Τα πολεμικά αεροπλάνα της Ελλάδας είναι από χθες, παραμονή της γιορτής του μαρτυρίου σου, στα χώματα της Κύπρου. Όσο και για τα υπερσύγχρονα στρατιωτικά πλοία που εστάλησαν καταφθάνουν από στιγμή σε στιγμή ανήμερα της θυσίας σου!
Τέτοια τιμή για σένα κανένας μας δεν φαντάστηκε!
Και είναι γιορτή το μαρτύριό σου γιατί εσύ μπορούσες να παραδοθείς και δεν το έκανες. Μέχρι τελευταία στιγμή πολεμούσες του βρετανούς στρατιωτικούς. Τα έβαζες με μια αποικιοκρατική δύναμη μόνος και όλοι αυτοί μαζί σου. Η «παράσταση» που είχαν σκηνοθετήσει για την σύλληψή σου κατάλαβαν πως δεν θα είχε «happy end» γι’ αυτούς.
Όσο ζούσες τόσο εξευτελίζονταν! Ήταν ένα αποκαρδιωτικό μαρτύριο γι’ αυτούς η ύπαρξή σου.
Και γι’ αυτό έκαναν το κρησφύγετό σου στον Μαχαιρά, λίγο πιο κάτω από το μοναστήρι της Παναγίας, ένα νέο ναζιστικό Άουσβιτς.
Αυτοί πιθανόν να ήλπιζαν ότι θα παραδοθείς, έστω να σε συλλάβουν και τότε να σε εξαγοράσουν με πολλά, πάρα πολλά χρήματα. Αν γινόταν αυτό όλα θα τέλειωναν, αφού εσύ ήξερες τα πάντα. Ο μεγαλειώδης αγώνας των Ελλήνων της Κύπρου θα τελείωνε άδοξα και θα ήταν μια τεράστια προσβολή για όλο τον ελληνισμό.
Άλλωστε τότε ο λαός της Κύπρου ζούσε το δικό του ’21 την δική του επαναστατική άνοιξη. Βρισκόταν σε μια ανάταση και ήθελε την Ελλάδα και ας έτρωγε πέτρες, όπως έλεγε το σύνθημα.
Και αυτό δεν ήταν αντίστοιχο με το «Ελευθερία ή θάνατος»;
Αλλά οι έφηβοι της Κύπρου ούτε τις πέτρες δεν χαλάλιζαν, αλλά τις έκανα πυρομαχικά για τον δικό τους «ένοπλο» αγώνα. Ξέρεις πολύ καλά σε τι αναφέρομαι!
Τον γνωστό πετροπόλεμο από την Σεβέρειο Βιβλιοθήκη της Λευκωσίας απέναντι από την Αρχιεπισκοπή από τους μαθητές του Παγκυπρίου Γυμνασίου. Εκείνες τις ώρες το Παγκύπριο Γυμνάσιο έγινε Πανελλήνιο και ανακεφαλαίωσε στα πρόσωπα των αμούστακων αγωνιστών την προσφορά των νέων στους αγώνες του Γένους.
Και οι ίδιοι έγιναν παγκυπριονίκες και πανελληνιονίκες, γράφοντας μια ξεχωριστή σελίδα στον αγώνα της Εθνικής Οργάνωσης Ελλήνων Αγωνιστών που άρχισε την 1η Απριλίου του 1955. Αγώνα για την αυτοδιάθεση η οποία δεν ήταν άλλη από την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Νεότατοι, βεβαίως, ήταν και πολλοί άλλοι αγωνιστές, αγόρια και κορίτσια, ακόμη και μαθητές οι οποίοι μαρτύρησαν στα χέρια των βάναυσων Βρετανών επιστημόνων βασανιστών.
Ακόμη και μπροστά στην αγχόνη δεν δείλιασαν, αφού είχαν πάρει την προσωπική τους απόφαση να πάρουν μια ανηφοριά, να πάρουν μονοπάτια που παν στην λευτεριά, όπως έγραφε ο μάρτυρας του αγώνα μαθητής και ποιητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης.
Αλλά και εσύ στρατηγέ Αυξεντίου πόσο χρονών ήσουν; Μόλις 29. Ένας Έλλην έφεδρος αξιωματικός του Ελληνικού στρατού, ταξιτζής το επάγγελμα που φάνηκε πολύ καλά πώς ήξερες να οδηγείς και να καθοδηγείς. Να εμπνέεις και τον πιο αποκαμωμένο.
Και το ολοκαύτωμα σου δεν ήταν κάψιμο, καύση των προσπαθειών σας, αλλά έμπνευση και σφυρηλάτηση για την συνέχισή τους. Γι’ αυτό ως μάρτυρας μαρτυρούσες μαρτυρία μαρτύρων ζωής ζώσας και όχι ματαιωμένης, μάταιας και νεκρής!
Έτσι, ίσως γι’ αυτό η νεότευκτη Μπελάρα (Belharra) Κίμων στάλθηκε στα νερά της Κύπρου και του Κίμωνα του Αθηναίου για να εμπνευστεί από την θυσία σου και το μαρτύριό σου το στρατιωτικό της προσωπικό. Είναι γνωστό πως δεν αρκεί μόνο ο στρατιωτικός εξοπλισμός σε έναν πόλεμο.
Αυτό αποδείξατε και εσείς με τους συναγωνιστές σου με τα αυτοσχέδια, πολλές φορές, όπλα σας και τις βόμβες που φτιάχνατε με κλεμμένα υλικά. Με αυτά τα βάλατε με μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Την μεγαλύτερη που υπήρξε ποτέ!
