίαιο τρόπο σε απρέπεια.

Ο Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης τιμάται στις 4 Φεβρουαρίου.

Από τον τόμο Ισιδώρου Πηλουσιώτου, «Άπαντα τα έργα 4 , Επιστολές, βιβλίον δ’, (Επιστολές Α’-ΣΑ), του εκδοτικού οίκου Ελευθερίου Μερετάκη, «Το Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη 2000. Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Παναγιώτης Παπαευαγγέλου δρ. Θεολογίας.