(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ήταν μεσημέρι, την ώρα που έτρωγαν, όταν τους επισκέφθηκαν ένας άνδρας και μια γυναίκα. Έγιναν οι πρώτες κουβέντες, έπειτα τους ρώτησε:
– Από που ερχόσαστε, παιδιά;
– Από την Αθήνα.
– Τι είσαστε;
– Πολιτικός μηχανικός, απάντησαν, και άλλα παρόμοια.
– Να σας δώσουμε λίγο να φάτε απ’ αυτό που τρώμε;
– Όχι, ευχαριστούμε.
– Ακούστε να σας πω. Αυτό, που θέλετε και ήλθατε να το δείτε, δεν το έχουμε εμείς εδώ. Γι’ αυτό πηγαίνετε στο καλό, γιατί τσάμπα χαλάτε την ώρα σας.
Οι άνθρωποι σηκώθηκαν και έφυγαν.
Κάποιος τον ρώτησε:
– Μα, δεν τους είπατε ούτε μια πνευματική κουβέντα. Γιατί, Γέροντα;
– Άκουσε, παιδί μου. Αυτοί άκουσαν για μένα και ήλθανε να δούνε αν είμαι μάγος. Δεν τους είπα κάτι, γιατί τίποτα δεν μπορούσαν να πάρουν μέσα τους.
Από το βιβλίο της Ι. Μ. Δαδίου Παναγία η Γαυριώτισσα, «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου, Ο επιστήθιος φίλος του αγίου Πορφυρίου», των εκδόσεων Άθως. Κείμενα Μιχάλης Λεβέντης.