Και να η Μπελάρα Κίμων που ήλθε στα νερά που ο ίδιος ο Αθηναίος στρατηγός Κίμων ήλθε για να πολεμήσει τους Πέρσες. Και μάλιστα οι Έλληνες απέκρυψαν την θυσία του από τους αντιπάλους τους και έτσι ο Κίμων «και νεκρός ενίκα».
Όπως και εσύ στρατηγέ μου που ακόμη και νεκρός μπορείς να εμπνεύσεις τους ομόφρονες και ομόψυχους σου και να αποκαρδιώσεις κάθε αντίπαλον δέος.
Να μια πολύ μεγάλη συνάντηση ελληνικής ανδρείας και πολεμικής αρετής. Η συνάντηση των στρατηγών Κίμωνα και Γρηγόρη Αυξεντίου στην 69η επέτειο της θυσίας του τελευταίου.
Τα ελληνικά φτερά, λοιπόν, σκέπασαν από χθες την Κύπρο και ο Αυξεντίου έχει ανέβει στην κορυφή του Μαχαιρά και παρακολουθεί με ιδιαίτερη συγκίνηση τα τεκταινόμενα. Μα πιο πολύ κοιτά κατά την θάλασσα για να δει αν θα αναφανεί και η Μπελάρα. Γιατί κάτι τέτοιο άκουσε και αναρωτιέται αν αυτό στέκεται ή είναι καμιά πελλάρα (ανοησία) που ακούστηκε στα κυπριακά καφενεία.
Δεν ξέρω με ποια στολή ανέβηκες εκεί πάνω, του μοναχού ως ιδιότυπη… παραλλαγή και νέα απόκρυψη ή του αξιωματικού. Σίγουρα, όμως επιστατείς, ώσπου φτάνει το μάτι σου και η θλιμμένη σου μορφή για την μοιρασμένη Κύπρο μας μοιάζει να φεγγοβολεί από εσωτερικές ακτίνες!
Αλλά και πελλάρα να πρόκειται, σκέφτεται, και αυτή έχει την θέση της, αφού και ο δικός τους αγώνας μια αποκοτιά ήταν και, όμως εξελίχθηκε σε θρίαμβο είτε θέλουν να το παραδεχθούν είτε όχι. Ας τον μελετήσουν αντικειμενικά και χωρίς προκαταλήψεις και ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Μετά ξαναμιλάμε!
Μα υπάρχουν και αυτοί που λένε ότι η μεγάλη στρατιωτική αυτή αποστολή στην Κύπρο δεν έρχεται για τον ελληνισμό της, αλλά για τις βρετανικές βάσεις. Και γιατί να μην πούμε πως αυτό είναι το πρόσχημα; Άλλωστε τα περισσότερα πράγματα δεν γίνονται προσχηματικά;
Το ενδιαφέρον είναι πως τα ελληνικά πολεμικά φτερά είναι πάνω από την Κύπρο και τα πολεμικά πλοία καταπλέουν για να προσφέρουν και αυτά τα δικά τους αντιπυραυλικά φτερά για την φύλαξη όλης της Κύπρου και των ορίων της διχασμένης Κυπριακής Δημοκρατίας.
Έτσι, λοιπόν, η Κύπρος δεν κείται μακράν. Κείται πολύ κοντά και πλέον πρόσκειται αν όχι εφάπτεται.
Στρατηγέ Αυξεντίου ξέρω αν ήλπιζες ποτέ να διοικήσεις έναν στρατό με τέτοια υπερσύγχρονα όπλα στην διάθεσή σου. Και ούτε είχες ποτέ σου τέτοια φιλοδοξία. Άλλωστε εσύ ήσουν του ανορθόδοξου πολέμου, του αντάρτικου.
Οπότε, σίγουρα, θα αναρωτιέσαι και συ, πώς σε μπερδεύουμε σήμερα ανήμερα του μαρτυρίου σου με όλα αυτά. Μα εμείς επικαλούμαστε το φρόνημά σου, τον κόσμο σου, την ψυχή σου που ζυμώθηκε με τον ελληνισμό και τον ηρωισμό και ήθελες να γίνεις αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού.
Και αν εκεί δεν τα κατάφερες και έγινες μόνον έφεδρος αξιωματικός και ανθυπολοχαγός, φαίνεται πως η στρατιωτική σου «καριέρα» ήταν για εκεί που οι αγώνες γίνονται με όλον τον προσωπικό κόσμο, σωματικό και ψυχικό, και ο ίδιος μπορείς να γίνεσαι και ολοκαύτωμα και να φωτίζει όλα τα σκοτάδια και όλα χάη της ταλαίπωρης και πεζής ύπαρξής μας.
Και ως τέτοιους γνήσιους νεομάρτυρες της αυτοκρατορικής αποικιοκρατικής βαναυσότητας σας έχουμε παρηγοριά και έμψυχες αποδείξεις τόλμης, γενναιότητας και προπαντός πνευματικής αρετής.
Η πνευματική αρετή είναι το πρώτο και πιο ασφαλές χαράκωμα και προπύργιο κάθε αγώνα. Η πνευματική αρετή είναι η ίδια μια αυταξία που δίνει ζωή αληθινή, χωρίς μισαλλοδοξία, και μας κάνει φωτεινούς και πραγματικά αληθινούς και όμορφους.
Και εν προκειμένω ωραίους ως Έλληνες, όπως εσύ Γρηγόρη Αυξεντίου!
