(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Κεφάλαιον Α’
Ότι μετάνοια είναι το να ταπεινώνηταί τις πάντοτε και να λέγη και να νομίζη ότι είναι αμαρτωλός και να τρέχη προς την εξομολόγησιν· και ότι ουδείς καθαρός μεταξύ των ανθρώπων.
ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ: Αληθώς είπας, αδελφέ, ότι αδιαλείπτως αμαρτάνομεν· διότι ποίος δύναται να καυχάται ότι έχει καρδίαν καθαράν; ή τις καθαρός από ρύπου, ως γέγραπται, αν και μία μόνον είναι η ημέρα της ζωής του; ουδείς καθαρός, αδελφέ, όλοι είμεθα αμαρτωλοί, τόσον μεν ένεκεν της προγονικής αμαρτίας, όσον δε και αφ’ ου φωτισθώμεν με το βάπτισμα, πάλιν ευθύς περιπίπτομεν και χωρίς να θέλωμεν και να ηξεύρωμεν εις την αμαρτίαν.
Διότι το να αμαρτήση τις δι’ αυτό (το βρέφος) γονεύς τυχόν ή φίλος ή συγγενής, το οποίον είναι αδύνατον να μη συμβή, και είναι χωρίς να ηξεύρη το βρέφος, μ’ όλον τούτο εξ αιτίας αυτού συμβαίνει και κολλά εις αυτό ρύπος και αμαρτία. Έπειτα αυτό είναι και άνθρωπος, αν και έλαβε την χάριν, και ευθύς, άμα γεννηθή, ζητεί ως άνθρωπος τα της σαρκός αλόγως και χωρίς να το εννοή έχων τούτο ένεκα της παραβάσεως των προγόνων.
Όθεν και ευθύς μετά την γέννησιν και χωρίς να εννοήση αμαρτάνει, καθότι εν αμαρτίαις, καθώς λέγει ο προφήτης Δαβίδ, συννελήφθημεν.
Εάν λοιπόν εις αυτό το νεοφώτιστον βρέφος δεν είναι δυνατόν να μη προστριφθή αμαρτία τις, πολλώ μάλλον εις ημάς και με γνώμην και παρά γνώμην μας, μάλλον δε με γνώμην πρέπει να ομολογήσωμεν ότι αμαρτάνομεν, καθότι είμεθα λογικοί, και ότι αμελούντες αυτοθελήτως αμαρτάνομεν αδιαλείπτως· επειδή η αμνημοσύνη και άγνοια από την αμέλειάν μας προέρχονται, και δεν θέλομεν έχει ουδένα λόγον απολογίας.
Από το βιβλίο, «Συμεών Θεσσαλονίκης αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Τα άπαντα», των εκδόσεων Βασ. Ρηγόπουλος.
